Strefa czasowa UTC+1godz.


Dzisiaj jest 19 kwie 2018, 16:16



Nowy temat Odpowiedz w temacie  [ Posty: 1 ] 
Autor Wiadomość
 Tytuł: Bitwy o Śródziemie
Post: 02 sty 2011, 22:33 
Wojownik
Awatar użytkownika
Offline
Reputacja: 0
Rejestracja: 20 gru 2010, 22:28
Posty: 135
//Kilka bitew, napisanych prze zemnie, na potrzeby mojego martwego forum, na podstawie tego co zapamiętałem. Liczebność natomiast wzięta z google

[SIZE="5"]Bitwa na Polach Pelennoru
[/SIZE]

Obrazek
Pola Pelennoru : Rozległe tereny podmiejskie należące do Gondoru. Ciągną się wokół całej stolicy ludzi, Minas Thirit. Nazwa pochodzi z języka Sindarin, i oznacza ,,Ogrodzony Teren" ze względu na to iż całe pola pelennoru otaczał mur Rammas Echor. Podczas Wojny o Pierścień mur został zburzony.
Walczące Siły :
- Mordor : Razem ok. 40tyś. żołnierzy w tym Orkowie,trolle, Haradrimowie,Easterlingowie i Variagowie.
- Gondor i Rohan : Razem ok. 12-13tyś żołnierzy. 5-6tyś Gondorczyków z Minas Thirit, ok.6tyś Rohirrimów oraz ok. tysiąca podkomendnych Aragorna z Szarej Drużyny i południowych prowincji Gondoru.
Dowódcy :
- Mordor : Wódz Nazguli, Gothmog
- Gondor : Imrahil, Aragorn
- Rohan : Theoden, Eomer

Przebieg Bitwy :
Świt, 15 Marca, Wódź Nazguli wjechał do Minas Thirit. Mordor był pewien, że oblężenie stolicy zakończy się triumfem Saurona. Tylko Gandalf odważył się stawic czoła władcy Upiorów Pierścienia. Lecz Wojska Mordoru nie zdołały zdobyc Minas Thirit, bowiem gdy pierwsze kury wydały z siebie dźwięk, zabrzmiał rogi Rohanu. Rohirrimowie z odsieczą dożyli Gondorowi. Łatwo wtargnęli na Pola Pelennoru gdyż mur został zniszczony przez orków. Jeźdcy Rohanu nacierali w trzech grupach :
- Prawa Flanca Eored Wschodniej Marchii prowadzony przez Elfhelma
- W centrum Gwiardia Królewska i jeźdźcy z Zaciągu Edoras, pod wodzą króla Rohanu Theodena oraz jego następcy Eomera.
- Na lewym skrzydle odziały Zachodniej Marchii Grimbolda.

Wiatr rozwiał ciemności nadciągające z Mordoru. W świetle słońca, szarżująćy Rohirrimowie zepchnęli zaskoczonych wrogów ku Anduinie. Opanowali całą północną cześć Pelennoru, tymsamym przerywając pierścień oblężenia wokół Minas Thirit. Lecz na północy zgromadziły się nietknięte siły Haradrimów, w starciu z nimi Theoden zdołał rozgromić konnicę Haradu i zabic ich wodza, lecz jedna ze strzał ugodziła konia króla, Snieżnogrzywego, który padł martwy przygniatając Theodena, przez co ten padł martwy kilka chwil później. W tym czasie zaatakował Król Nazguli, rozgramiając gwardię królewską, lecz i jego dopadła porażka. W Pojedynku z Eowyną,siostrzenicą Króla(Która potajemnie wyruszyła na wyprawę) z pomocą hobbita Merry'ego Brandybucka zabiła upiora pierścienia. Tymczasem po śmierci Theodena, Eomer przejął dowództwo nad Rohirrimami. Ogarniety szałem bojowym ( Był bowiem pewien śmierci swojej siostry, Eowyny ) poprowadził armię jeźdźców Rohanu do szarży na Haradrimów. Potężnym atakiem rozgromił ponownie jazdę Haradu, i całkowicie rozbił ich piechotę, jednak atak ten zakończył się gdy dotarli do linii olbrzymich Mumakili, wokół których skupili się południowcy. Do walki wyszli żołnierze Gondoru pod przywództwem księcia Imrahila. Piechurzy natarli na odziały z Minas Morgul, które zebrał się przy południowym murze miasta, zaś kawaleria ruszyła na pomoc Rohirrimom. Lecz w tym samym czasie z Osgiliath ruszyły rezerwowe odziały Mordoru pod dowództwem Gothmoga. Cześć sił ruszyła na konnice Gondoru, zaś reszta okrążyła jeźdców Rohanu. Eomer zebrał swoich podkomendnych na niewielkim pagórku, gdzie zamierzał się bronic do upadłego. Wtem na Anduinie spotrzeżono czarną flotę korsarzy z Umbary, pomocników Saurona. Początkowo wszyscy sądzili iż to ostateczny cios, który przesądzi o wyniku bitwy na korzyśc wojsk Saurona, jednak wkrótce rozwinięto szantar z godłem królów Gondoru - Białę drzewo pod siedmioma gwiazdami i koroną na czarnym tle. Okazało się iż nadciągnął Aragorn II na czele Szarej drużyny i Sił gondorskich lenników z południowych prowincji. Jego flota przybiła do Harlondu a żołnierze zeszli z okrętów i zaatakowali Haradrimów od tyłu. Przebili się łatwo, gdyż wojska nieprzyjaciela była zaskoczona nagłym atakiem. Wkrótce połączone wojska Gondoru i Rohanu rozbiły wroga i zaczęły go spychać ku rzece. Batalia jednak nie trwała długo, aż do wieczora,gdyż większość oddziałów Saurona postanowiło walczyc do upadłego, a tylko mała garstka zdołała uciec do mordoru. Była to największa wojna w historii Śródziemia, która częściowo przesądziła o klęsce Saurona.


[SIZE="5"]
Pierwsza Bitwa Potęg
[/SIZE]
Bitwa Potęg lub inaczej Wielkie Bitwy, to wojny pomiędzy Valarami (Czymś w rodzaju Aniołów Tolkiena) a Melkorem(Zbuntowanym Valarem). Iluvatar wysłał Valarów na Ardę, by przygotowali ją na nadejście jego dzieci - elfów i ludzi, którzy mieli wkrótcę się przebudzic. Valarowie z zapałem zabrali się do tego zadania, lecz ich pracę
niweczył Melkor, dumny Valar, ogarnięty żądzą władzy. Niszczył on wszystko co zbudowali Valarowie. Wielokrotnie dochodziło do walk między Valarami, a każdy pojedynek doprowadzał do zmian powierzchni, kształtu lądów i mórz Ardy. Pierwsza Bitwa Potęg zaczęła się w Pierwsze Dni, krótko przed ukształtowaniem Ardy, gdy nie było na niej nic żywego. Przez długi czas ,,Nieprzyjaciel" miał przewagę, lecz zmieniło się to wraz z nadejściem Valara Tulkasa Mocnego. Melkor uciekał przed Tulkasem zbiegł aż w Zewnętrzne Ciemności. Tulkas pozostał na Ardzie, a Melkor znienawidził potężnego Valara. Tymczasem Valarowie na nowo zabrali się do pracy. Nastąpił okres nazwany Wiosną Ardy, podczas której zaczęto kształtować ląd, tworzyć roślinność i zwierzęta. Wzniesiono dwie olbrzymie latarnie które miały dawac światło dzieciom Eru, Illunię i Ormal. Melkor tymczasem, ponownie zstąpił na Ardę, wybudował dla siebie podziemną twierdzę. Gdy Valarowie wyczuli jego złowieszczą obecność, zaczęli szukać jego kryjówki. Lecz Zły Valar zaatakował pierwszy, zniszczył,większe od gór, dwa słupy latarni. Te zaś rozbijając się o Arde, morza wystąpiły z brzegów, a reszty zniszczeń dokonał płomienie z latarni. Nie doszło do otwartej walki z Melkorem gdyż ten uciekł do swej twierdzy, Utumno, nim dopadł go Tulkas. Valarowie nie przystąpili do oblężenia gdyż obawiali się o bezpieczeństwo
Dzieci Iluvatara. Nie wiedzieli gdzie przebywają, ani zmiany spowodowane ciągłymi walkami mogły zniszczyć ich zanim się obudzą. Poza tym, musieli zachować swe siły, by opanować chaos jaki powstał na Ardzie. Tak skończyła się Wiosna Ardy, a Melkor zatriumfował

[SIZE="5"]
Pierwsza bitwa o Osgiliath
[/SIZE]
Miejsce : Osgiliath
Data : 20 czerwca 3018 rok Tzeciej Ery
Walczące strony : Gondor/Mordor
Dowódcy : Boromir, faramir/ Wódz Nazguli
Siły/straty : Nieznane.
Mapa miasta: Obrazek

Opis bitwy: Wschodnia cześć ruin Osgiliath było kontrolowane przez Gondor od pierwszych lat rządów namiestnika Denethora II. Utrzymywana tam była załoga, licząca najprawdopodobniej około kilkuset ludzi. W czerwcu 3018 roku w Osgiliath znajdował się Boromir i Faramir. Wtedy też z Minas Morgul nadciągnęła armia pod władzą Wodza Nazguli, któremu towarzyszyły pozostałe upiory. Wojska Morgulu miały zdecydowaną przewagę liczebną, około kilku tysięcy żołnierzy z czego wielu z nich było Easterlingami bądź Haradrimami. 20 czerwca, pod wieczór bądź już w nocy doszło do bitwy. Armia Morgulu zaatakowała wschodnią cześć Osgiliath i dość szybko zepchnęła zastępy Gondorczyków w stronę Anduiny. Boromir opowiadał o bitwie w Rivendell : pokonała nas nie tylko liczba wojowników. Była z nimi potęga, której do tamtego czasu nigdy jeszcze nie odczuliśmy. Mówili ludzie, że ją widzieli w postaci olbrzymiego czarnego męża na koniu, który jak gęsty cień pojawiał się w blasku księżyca. A gdziekolwiek się zjawiał szał ogarniał naszych wrogów , a strach padał na najwaleczniejszych spośród nas, tak że i konie i wojownicy uciekali z pola (księga 2, rozdział 2 Narada u Elrond). W takowy sposób Czarny Cień wraz ze swoimi poddanymi przekroczył most na Osgiliath. Gdy opuścił on pole bitwy, Boromir i Faramir zdołali odepchnąć wojska wroga. Dzięki temu resztki Gondorskich jednostek zdołały wycofać się na drugi brzeg Anduiny i zburzyć most, przez który przeszły wojska Morgulu. Oddziały osłaniające odwrót zostały zdziesiątkowane, jedynie synowie Denethora II i dwaj inni żołnierze zdołali przeżyć, gdyż przepłyneli rzekę wpław. Ostatecznie wschodnia cześć Osgiliath znalazła się pod panowaniem Mordoru. Jednak nie było to celem Saurona, gdyż prawdziwym celem było przeprawienie się Nazgulom, bojącym się wody, przez Anduine, żeby mógł ruszyć na poszukiwanie Jedynego Pierścienia. Bitwę tę uznano za początek Wojny o Pierścień.
Na górę
  Wyświetl profil  
 
Wyświetl posty nie starsze niż:  Sortuj wg  
Nowy temat Odpowiedz w temacie  [ Posty: 1 ] 

Strefa czasowa UTC+1godz.


Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika i 1 gość


Nie możesz tworzyć nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz dodawać załączników

Szukaj:
Przejdź do: