Strefa czasowa UTC+1godz.


Dzisiaj jest 19 sty 2018, 20:16



Nowy temat Odpowiedz w temacie  [ Posty: 8 ] 
Autor Wiadomość
 Tytuł:
Post: 01 sty 2009, 13:39 
Obywatel
Awatar użytkownika
Offline
Reputacja: 0
Rejestracja: 30 gru 2008, 15:44
Posty: 38
Lokalizacja: Alagaësia
Inferius - ciało zmarłej osoby ożywionej przez czarnoksiężnika, które są mu całkowicie podporządkowane. Inferius zachowuje się jak marionetka w rękach czarnoksiężnika. Inferiusy boją się m.in. światła, ognia. Lord Voldemort miał ich armię. Część pilnowała jednego z horkruksów. Inferiusy wystąpiły w części szóstej Harry'ego Pottera: Harry Potter i Książę Półkrwi.
Nazwa powstała od łacińskich słów inferiae, infernus (piekło), inferus - wszystkie związane ze światem umarłych.

***


Chochliki kornwalijskie stworzenia, którym Ministerstwo Magii przyznało klasyfikację XXX ('odpowiedni czarodziej powinien dać sobie radę').
Już od niepamiętnych czasów przewijają się one w legendach i podaniach, choć w każdym kraju przybierają inne cechy wyglądu i charakteru. Jedne są opisywane jako przyjaźnie usposobione w stosunku do ludzi, inne z kolei uwielbiają płatać różne wymyślne figle. Często również pojawiają się w mitach Celtów. Ich angielska nazwa (pixie) pochodzi od szwedzkiego pyske, co dosłownie oznacza 'małą wróżkę'.
Poznaje się je na drugim roku nauki w Szkole Magii i Czarodziejstwa Hogwart, a pierwszą rzeczą, która przykuwa uwagę, jest ich niebieskawa poświata, która pozwala ujrzeć je nawet w ciemności. Drugim szczegółem, który rzuca się w oczy jest ich łobuzerski uśmiech, właściwie nigdy nie znikający z ich twarzy. Mają około ośmiu cali wzrostu i ostro zakończone zęby, które potrafią dosyć mocno gryźć.
Ich rozpoznawalną cechą jest dosyć złośliwe usposobienie, które dało się we znaki już niejednemu wykwalifikowanemu (i nie tylko) czarodziejowi.
Jednym z bardziej znanych przypadków jest niejaki Gilderoy Lockhart, który zdecydował się pokazać je swoim uczniom. Z dobrych chęci narodziły się opłakane skutki. Chochliki najpierw pokazywały języki i obraźliwe gesty w stronę uczniów, a po wypuszczeniu z klatki, rozleciały się na wszystkie strony i rozpoczęły masakrę. Większość podręczników została podarta, bądź poplamiona atramentem z rozbitych kałamarzy, kilka piór się złamało, odnotowano też kilka strat w różdżkach - klasa wyglądała jakby przeszedł przez nią huragan. Uczniowie też nie obeszli się bez szwanku- wiele szat porwanych zostało na strzępy, a Neville Longbottom zawisł nawet pod lampą. Próby obezwładnienia szkodników nie dawały żadnych rezultatów - zaklęcie Peskipiksi pesternomi nie poskutkowało, a zdezorientowany nauczyciel Obrony przed Czarną Magią uciekł do swojego gabinetu, zostawiając Harry`ego Pottera, Hermionę Granger oraz Ronalda Weasleya z rozszalałą bandą chochlików.

Obrazek

***


Ponurak (ang. Grim) - pies-widmo, o czerwonych oczach i czarnej sierści, straszący na cmentarzach i w ruinach zamków. Jest omenem śmierci. Przesąd wziął się legend, według których każdy czarodziej zobaczywszy Ponuraka, niedługo potem ginie w niewyjaśnionych okolicznościach. Harry Potter w części trzeciej kilka razy spostrzegł czarnego psa wyglądającego jak ponurak. Nauczycielka Sybilla Trelawney przepowiadał mu śmierć, zobaczywszy go w filiżance. Psem, którego Harry widział kilka razy okazał się Syriusz Black - animag, będący jego ojcem chrzestnym.
Ponurak jest niewidzialny, ale czasami może się ukazać. Większość ponuraków nie opuszcza swoich cmentarzy, ale jednak są wyjątki.
Jeśli ponurak zdecyduje się opuścić swoje "miejsce zamieszkania" to najczęściej udaje się na wieże kościelną w dzień czyjegoś pogrzebu.
Ludzie wierzyli, że gdy na ''nowym'' cmentarzu pierwszego pochowa się czarnego czworonoga to będzie on pilnował tego cmentarzyska i będzie je chronił od demonów i czarownic. W niektórych krajach można też spotkać strażnika-konia lub strażnika-świnie. Jeżeli w Hogwarcie nie ma żadnego cmentarza, o którym nie mamy pojęcia, to raczej byłoby to niemożliwe, aby to stworzenie mogło włóczyć się po błonia zamku.

***


Skrzat domowy (ang. House-elf) - magiczna istota żyjąca w służbie czarodziejów. Skrzaty zazwyczaj posiadają tylko bogatsze i znaczniejsze rodziny czarodziejskie (tak jak np. Malfoy'owie i Blackowie), często służą też w różnych instytucjach. Są traktowane jak niewolnicy i zarówno czarodzieje jak i same skrzaty uznają to za stan normalny. Za swą pracę nie otrzymują żadnego wynagrodzenia, a sam pomysł otrzymywania wynagrodzenia wydaje im się zły i obraźliwy. Skrzaty są bardzo oddane swoim rodzinom, muszą być bezwzględnie posłuszne swym panom. Nie ujawniają nigdy żadnych rodzinnych sekretów, a za każde nieposłuszeństwo wymierzają sobie kary.
Skrzaty domowe dysponują dosyć dużą mocą magiczną, jednak ich magia różni się od magii czarodziejów. By jej użyć nie muszą mieć pozwolenia właścicieli i zazwyczaj służy im ona podczas wykonywania prac domowych. Są jednak w stanie użyć jej wbrew poleceniom swych właścicieli lub nawet przeciwko nim. Na skrzaty nie działają ludzkie ograniczenia teleportacji. Choćby dlatego skrzaty mogą teleportować sie na terenie Hogwartu. Skrzaty mogą też podczas teleportacji przenosić ludzi.
Skrzaty zazwyczaj ubrane są w stare, zniszczone i brudne ścierki lub chusty. Podarowanie skrzatowi dowolnego elementu stroju jest równoznaczne ze zwolnieniem go i stanowi dla skrzata hańbę.

Obrazek

***


Chiński Ogniomiot (ang. Chinese Fireball) – pochodzi z Chin. Pokryty jest gładką i czerwoną łuską. Jego pysk otaczają złote rogi. Jest duży i lubi wilgoć. Składa purpurowe jaja w złote cętki, będące cennym składnikiem w chińskiej magii. Kiedy się denerwuje, z nozdrzy buch mu ogień w kształcie grzyba, stąd jego nazwa. Ten gatunek smoka jest agresywny, a zarazem tolerancyjny, choć tylko dla smoków, z którymi zdarza mu się dzielić terytorium; żywi się większością ssaków, jego przysmakiem są świnie i ludzie.
Podczas I zadania Turnieju Trójmagicznego, ten smok został wylosowany przez Wiktora Kruma.

Obrazek

***


Norweski Kolczasty (ang. Norwegian Ridgeback) - pochodzi z Norwegii. Jest podobny do Rogogona Węgierskiego, lecz zamiast kolców na ogonie może się pochwalić wyjątkowo wydatnymi kolcami wzdłuż grzbietu. Jest bardzo agresywny w stosunku do osobników własnego gatunku. Poluje na większość ssaków lądowych, lecz w odróżnieniu od innych ras smoków żywi się również stworzeniami wodnymi. Jaja smoka Norweskiego są czarne, a małe opanowywują zdolność ziania ogniem wcześniej niż inne rasy.
Tego smoka można było widzieć w 1. tomie w chatce Hagrida.

***


Rogogon Węgierski (ang. Hungarian Horntail) - pochodzi z Węgier. Przypomina wielką jaszczurkę pokrytą czarnymi łuskami. Ma żółte oczy, rogi barwy wypolerowanego brązu i tak samo ubarwione kolce sterczące z długiego ogona. Rogogon zieje ogniem na wyjątkowo długą odległość (do 50 stóp). Jego jaja mają kolor cementu i bardzo grube skorupki. Młode rozbijają je za pomocą kolców na ogonie. Rogogony żywią się kozami, owcami i, jeśli tylko im się uda, także ludźmi.
Podczas I zadania Turnieju Trójmagicznego, ten smok został wylosowany przez Harry'ego Pottera.

Obrazek

Obrazek

***


Szwedzki Krótkopyski (ang. Swedish Short-Snout) – pochodzi ze Szwecji. Zamieszkuje dzikie i niezamieszkane górskie tereny. Ma skórę koloru srebrnoniebieskiego i długie ostro zakończone rogi. Jego skóra jest wykorzystywana do produkcji ochronnych rękawic. Wydobywający się z jego nozdrzy ogień ma barwę niebieską.
Podczas I zadania Turnieju Trójmagicznego, ten smok został wylosowany przez Cedrica Diggory'ego.

Obrazek

***


Tryton (ang. Merman) – zwane również syrenami, nereidami lub wodnikami, podobnie jak centaury odmówiły statusu istot, woląc pozostać zwierzętami. Ich zwyczaje są równie mało znane co zwyczaje centaurów. Posługują się dziwnym językiem, który w wodzie brzmi jak ludzka mowa, natomiast na powierzchni jest to nieprzyjemny skrzekot. Czarodzieje którzy poznali język trytonów (jednym z nich był Albus Dumbledore), mówią o dobrze zorganizowanych społecznościach różnej wielkości oraz o zaawansowanych konstrukcyjnie siedzibach w których mieszkają. Mają żółtą łuskowatą skórę, a zamias nóg płetwę. Wygląd ich jest podobnie różnicowany jak u ludzi. Jedna z grup trytony zamieszkuje dno jeziora w Hogwarcie. Harry Potter walczył z nimi w 2 zadaniu Turnieju Trójmagicznego.

***


Wila (ang. Veela) - kobieta, a właściwie widmo kobiety, która hipnotyzuje wielu mężczyzn, np. Harry i Ron na widok wili podczas mistrzostw świata w quidditchu prawie wyskoczyli przez barierkę. Wile zasiedlają lasy, jeziora, góry i obłoki. Potrafią dowolnie zmieniać postać. W formie zwierzęcej mogą ukazać się jako łabędzie, konie, sokoły, węże albo wilki, najbardziej jednak kuszące i niebezpieczne są pod postacią pięknych młodych kobiet o długich, spływających na ramiona włosach, ubranych w mgliste szaty i pląsających w blasku księżyca. Młodzi mężczyźni, którzy ulegną ich urokowi, zupełnie tracą rozum - są otępiali, często zapominają jeść, pić lub spać. Jeśli ktoś będzie miał pecha i napotka tańczące wile, będzie musiał przyłączyć się do nich i tańczyć, dopóki nie padnie z wykończenia. Ten kto wkroczy w elfi krąg koło wydeptanej trawy, w którym zabawiały się wile, ten już nigdy nie zazna szczęścia. Choć wile potrafią być dobre dla ludzi i dzielić się swoją wiedzą medyczną i profetyczną, są to dość gwałtowne niewiasty. Nie znoszą, kiedy się je okłamuje albo oszukuje, i potrafią zsyłać okropne kary, szczególnie na tych, którzy nie dotrzymają obietnicy. Wile podobno łączyły się z ludźmi, statkowały i wychowywały dzieci, najwyraźniej bez szkody dla własnego gatunku. Wile są maskotkami bułgarskiej drużyny quidditcha.

***


Bogin (ang. Boggart) - widma, często mieszkujące w małych, ciemnych, zamkniętych przestrzeniach, np. w starych szafkach lub pod łóżkami. Tak naprawdę nie wiadomo jak wygląda bogin, który jest ukryty. Jednak kiedy opuści swoją kryjówkę staje się tym co najbardziej przestraszy osobę na zewnątrz. Dlatego najlepiej bogina atakować w kilka osób - wtedy nie wie jaki kształt przybrać i staje się zdezorientowany. Zabójczą dla niego bronią jest śmiech. By się go pozbyć najlepiej użyć zaklęcia Riddiculus, które zmieni go w coś zabawnego. Zdezorientowany bogin eksploduje z hukiem zamieniając się w dym. Jedyną osobą, która widziała bogina w ukryciu jest Alastor Moody.
Kształt przyjmowany przez bogina dla różnych postaci:
Harry Potter - dementor
Ron Weasley - wielki pająk
Hermiona Granger - profesor McGonagall mówiąca jej, że "oblała wszystko"
Neville Longbottom - profesor Snape
Remus Lupin - księżyc w pełni
Molly Weasley - martwe ciała jej bliskich
Parvati Patil - pokrwawiona, obandażowana mumia
Seamus Finnigan - szyszymora
Dean Thomas - Obcięta ręka, poruszająca się niczym krab
Lord Voldemort - Jego własny trup
Albus Dumbledore - Ciało jego martwej siostry

***


Buchorożec (ang. Erumpent)- duże, szare stworzenie afrykańskie, obdarzone olbrzymią siłą. Osiągają ciężar jednej tony i z daleka można je pomylić z nosorożcami. Mają grubą skórę, która odbija większość czarów i uroków, duży ostry róg na nosie i długi ogon, z wyglądu przypominający linę. Rodzą na raz tylko jedno młode. Buchorożce nie atakują, jeśli nie są nachalnie prowokowane, ale gdy zaczną szarżować, rezultaty bywają straszne. Róg buchorożca może przeciąć wszystko, od skóry po metal, i zawiera śmiertelnie niebezpieczny płyn, który wstrzyknięty w cokolwiek powoduje, że to coś wybucha. Populacja buchorożców nie jest duża, ponieważ podczas sezonu godowego walczące samce doprowadzają się wzajemnie do eksplozji. Buchorożce są traktowane przez afrykańskich czarodziejów z niezwykłą ostrożnością. Ich rogi, ogony i wybuchowy jad są wykorzystywane do sporządzania eliksirów.

***


Gumochłon (ang. Flooberworm) - najprawdopodobniej najnudniejsze magiczne stworzenie jakie istnieją. Przypominają grube brązowe glizdy długości 10 cali, z dwóch stron zakończone otworem z którego wydobywa sie śluz (używany czasem do zagęszczania eliksirów). Gumochłony praktycznie się nie poruszają, ich ulubionym pokarmem jest sałata, choć mogą żywić się praktycznie wszystkimi roślinami.
W trzeciej klasie Harry wraz z przyjaciółmi, musiał zajmować sie gumochłonami na opiece nad magicznymi stworzeniami, po tym jak Hagrid stracił zapał do prowadzenia lekcji (miało to miejsce po wypadku z Hipogryfem).

***


Korniczak (ang. Bundimun) - występujące na całym świecie, zagnieżdżające się w domach, gdzie mieszkają pod deskami podłogowymi. Obecność ich objawia się odorem zgnilizny. Wydzielina korniczaka, powoduje, butwienie fundamentów domu, w którym przebywa. W stanie spoczynku przypomina kupkę zielonych grzybów z oczami, ale przestraszony zrywa się na liczne nogi i ucieka. Żywi się wszelakimi nieczystościami, inwazji korniczaków można się pozbyć używając zaklęć oczyszczających. Lecz jeśli dopuszczono, by zanadto urosły, należy zgłosić problem do Urzędu Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami (Sekcja Szkodników), zanim cały dom się zawali. Wydzielina korniczaka po rozcieńczeniu używana jest do niektórych magicznych środków czyszczących.

***


Kuguchar (ang. Kneazle) - wielkie, rude koty wywodzące się z Wielkiej Brytanii, ale obecnie spotykane są na całym świecie. Kuguchar wygląda jak przerośnięty kot. Ma olbrzymie uszy i ogon zakończony pędzelkiem, podobnie jak u lwa. Futro najczęściej jest nakrapiane, cętkowane, bądź też łaciate. Kuguchary są niezwykle inteligentne. Zazwyczaj są niezależne, ale gdy przywiążą się do jakiegoś czarodzieja, mogą okazać się bardzo pożyteczne. Kuguchary mają zdolność wykrywania podejrzanych osobników, potrafią np. rozpoznać animaga pod postacią zwierzęcia. Mogą też spełniać rolę przewodnika - gdy właściciel zabłądzi, kuguchar może odnaleźć drogę powrotną do domu. Samica kuguchara rodzi do ośmiu młodych w jednym miocie. Kuguchary mogą krzyżować się ze zwykłymi kotami.

***


Leprokonus (ang. Leprechaun) - krasnolud, przedstawiany zwykle bardzo elegancko, w krótkich płaszczach z siedmioma rzędami guzików, ubrane na zielono lub bordowo, bardzo bogato. Ich atrybutem są małe latarenki. Leprokonusy znane są ze swych żartów, uchodzą za wiecznych psotników. Podobno posiadają różne drogocenne rzeczy i strzegą skarbów. Nie łatwo ich wykołować, są bardzo sprytne. Leprokonusy są maskotkami irlandzkiej drużyny quidditcha.

***


Olbrzym (ang. Giant) - ogromne humanoidalne stworzenie mierzące od dwudziestu do dwudziestu czterech stóp (siedem, osiem metrów) wzrostu. Mają grubą skórę przypominającą skórę nosorożca. Pierwotnie żyły w małych szczepach, których było około setki, prowadząc ze sobą ustawiczne wojny. Częściowo przetrzebione przez czarodziejów, częściowo we własnych wojnach ukryły się w wysokich górach. Obecnie pozostało ich około osiemdziesięciu. Jednak olbrzymy nie są przywykłe do życia w tak licznych grupach - co pewien czas walczą ze sobą. Olbrzymy nie lubią gdy czarodzieje używają czarów przeciwko nim. Jednak lubią magiczne przedmioty które mogą okazać im się pomocne. Nie są zbyt inteligentne, kiedy postawi się przed nimi za dużo problemów do przemyślenia, po prostu zaczną zabijać by ułatwić sobie sprawę. Mają swój język, a część z nich potrafi nawet rozmawiać po angielsku. Olbrzymy mogą krzyżować się z ludźmi, nie są jednak zbyt dobrymi rodzicami.
Plemieniem olbrzymów przewodzi Gurg - jak stwierdził w swej opowieści Rubeus Hagrid - największy, najbrzydszy i najbardziej leniwy spośród reszty.

***


Czarny Hebrydzki (ang. Hebridean Black) - pochodzi z Hebryd należących do Wielkiej Brytanii. Jest bardziej agresywny od swojego walijskiego podopiecznego. Wymaga ogromnego terytorium (przynajmniej sto mil kwadratowych na jednego osobnika). Osiąga do trzydziestu stóp długości, ma szorstkie łuski, błyszczące fioletowe oczy, a wzdłuż grzbietu rząd małych ostrych jak brzytwa wyrostków kostnych. Ogon smoka hebrydzkiego zakończony jest szpikulcem, w kształcie grotu strzały, a skrzydła przypominają skrzydła ogromnego, wręcz gigantycznego nietoperza. Żywi się głównie drobną zwierzyną ale zdarza się mu porywać spore psy, a nawet bydło. Jego nazwa została wspomniana przez Rona w książce Harry Potter i Kamień Filozoficzny

Obrazek

***


Lelek Wróżebnik (ang. Augurey) - ptaki pochodzące z Wielkiej Brytanii i Irlandii, lecz można je spotkać w rejonach północnej Europy. Chude, ponure, przypominające małe i niedożywione sępy ptaki o zielonokawo-czarnym upierzeniu. Są wyjątkowo nieśmiałe. Gnieżdżą się w jeżynach i innych ciernistych krzewach. Żywią się dużymi owadami i elfami. Latają wyłącznie podczas silnego deszczu, a przy lepszej pogodzie pozostają w swoich gniazdach o kształcie łzy. Lelek wydaje charakterystyczne niskie, drżące dźwięki. Uważano kiedyś, że wróżą one śmierć. W związku z powyższym, czarodzieje omijali gniazda lelka, w obawie usłszenia tego rozdzierającego serce krzyku, uważa się też, że niejeden czarodziej dostał ataku serca, gdy przechodząc przez zarośla usłyszał jęki ukrytego w gąszczu lelka. Ostatnie badania dowiodły, że lelek śpiewa wyłącznie przed nadciągającym deszczem. I od tej pory, lelki wróżebniki stały się modnymi zwierzątkami domowymi, które mają przepowiadać pogodę, chociaż w zimie nieustannie jęczą. Pióra lelka nie nadają się do pisania, bo odpychają atrament.

***


Dementor - nieposiadające duszy stworzenie, które jest uważane za jedne z najplugawszych stworzeń na ziemi. Jest wykorzystywane przez Ministerstwo Magii jako strażnicy czarodziejskiego więzienia, Azkabanu. Dementorzy kształtem przypominają ludzi, mierzą około 3 metrów, ukryte są pod długimi czarnymi płaszczami, z których wystają tylko szare pokryte liszajami dłonie. Kaptur zakrywa coś, co jest odpowiednikiem twarzy u dementora - błonę w miejscu oczu oraz otwór w miejscu ust. Charakterystyczny jest chrapliwy, świszczący oddech dementorów. Jako jedyne w magicznym świecie, unoszą się w powietrzu (latają w adaptacjach filmowych), poruszając się kilka cali nad ziemią. Dementorzy rozmnażają się niczym grzyby, w ciemnych, wilgotnych miejscach, tworząc zimną gęstą mgłę. Dementor obniża temperaturę wokół siebie, ich duża liczba może nawet zamrozić jezioro. Mugole nie mogą ich zobaczyć, jednak w pełni odczuwają skutki ich działania. . Na poprawę samopoczucia po spotkaniu z dementorem skuteczna jest czekolada.
Po złożeniu pocałunku człowiek żyje, jednak staje się - jak stwierdził Dumbledore - jak pusta muszla.
Będąc ślepymi, dementorzy nie mogą rozróżnić konkretnych osób. Podczas ucieczki Barty'ego Croucha Juniora, dementorzy w Azkabanie rozpoznali go tylko jako umierającą osobę i nie odróżnili go od także umierającej matki.
Harry pierwszy raz spotyka dementorów w 3 roku nauki, kiedy zostają oni wysłani na poszukiwanie Syriusza Blacka. Wtedy profesor Lupin uczy go jak użyć czaru patronusa, by mógł bronić się przed szczególnie silnie działającymi na niego dementorami.
W piątym tomie Harry i jego kuzyn, Dudley Dursley, zostają zaatakowani przez dwóch dementorów niedaleko Privet Drive. Okazuje się, że zostali oni nielegalnie wysłani przez Dolores Umbridge. W tym tomie też dementorzy przechodzą na stronę Lorda Voldemorta i umożliwiają ucieczkę z Azkabanu groźnym śmierciożercom.
W ostatnim tomie dementorzy są wykorzystywani by karać czarodziejów urodzonych w mugolskich rodzinach, tak nienawidzonych przez Voldemorta. Biorą też udział w ataku na Hogwart. Późniejszy minister magii, Kingsley Shacklebolt, usunął dementorów z Azkabanu. Autorka stwierdziła, że po porażce Voldemorta dementorzy nie byli już nigdy więcej wykorzystywani przez Ministerstwo i byli kontrolowani poprzez zmniejszenie ich liczby.

***


Erkling - stworzenia bardzo podobne do elfów. Pochodzą z Schwarzwaldu w Niemczech. Mają trzy stopy wzrostu, więc są większe nawet od gnomów. Wydają z siebie piskliwy chichot, którym próbują odciągnąć dzieci od opiekunów, aby je następnie zjeść. Niemieckie Ministerstwo Magii, wprowadziło ścisły nadzór nad populacją erklingów, dzięki czemu znacznie spadła ilość zabójstw, dokonywana na dzieciach. Ostatni znany przypadek, w którym erkling usiłował zjeść dziecko, zakończył się śmiercią stworzenia, gdyż ojciec sześcioletniego Brunona Schmidta, zabił je, uderzając w głowę składanym kociołkiem. Erklingi lubią grać na flecie i strzelać z wymyślonej przez siebie rurki ślinowej.

***


Kołkogonek (ang. Nogtail) - demon spotykany w rolniczych rejonach Europy, Ameryki i Rosji. Przypominają karłowate prosiaki z długimi nogami, serdelkowatymi ogonami oraz wąskimi czarnymi oczami. Gdy kołkogonek wkrada się do chlewa, sprawia, że gospodarzy dręczy zła passa. Kołkogonki są bardzo szybkie i trudne do schwytania, ale jeśli przepędzi go za granice gospodarstwa przez całkowicie białego psa, nigdy już tam nie powróci. Urząd Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami (Sekcja Szkodników) trzyma w tym celu tuzin ogarów albinosów.

***


Testral (ang.Thestral) – skrzydlaty koń pochodzący ze Szkocji.Polują na ptaki i mogą być groźne (zostały sklasyfikowane przez Ministerstwo Magii jako niebezpieczne), jednak dają się tresować i udomowić. Testrale są uznawane za zły omen, jest to jednak tylko przesąd który wynika z tego, że może je zobaczyć tylko osoba, która widziała czyjąś śmierć. Są bardzo mądre i pożyteczne - umieją trafić w każde miejsce i mogą być wykorzystywane jako środek transportu.
Udomowione przez Hagrida stado żyło w Zakazanym Lesie i zazwyczaj były wykorzystywane by ciągnąć szkolne powozy lub gdy Albus Dumbledore musiał wykonać jakąś daleką podróż, nie używając teleportacji. Harry mógł widzieć testrale dopiero podczas piątego roku nauki, po tym jak zobaczył śmierć Cedrica Diggory'ego. Oprócz Harry'ego testrale widzieli: Rubeus Hagrid, Luna Lovegood, Neville Longbottom i Theodore Nott.
Testrale były widziane podczas ataku na Hogwart w siódmej części, gdy atakowały śmierciożerców.

***


SKLĄTKI TYLNOWYBUCHOWE - wyjątkowo odrażające i niebezpieczne stworzenia (oczywiście Hagrid myśli, że są fascynujące i milutkie, ale nie potwierdzają tego uczniowie). W późniejszym stadium rozwoju zabijają się nawzajem i nie zapadają w zimowy sen wyglądają jak pozbawione skorupy homary, a w dodatku są blade i oślizgłe. Posiadają mnóstwo nóżek, które znajdują się w dziwnych miejscach. Początkowo mają 6 cali długości. Trudno jest zlokalizować ich głowy. Sklątki nie mają otworu gębowego. Nie wiadomo czym się żywią. Samce sklątek mają żądła, a samiczki mają ssawki na brzuszkach, prawdopodobnie do wysysania krwi, mają zapach zgniłych ryb. Głowy ich trudno zlokalizować. Co jakiś czas z jednego końca sklątki strzelają iskry, rozlega się głośne pyknięcie, a zwierzątko przelatuje do przodu o kilkanaście cali.

***


Opalooki Antypodzki (ang. Antipod Opaleye) - pochodzi z Nowej Zelandii. Zdarzało się, że przybywał do Australii, gdy na jego terytorium brakowało pożywienia. Waży od dwóch do trzech ton. Jest to najpiękniejsza rasa smoka. Posiada opalizujące perłowe łuski i lśniące, wielobarwne, bezźrenicowe oczy. Zieje jaskrawo zielonym ogniem, lecz jak na smoka rzadko zabija, jeśli nie jest głodny. Jego ulubionym pokarmem są owoce, ale znane są przypadki polowania na coś większego. Jaja tego smoka są bladoszarego koloru.

***


Żmijoząb Peruwiański (ang. Peruvian Vipertooth) - pochodzi z Peru. Jest najmniejszym ze smoków. Lata najszybciej ze wszystkich smoczych ras. Ma tylko piętnaście stóp długości, gładką łuskę koloru miedzi z czarnym pasem na grzbiecie. Ma krótkie nóżki i wyjątkowo, a nawet bardzo jadowite kły. Żywi się również kozami i krowami, lecz pod koniec XIX wieku tak się rozsmakował w ludziach, że Międzynarodowa Konfederacja Czarodziejów była zmuszona wysłać do Peru łowców, którzy przetrzebili zbyt szybko mnożącą się populację żmijozębów.

Obrazek

***


Błotoryje (Dugbogs) można znaleźc w moczarach Europy i obu Ameryk. Gdy się nie rusza, wygląda jak kłoda drewna, ale po uważnym przyjrzeniu się można zauważyc płetwiaste łapy i ostre zęby. Pływa i pełza po moczarach. Błotoryj źywi się zazwyczaj małymi ssakami, ale może też bardzo poranic nogi spacerowiczów przechodzących przez bagno, w którym mieszka. Ulubionym smakołykiem błotoryja jest madragora. Czasami hodowcy madragory wyrywają nac tej rośliny i na końcu znajdują krwawe strzępy tego, co pozostało z posiłku błotoryja

Obrazek

***


Demimoz występuje na Dalekim Wschodzie. Wyglądem przypomina pozbawioną ogonu małpę, o wielkich, czarnych oczach. Całe ciało demimoza pokryte jest delikatnymi, srebrzystymi włoskami. Bardzo ciężko jest spotkać demimoza, gdyż w obliczu zagrożenia, potrafi stać się niewidzialny. Demimoz jest roślinożerny.

***


Dirikrak to ptak, pochodzący z wyspy Mauritius (na wschód od Madagaskaru, Ocean Indyjski). Dirikrak jest nielotem, o pulchnych piórach. Jego sposób uciekania przed zagrożeniem przypomina feniksa: dirikrak znika wśród kłębowiska piór i pojawia się w zupełnie innym miejscu. Mugole także znają dirikraka, ale pod nazwą dodo. Uważają oni, że ptak ten wyginął w drugiej połowie XVII wieku, z powodu częstych polowań i nieprzystosowania się do zmiennych warunków środowiska. Mugole jednak nie mają pojęcia o tym, że dirikrak potrafi znikać, stąd ich błędne przypuszczenia. Dzięki temu mugole uświadomoli sobie, że nadmierne polowanie na zwierzęta jest niebezpieczne dla środowiska, a Międzynarodowa Konfederacja Czarodziejów uznała, że lepiej nie informować ich o tym, że dirikrak nie jest gatunkiem wymarłym.

***


Chropianki są małymi pasożytami, których długość dochodzi do jednej dwudziestej cala. Z wyglądu przypominają kraby z dużymi kłami. Przywabia je magia, mogą zagnieździć się w futrze i piórach takich stworzeń, jak psidwaki czy lelki wróżebniki. Wdzierają się też do domostw czarodziejów, atakując takie magiczne przedmioty jak różdżki, z których sukcesywnie wygryzają magiczny rdzeń, albo brudne kociołki z których zlizują zaschnięte resztki eliksirów. Chociaż chropianków łatwo się pozbyć za pomocą jednego z licznych środków dostępnych na rynku, poważne inwazje mogą wymagać wizyty funkcjonariuszy Sekcji Szkodników Urzędu Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami, gdyż napęczniałe od magicznych substancji chropianki są bardzo trudne do zwalczenia.

***


Popiełek rodzi się ze zbyt długo płonącego magicznego ognia (np. roznieconego przez proszek Fiuu). Występuje na całym świecie. Jest to cienki, bladoszary wąż o roziskrzonych czerwonych oczach wychodzi z ognia i odpełza w ciemności domostwa pozostawiając po sobie kupkę popiołu.
Popiołek żyje jedynie godzinę i przez cały ten czas wyszukuje sobie dobre miejsce, aby złożyć jaja, po czym rozpada się w proch. Jaja te są olśniewająco czerwone i wydzielają silne ciepło. Jeśli jaja te nie zostaną szybko odnalezione i zamrożone odpowiednim zaklęciem - mogą doprowadzić do pożaru. Zamrożone jaja popiełków są cennym składnikiem napojów miłosnych, a zjedzone w całości - dobrym lekajrstem na malarię.

***


Kwintoped to bardzo niebezpiecznie stworzenie mięsożerne, które na nadmiar złego rozsmakowało się w ludziach. Nisko zawieszony tułów, podobnie jak pięć nóg, z których każda zakończone jest zdegormowaną stopą, porośnięte są grubą czerwonobrązową sierścią. Występują one wyłącznie na Wyspie Posępnej, która leży w najdalej wysuniętym na północ punkcie Szkocji. Posępna z tego też powodu jest terenem nienanoszalnym.
Jak głosi legenda, niegdyś Wyspę Posępną zamieszkiwały dwie rodziny czarodziejów - McClivertowie oraz MacBoonowie. Podobno rozegrał się między pijanym naczelnikiem klanu McClivert - Dugaldem, oraz równie pijanym Kwintusem - głową klanu MacBoon zakończył się śmiercią Dugalda. Pewnej nocy grupa z rodziny McClivertów otoczyła zabudowania MacBoonów i pragnąć zemsty pozamieniali wszystkich w potworne pięcionogie stwory. Jedkan zbyt późno zorientowali się, że jako potwory są o wiele groźniejszymi przeciwnikami. Na dodatek, MacBoonowie dali sobie radę z wszystkimi próbami zamienienia ich spowrotem w ludzi. Potwory wybiły wszystkich McClivertów, i dopiero wtedy zorientowali się, że skoro nie ma już na wyspie nikogo posługującego się różdżką, to na zawsze pozostaną pięcionogami.
Chyba nigdy się nie dowiemy, czy ta opowieść była prawdziwa. Napewno nie przeżył żaden McClivert ani MacBoon aby opowiedzieć co się stało z jego przodkami. Kwintopedy nie potrafią mówić. Urząd Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami niejednokrotnie starał się złapać kwintopeda, i odtransmutować go, lecz bez powodzenia. Jak narazie musimy uwierzyć, że kwintopedy są włochatymi MacBoonami, którym przyszło dożyć swych dni jako pięcionogie potwory.

***


Kelpia to Brytyjski i Irlandzki demon wodny. Jest zmiennokształtny, ale najczęściej ukazuje się jako koń z wierzchą sitowia zamiast grzywy. Kiedy zwabi jakiegoś człowieka na swój grzbiet, nurkuje z nim na dno rzeki lub jeziora i pożera go, a wnętrznościom pozwala wypłynąć na powierzchnię. Aby kelpię pokonać, należy rzucić na nią zaklęcie wędzidło, co sprawi, że stanie się niegroźna i uległa.
Największa na świecie kelpia zamieszkuje szkockie jezioro Loch Ness. Najchętniej przybiera kształt węża morkisego. Obserwatorzy z Międzynarodowej Konfederacji Czarodziejów odkryli, że nie jest to prawdziwy wąż morski, gdy na widok grupy mugolskich badaczy wąż zmienił się w wydrę, a gdy odpłynęli to powrócił do swojego poprzedniego kształtu.

***


Hipokampus pochodzi z Grecji. Głowę i pierś ma konia, a ogon i zad - olbrzymiej ryby. Chociaż gatunek ten zazwyczaj jest spotykany w Morzu Śródziemnym, w 1949 roku został schwytany przez trytony przepiękny niebieski deresz (mugolski koń o sierści karej, gniadej lub kasztanowatej z domieszką włosów białych). Potem został przez nie udomowiony, działo się to u wybrzeży Szkocji. Hipokampusy składają duże jaja o półprzeźroczystej skorupce, można przez nie jeszcze zobaczyć kijanki.

***


Garborogi żyją w górskich rejonach Europy. Są dużymi szaro-fioletowymi zwierzętami, z charakterystycznym garbem na grzbiecie oraz dwoma bardzo ostrymi rogami (skąd nazwa). Porusza się na dużych, czteropalczastych stopach. Mają bardzo bardzo agresywną naturę, czasami można spotkać górskiego trolla jadącego na garborogu wierzchem. Z tym, że najwidoczniej nie sprawia to przyjemności temu ostatniemu, bo o wiele częściej można znaleźć trolla, z bliznami po ataku garboroga. Jego sproszkowany róg jest składnikiem wielu eliksirów, niezwykle jednak drogim, ze względu na trudności z jego pozyskaniem. Skóra garboroga jest grubsza nawet od smoczej (!!!) i odbija większość zaklęć.

***

Walijski Zielony

Obrazek


Nie masz wymaganych uprawnień, aby zobaczyć pliki załączone do tego posta.
Na górę
  Wyświetl profil  
 
 Tytuł:
Post: 02 sty 2009, 18:40 
Wojownik
Offline
Reputacja: 0
Rejestracja: 23 gru 2008, 19:21
Posty: 465
Lokalizacja: Piekło
TESTRALE (ang. Thestral) – skrzydlate konie. Może je zobaczyć tylko ta osoba, która widziała czyjąś śmierć. Wyglądają jakby ich skóra była obciągnięta na samych kościach. Mają puste, białe oczy, smocze łby. Są czarnego koloru. Najprawdopodobniej porozumiewają się między sobą dziwnymi, ostrymi okrzykami, zbliżonymi do wołania jakiegoś wielkiego ptaka.
Aby zwabić te stworzenia należy sprawić, by wokół rozciągał się zapach krwi i mięsa; pożywienia tychże zwierząt.

[SIZE="3"]***[/SIZE]


Szyszymora (ang. Banshee) - magiczne stworzenie, które zwiastuje śmierć swoim okropnym, przenikającym krzykiem. Ma długie, zielone włosy i odstraszającą, zieloną, trupią twarz. Nosi najczęściej bladozielone, długie suknie z kapturem zasłaniającym dużą część twarzy. Niekiedy nie pojawia się materialnie, a jedynie wydaje dźwięki przyprawiające o dreszcze.

Obrazek

[SIZE="3"]***[/SIZE]


BAHANKA
Bahanki są mylone z elfami, chociaż są to dwa inne gatunki. Bahanki, podobnie jak elfy wyglądają jak malutki człowieczek, ale całe ciałko bahanki jest pokryte grubym czarnym włosem, ma po dwie pary rąk i nóg i grube, zaokrąglone i błyszczące skrzydła. Mają również dwa rzędy ostrych, jadowitych zębów (w razie ugryzienia należy zażyć antidotum). Żyją w północnej Europie i Ameryce, gdyż wolą one chłodny klimat. Składają do pięciuset jaj na raz i zakopują je. Młode wykluwają się szybko, bo po 2-3 tygodniach.

[SIZE="3"]***[/SIZE]


Pufek (ang. Puffskein) - są spotykane na całym świecie. Są to krągłe, porośnięte miękkim futerkiem, łagodne stworzonko. Można je bez skrupułów przytulać, a nawet nimi rzucać. Nie wymagają specjalnej opieki, a kiedy jest zadowolony - mruczy. Czasami wysuwa cienki, bardzo długi język, który pełza po domu w poszukiwaniu jedzenia. Pufek to typowy śmietnikowiec, i zje wszystko: odpadki, pająki a nawet smarki z nosów śpiących czarodziejów (jego ulubiona czynność). Bardzo lubiane i popularne zwierzątko domowe.
Na górę
  Wyświetl profil  
 
 Tytuł:
Post: 07 sty 2009, 19:44 
Obywatel
Awatar użytkownika
Offline
Reputacja: 0
Rejestracja: 30 gru 2008, 15:44
Posty: 38
Lokalizacja: Alagaësia
Ciamarnice żyją tylko na dnie Morza Północnego, stworzenie o bardzo prostej budowie. Długość do dziesięciu cali, skłąda się z gumowatego otworu gębowego oraz woreczka z jadem. Gdy ciamarnica jest atakowana, kurczy swój woreczek jadowy i opryskuje napastnika trucizną. Trytony wykorzystują ją jako broń, a czarodzieje pozyskują jej jad, gdyż używa się go do warzenia eliksirów. Mimo wszystko praktyka ta podlega ścisłej kontroli.

[align=center]***


Psidwak (ang. Crup) - pochodzą z południowo-wschodniej Anglii. Bardzo podobne do terierów odmiany jack russell, lecz mają rozwidlone ogony. Najprawdopodobniej wyhodowane przez czarodziejów, ponieważ są wobec nich niezwykle lojalne, za to źle nastawione do mugoli. Pochłaniają wszelakie odpadki i szkodniki, od gnomów, a kończąc na starych oponach. Na ich posiadanie wymagana jest specjalna licencja. Właściciele psidwaków, mają prawny obowiązek usuwania im ogonów bezbolesnym zaklęciem rozdzielającym (gdy szczeniaki mają 6-8 tygodni), wtedy ich ogony nie będą zwracać uwagi mugoli.

***


Abraksan (ang. Abraxan) - skrzydlaty koń pochodzący z Francji. Są białego koloru. Hoduje je Madame Maxime, której karoca jest ciągnięta właśnie przez abraksany. Piją nie mieszaną whisky.

***


Aetonan (ang. Aethonan) - skrzydlaty koń pochodzący z Wielkiej Brytanii i Irlandii. Są brunatnego koloru.

***


Golgomat (ang. Golgomath) – dowódca olbrzymów, których Rubeus Hagrid wraz z Olimpią Maxime poznali podczas wyprawy. Golgomat lubował się w bitwach. Zabił swego towarzysza Karkusa i przyłączył się do Czarnego Pana.

***


Pogrebin – rosyjskie demony, osiągające najwyżej stopę wzrostu, mają włochate ciała i podobne do gnomów, nieproporcjonalnie wielkie głowy. Pogrebiny ciągnie do ludzi, kryją się w ich cieniu, a kiedy "właściciel" cienia się odwróci, kulą się i przypominają kamień. Jeśli demon będzie podążał za jednym człowiekiem przez wiele godzin, jego ofiarę w końcu ogarnie uczucie zniechęcenia, i pogrąży się w depresji. Jeśli taka ofiara się zatrzyma, opadnie na kolana i zacznie marudzić nad bezsensewnością swego życia - pogrebin rzuci się na niego i będzie chciał go pożreć. Łatwo jednak się go pozbyć prostymi zaklęciami czy urokami, można też mu dać porządnego kopniaka.

***


Ramora - srebrne ryby, żyjące w Oceanie Indyjskim. Posiadają silne magiczne moce, potrafią zakotwiczać statki i są opiekunkami żeglarzy. Wysoko cenione są przez Międzynarodową Konfederację Czarodziejów, ustanowiono dla ich bezpieczeńśtwa wiele praw.

***


Reem (ang. Re'em) - bardzo rzadkie, olbrzymie woły o złotej sierści. Spotyka się je na dzikich terenach Ameryki Północnej oraz Dalekiego Wschodu. Wypita ich krew, daje niezwykłą siłę. Lecz trudności wiążące się z jej zdobyciem, sprawiają, że rzadko można znaleźć ją na wolnym rynku.

***


Murkus - przywódczyni trytonów. Opowiedziała Dumbledore'owi i Bagmanowi co zaszło na dnie jeziora w trakcie 2 zadania Turnieju Trójmagicznego.

***


Znikacz (ang. Snidget) - bardzo rzadkie ptaki chronione. Są złotego koloru. Okrąglutkie o bardzo długich i wąskich dziobach, oraz błyszczących jak kamienie szlachetne oczach. Ptaszki te potrafią bardzo szybko latać, a dzięki obrotowym stawom skrzydełek, zmieniają tor lotu niemal niezauważalnie. Pióra i oczy znikaczy są wysoko cenione, onegdaj groziło mu wyginięcie z powodu nadmiernych polowań na niego. Na szczęście zauważono w porę ten nagły załam w populacji ptaszków, i teraz najważniejszym problemem było zastąpienie znikacza piłką (złotym zniczem), czego dokonał Bowman Wright. Kolonie złotych znikaczy żyją na całym świecie.

***


Żabert (ang. Clabbert) - stworzenie nadrzewne. Z wyglądu przypomina krzyżówkę małpy z żabą. Wywodzi się z południa Stanów Zjednoczonych, ale teraz można je spotkać na całym świecie. Żabetry nie posiadają włosów, a ich gładką zieloną skórę pokrywają cętki. Palce u rąk i nóg spięte są błoną pławną, a ręce i nogi bardzo długie i giętkie aby mógł się swobodnie poruszać wśród gałęzi ze zwinnością co najmniej orangutana. Na głowie ma krótkie rogi. Jego szerokie usta sprawiają wrażenie jakby cały czas się uśmiechał. Przy tym "uśmiechu" Żabert ukazuje swe ostre jak brzytwy zęby. Żywi się on głównie małymi jaszczurkami i ptakami. Jego najbardziej charakterystyczną cechą jest bąbel rosnący pośrodku czoła. Gdy Żabert wyczuje niebezpieczeństwo bąbel przybiera szkarłatną barwę. Kiedyś amerykańscy czarodzieje trzymali Żaberty w ogródkach aby te ostrzegały ich przed nadchodzącymi mugolami.

***


Żądlibąk (ang. Billywig) - mały owad pochodzący z Australii. Jest wyjątkowo trudne do schwytania. Wysuszone żądła żądlibąków są wykorzystywane jako składniki niektórych eliksirów. Ma około pól cala długości i jest koloru szafirowego. Lata z tak dużą prędkością, że mugole bardzo rzadko go zauważają, a i samym czarodziejom sprawia to pewne trudności. Nietrudno go im jednak znaleźć, gdy zostaną użądleni. Żądlibąk ma skrzydła na czubku głowy, macha nimi bardzo szybko. Sprawia, że podczas lotu kręci się wokół własnej osi. U dołu jego ciała znajduje się długie, cienkie żądło. Użądlenie najpierw wywołuje zawroty głowy, a chwilę potem - lewitację. Młodzi czarodzieje i czarodziejki łapią żądlibąki, aby cieszyć się ich skutkami ubocznymi. Zbyt częste użądlenia, mogą sprawić, że ofiara będzie się unosić nad ziemią nawet kilka dni. W przypadku silnej reakcji alergicznej - może dojść do stałej lewitacji. Krążą plotki, że są używane do produkcji tak lubianych przez młode pokolenie musów-świstusów.

***


Wsiąkiewka (ang. Moke) - srebrno-zielone jaszczurki, o wielkości ciała osiągającej do 10 cali. Spotykane w całej Wielkiej Brytanii oraz Irlandii. Ich szczególną zdolnością jest szybkie zmniejszenie się, przez co nigdy nie zostały zauważone przez mugoli. Skóra jest wysoko ceniona przez czarodziejów. Wytwarza się z niej magiczne sakiewki i portfele, a ten materiał reaguje tak samo na zbliżanie się obcego jak sama jaszczurka; dlatego złodziejom bardzo trudno jest znaleźć sakiewki ze skóry wsiąkiewki.

***


Wozak (ang. Jarvey) - przypominają przerośnięte fretki, ale w przeciwieństwie do nich potrafią mówić. Wozaki spotyka sie w całej Wielkiej Brytanii, Irlandii i Ameryce Północnej. Nie da się przeprowadzić prawdziwej rozmowy z wozakami, ponieważ ograniczają do krótkich i zazwyczaj obraźliwych zdań, które wypowiadają prawie bez przerwy. Wozaki mieszkają zazwyczaj pod ziemią. Żywią się gnomami, kretami, szczurami i myszami polnymi.

***


Trójgłowy pies (ang. Three-Headed Dog) – ogromny pies posiadające trzy głowy. Najsłynniejszy z nich jest znany w mitologii greckiej jako Cerber.

Puszek – duży pies o trzech głowach, należący do Rubeusa Hagrida. Usypiała go muzyka. Pilnował klapy na 3 piętrze Hogwartu, przez którą można się było dostać do Kamienia Filozoficznego. Rowling, tworząc Puszka, opierała się na mitologicznym Cerberze.

***


Toksyczek (ang. Streller) - olbrzymie ślimaki, ciągle zmieniające swą barwę. Pełznąc, pozostawiają za sobą ścieżki silnie jadowitego śluzu, który wysusza i wypala całą roślinność po której przeszły. Naturalnym środowiskiem tych ślimaków jest kilka afrykańskich krajów, lecz z powodzeniem hodują je czarodzieje z Europy, Azji, Ameryki Północnej i Południowej. Niektórzy trzymają je jako zwierzęcia domowe, jeśli bawi niektórych ich nieustanne zmienianie bartwy, a jad ich jest jednym z nielicznych środków zabijającym chrobotki.

***


Topek (ang. Imp) - stworzenia zabawne. Są troszkę większe od gnomów. Często mylone z chochlikami, lecz w przeciwieństwie do chochlika - topek nie potrafi latać i jest mniej jaskrawie ubarwiony. Lubi tereny bagniste i wilgotne, często można go spotkać nad brzegami rzek i jezior, gdzie podstawia nogę i popycha przechodzącym ludziom. Żywi się małymi owadami, a rozmnaża się podobnie jak elfy, z taką różnicą, że nie przędzie kokonów. Młode wykluwają się z jaj w pełni uformowane mające nie więcej niz cal.

***


Świergotnik (ang. Fwooper) - afrykańskie ptaki o wyjątkowo jaskrawym upierzeniu; spotyka się pomarańczowe, różowe, żółte oraz cytrynowozielone. Ptaki te są od dawna dostarczycielami luksusowych piór. Składają przepiękne, nakrapiane jajka. Ich śpiew, z początku miły dla ucha - po pewnym czasie sprawia, że słuchający zaczyna świrować. Z tego też powodu, na sprzedawane świergotniki rzuca się zaklęcie uciszające i należy je co miesiąc odnawiać. Na ich posiadanie potrzebna jest licencja, bo wymagają specjalnej opieki.

***


Śmierciotula (ang. Lethifold) - rzadko spotykane stworzenia, żyjące tylko w tropikalnym klimacie. Z wyglądu przypominają czarną pelerynę grubości około pół cala, a nocą sunie po ziemi. Jedynym znanym czarodziejom zaklęciem odpędzającym śmierciotulę jest Patronus. Nie da się ustalić liczby ofiar śmierciotuli, gdyż atakuje śpiących czarodziejów i spożywa swą ofiarę w jej własnym łóżku. Nie pozostawia po sobie ani swoim posiłku żadnych śladów. Z racji tego, że atakowani są śpiący - rzadko kiedy mają czas rzucić odpowiednie zaklęcie.

***


Szpiczak (ang. Knarl) - magiczne stworzenia bardzo podobne do zwykłego jeża. Różnią się usposobieniem. Szpiczaki są wyjątkowo podejrzliwe co do wszystkiego, co je otacza. Ich igły mają wiele magicznych właściwości. Aby odróżnić szpiczaka od jeża, należy podać stworzeniu miseczkę mleka. Jeż wypije wszystko z chęcią, natomiast szpiczak zacznie zachowywać się agresywnie - będzie myślał, że próbujemy go otruć. Na ogół jednak szpiczaki są niegroźne. Do tej pory nie zostały udomowione.

***


Szczuroszczet (ang. Murtlap) - stworzenia podobne do szczurów, występujące w przybrzeżnych wodach Wielkiej Brytanii. Na grzbiecie mają narośl, która przypomina morską pierścienicę. Zjedzenie marynowanej narośli zwiększa odporność na zaklęcia i uroki, lecz przedawkowanie sprawia, że jedzącemu wyrastają fioletowe włosy na uszach. Żywią się skorupiakami, nie gardzą jednak stopami tych, którzy przez nieuwagę na nie nadepną.

***


Stworek (ang. Kreacher) - skrzat domowy, służył w domu Blacków przy Grimmauld Place 12.
Stworek był wiernym sługą swojej pani, Walburgii Black - matki Syriusza Blacka i Regulusa Blacka. Był bardzo do niej przywiązany i gdy Syriusz wrócił do domu i zaczął wyrzucać wszystkie pamiątki po Blackach, Stworek potajemnie ukrywał je w swoim legowisku. Nienawidził Syriusza i członków Zakonu Feniksa uważając, że hańbią swą obecnością dom Blacków. Gdy Syriusz w chwili złości powiedział, żeby się wynosił, Stworek potraktował to dosłownie i wyprowadził się na krótki czas do Malfoyów. Powiedział im kilka rzeczy, których Syriusz nie uznał za ważne i nie zakazał skrzatowi nikomu o nich mówić. Zostało to starannie wykorzystane. Tego dnia, kiedy były sumy z Historii Magii, Voldemort pokazał Harry'emu wizję, w której Syriusz jest uwięziony w Departamencie Tajemnic. Harry natychmiast skontaktował się z domem przy Grimmauld Place 12. Zastał tam tylko Stworka, który powiedział, że Syriusza nie ma w domu, podczas, gdy ten opatrywał zranionego przez skrzata Hardodzioba.
Po śmierci Syriusza w 6. tomie Harry dziedziczy Stworka i dom przy Grimmauld Place 12. Harry każe mu pracować w kuchni w Hogwarcie, a potem śledzić Draco Malfoya.
To on wyjaśnia tajemnicę związaną z kopią medalionu Slytherina z listem od tajemniczego R.A.B.-a, którym okazuje się lubiany przez Stworka brat Syriusza, Regulusa. Okazuje sie, że Stworek pomógł Voldemortowi ukryć medalion. Voldemort zmusił Stworka do wypicia eliksiru znajdującego się w misie, a następnie zostawia go w jaskini na pastwę inferiusów, jednak Stworek dzięki swoim magicznym zdolnościom ucieka. Później pomaga Regulusowi wykraść medalion. Gdy Harry Potter podarowuje mu fałszywy medalion i zaczyna lepiej go traktować, wykazuje on chęć pomocy w wypełnieniu ostatniej woli Regulusa zmienia do niego nastawienie i staje się wzorową pomocą domową, do tego stopnia, że nawet Ron staje mu się przychylny. Stworek również zmienił trochę swój stosunek do Hermiony. Bierze udział w bitwie o Hogwart prowadząc hogwarckie skrzaty do walki przeciw śmierciożercom.
Jego marzeniem jest, by po śmierci jego odcięta głowa znalazła się - tak, jak głowy jego przodków - na ścianie w holu domu przy Grimmauld Place 12.

***


Zgredek (ang. Dobby; ur. 28 czerwca, zm. 7 marca 1997) - skrzat domowy. Wyróżniał sie spośród wszystkich skrzatów, które uważały go za dziwnego, a nawet niebezpiecznego, gdyż wyznawał ideę wolności. Na początku służył w rodzinie Malfoyów, którzy traktowali go bardzo źle. Pojawił się pierwszy raz w Harry Potter i Komnata Tajemnic.
Ponieważ Zgredek dowiedział się o Komnacie, próbował ochronić Harry'ego przed niebezpieczeństwem, uniemożliwiając mu dotarcie do Hogwartu, a potem próbując zmusić go do powrotu do Dursleyów. Swym działaniem sprzeciwiał się woli swoich właścicieli, wykonywał więc na sobie różnego rodzaju kary. Pod koniec 2. tomu Harry Potter doprowadził podstępem do uwolnienia Zgredka przez Lucjusza Malfoya.
Po 2 latach wolności Zgredek został zatrudniony w Hogwarcie przez Albusa Dumbledora. Zaczął pobierać małe wynagrodzenie oraz miał kilka dni wolnego. Inne skrzaty obawiały się jego zachowania i uważały za niehonorowe by skrzat przyjmował wynagrodzenie.
Skrzat był lubiany przez Harry'ego, Rona i Hermionę. Zgredek dostawał od nich na Boże Narodzenie ubrania, które kolekcjonował. Sam kilka razy zrobił dla Harry'ego skarpetki, zawsze różniące się, gdyż jego zdaniem ten element stroju nie powinien być dobierany w pary.
W 7. tomie ratuje Harry'ego i jego przyjaciół z domu Malfoyów. Zginął, podczas ucieczki, trafiony nożem przez Bellatriks Lestrange. Został pochowany nieopodal Muszelki (dom Billa i Fleur), a na kamieniu na jego grobie Harry napisał Tu leży Zgredek, wolny skrzat. Zgredek przez całe życie darzył Harry'ego Pottera uwielbieniem, zawsze starał sie mu pomóc, za niego poświęcił swoje życie. Jako ostatnie słowa zdołał wypowiedzieć tylko Harry... Potter....

***


Graup – przyrodni młodszy brat gajowego Hogwartu, Hagrida (mieli wspólną matkę); należy do olbrzymów, pochodzi z gór zamieszkanych przez te istoty. Został sprowadzony przez Hagrida do Zakazanego Lasu na terenie Hogwartu, następnie przeniesiony do górskiej kryjówki. Jak na olbrzyma Graup jest stosunkowo mały, przez co nie pasuje do plemienia.
Uczony przez Hagrida zachowań ludzkich, osobnik z wielkim sercem, jednak zbyt wielkim ciałem. Często niechcący robi wiele szkód, z roku na rok staje się jednak coraz bardziej uspołeczniony. Można się o tym przekonać w szóstej części cyklu, gdy na pogrzeb Dumbledore'a Graup przychodzi w garniturze i zachowuje się bardzo grzecznie.

***


Nieśmiałek (ang. Bowtruckle) – mieszkają w drzewach, także w tych z Zakazanego Lasu. Nieśmiałek jest pokojowo nastawiony, wręcz nieśmiały i bez powodu nie atakuje. Jest jednak "strażnikiem" drzew i zaatakowany może się bronić. Jada różnego rodzaju insekty. Nieśmiałki żyły głównie na drzewach z których wytwarzało się różdżki.

***


Memortek (ang. Jobberknoll) - malutki, niebieski, cętkowany ptaszek, zamieszkujący północną Europę oraz Amerykę. Żywi się małymi owadami, jego szczególną cechą jest to, że przez całe swoje życie jest niemy, a tuż przed śmiercią wydaje wszystkie głosy, które za życia usłyszał w odwrotnej kolejności. Jego piórka wchodzą w skład veritaserum i eliksirów wspomagających pamięć.

***


Langustnik Ladaco (ang. Mackled Malaclaw) - stworzenia lądowe spotykane głównie na skalistych wybrzeżach Europy. Są bardzo podobne do homarów, lecz pod żadnym pozorem nie powinno się ich zjadać. Spożycie ich mięsa powoduje wysoką gorączkę oraz zielone zabarwienie twarzy. Langustnik osiąga dwanaście cali i jest jasnoszary w ciemnozielone plamki. Żywi się małymi skorupiakami, ale nie pogardzi mniejszą zdobyczą. Ukąszenie langustnika wywołuje bardzo nietypowy skutek uboczny, mianowicie, ofiara ma wyjątkowego pecha.

***


Krzywołap (ang. Crookshanks) - kuguchar, który należy do Hermiony Granger. Posiada gęste, puszyste futro barwy rudawej. Spłaszczony pyszczek i krzywe łapy wyróżniały go wśród innych kotów.
Hermiona kupiła go w trzeciej części cyklu. Jest bardzo inteligentny, wyczuł, iż Parszywek tak naprawdę nie jest szczurem, a animagiem Peterem Pettigrew. Pomagał Syriuszowi Blackowi, między innymi wykradając listę haseł (do pokoju wspólnego Gryfonów) Neville'a Longbottoma, lub próbując złapać Parszywka, o zabicie którego był zresztą podejrzewany przez Rona Weasleya (po tym, jak szczur upozorował własną śmierć i uciekł). Ostatecznie jednak w dalszych tomach jest już traktowany przez niego przychylniej.

***


Kudłoń (ang. Porlock) - stworzenia będące strażnikami koni. Spotykane są w Anglii oraz na południu Irlandii. Kudłate, o porośniętych długimi zmierzwionymi czuprynami głowami oraz dużymi nosami. Są parzystokopytne i poruszają się na dwóch nogach. Mają krótkie ramiona zakończone dłońmi o czterech grubych palcach. Dorosły osobnik osiąga dwie stopy wzrostu. Są nieśmiałe, zajmują się tylko i wyłącznie pilnowaniem kory. Można go często znaleźć w stajni zawiniętego w słomie, albo ukrywające się pośród stada, którego strzeże. Nie ufa ludziom, w związku z czym zawsze się przed nimi chowa. Są roślinożerne.

***


Kappa - japońskie demony wodne. Zamieszkują leśne sadzawki, gdzie atakują ludzi próbując udusić ich swoimi płetwiastymi łapami. Żywią się tylko i wyłącznie ludzką krwią. Wodniki Kappa były omawiane na zajęciach Obrony przed czarną magią u profesora Lupina.

***


Jeżanka (ang. Shrake) - ryby pokryte kolcami, żyjące w Oceanie Atlantyckim. Mówi się, że pierwsza ławica jeżanek, została stworzona przez czarodziejów w XIX wieku, z zemsty na mugolskich rybakach. Podobno obrazili oni grupę czarodziejów-żeglarzy. Od tamtej pory, w tym miejscu oceanu, rybacy znajdują porwane przez jeżanki sieci.

***


Hardodziob (ang. Buckbeak) - jeden z hipogryfów mieszkających w okolicy zamku Hogwart. Ma srebrzyste pióra. Jako bardzo honorowe stworzenie boleśnie zranił Dracona Malfoya po tym, gdy ten go obraził. Został za to skazany przez Komisję Likwidacji Niebezpiecznych Stworzeń na śmierć, jednak Harry i Hermiona Granger za pomocą zmieniacza czasu uratowali go. Na grzbiecie Hardodzioba uciekł z Hogwartu Syriusz Black po tym, gdy Harry dowiedział się, że ten jest niewinny. Przez kilkanaście miesięcy przebywał z ukrywającym się Syriuszem. Po śmierci Syriusza powrócił do Hagrida, jednak w obawie o to, że ktoś rozpozna mającego zginąć kilka lat wcześniej hipogryfa, zmieniono mu imię na Kłębolot.

***


Fawkes - złoto-czerwony feniks należący do Albusa Dumbledore'a. Jako magiczne stworzenie posiada wiele właściwości, które dokładnie nie są zbadane. Wiadomo, że jego (tak jak każdego innego feniksa) łzy uzdrawiają. Za każdym razem, gdy umiera, ze starości lub z powodu ran, Fawkes spala się i odradza na nowo z popiołów, jako młody feniks. Prawdopodobnie od niego wzięła się nazwa Zakon Feniksa.
Fawkes odegrał dużą rolę w drugim tomie przygód Harry'ego Pottera. Przywołany nieświadomie przez Harry'ego, gdy ten okazał wierność Dumbledore'owi, pomógł walczyć z bazyliszkiem. Stwór mógł zabijać wzrokiem, jednak Fawkes oślepił go. Z Tiary Przydziału, którą przyniósł Harry'emu Fawkes, wyłonił się miecz Gryffindora, którym młody czarodziej zabił bazyliszka. Kiedy Potter drasnął się kłem bazyliszka, łzy Fawkesa ocaliły go od śmierci.
Fawkes był używany jako szpieg, ponieważ w piątym tomie obserwował Dolores Umbridge i wysyłał Dumbledore'owi swoje pióro jako znak, że ta dowiedziała się o czymś niezgodnym z dekretami Ministerstwa Magii. Również w tym tomie Fawkes uratował Dumbledore'a od śmierci, wchłaniając promień zaklęcia Avada Kedavra rzuconego przez Voldemorta.
Po śmierci Dumbledore'a Fawkes zaśpiewał wzruszającą pieśń, której wszyscy chcieli słuchać, a potem odleciał.

***


Dwurożec (ang. Bicorn) - magiczne stworzenie, posiadające dwa rogi. Żywi się ludzkim mięsem. Róg tego stworzenia jest używany jako składnik niektórych eliksirów.

***


Aragog (ok. 1940 - 20 kwietnia 1997) – ślepa akromantula "wielkości młodego słonia", pierwszy sprowadzony przez Hagrida pająk, fałszywie posądzony o bycie potworem z Komnaty Tajemnic. Po tym jak uciekł i ukrył się w Zakazanym Lesie, Hagrid sprowadził dla niego żonę, Mosag. Akromantule rozmnożyły się tworząc dużą kolonię.
Aragog zabraniał swojemu stadu atakować Hagrida, ale gdy Harry razem z Ronem przyszli do ich gniazda, przedstawiając się jako przyjaciele Hagrida, nie miał oporów przed wydaniem ich na żer swojemu stadu. W 6. części przygód czarodzieja zdechł, zaś na jego pogrzeb zorganizowany przez Hagrida Harry zaprosił profesora Slughorna (który zgodził się, ponieważ jad akromantuli jest bardzo cenny). Gdy Slughorn upił się, Harry wymusił na nim ujawnienie wspomnienia, wypełniając misję powierzoną przez Dumbledore'a.

***


Mosag – Akromantula sprowadzona przez Hagrida, partnerka Aragoga. Wraz z licznym potomstwem utworzyły kolonię akromantul. Nie została pokazana w żadnym z filmów Harry'ego Pottera, a w 6. tomie jest tylko jeden fragment o niej.

***


Firenzo (ang. Firenze) – centaur o jasnej sierści, pochodzący z Zakazanego Lasu.
W Kamieniu Filozoficznym obronił Harry'ego przed profesorem Quirrellem, który pił krew jednorożca dla Voldemorta.
Od 5. części cyklu o Harrym Potterze pracuje w Hogwarcie jako nauczyciel wróżbiarstwa, za co został skazany na śmierć przez swoich współbraci (centaury uważają służbę człowiekowi za największą hańbę) i musiał uciekać z Zakazanego Lasu. Jest miły, spokojny, czego nie można powiedzieć o jego stadzie. Uwielbiają go uczennice Parvati Patil oraz Lavender Brown.
W 6. części Dumbledore rozdzielił poszczególne roczniki tak, by uczyli je naprzemiennie Firenzo i Sybilla Trelawney, jednak wnuczka sławnej wróżbitki nie jest tą zmianą zachwycona - przezywa Firenza "Chabeto". Jego klasa znajduje się w sali nr 11, która została tak przygotowana, by jak najbardziej przypominała las.

***


Magorian - przywódca centaurów żyjących w Zakazanym Lesie. On i reszta stada zabili by Firenza, (który został skazany na śmierć z powodu tego, że przyłączył się do ludzi) gdyby nie pomógł mu Hagrid.

***


Chrobotek (ang. Horklump) - stworzenie przypominające mięsisty, różowy grzyb porośnięty rzadką, sztywną szczeciną. Chrobotki wywodzą się ze Skandynawii, ale w tej chwili występują już w całej północnej Europie. Rozmnażają się bardzo szybko i w ciągu kilku dni może pokryć średnich rozmiarów ogród. Chrobotek wciska w ziemię muskularne macki w poszukiwaniu swoich ulubionych dżdżownic. Jest najlepszym przysmakiem gnomów, pozatym nie zarejestrowano żadnego zastosowania.

***


Czerwone kapturki (ang. Red cap) - małe podobne do goblinów stworzenie, które żyje wszędzie tam gdzie została kiedykolwiek rozlana krew. Łatwo go odpędzić prostymi czarami, jednak bywa niebezpieczny, szczególnie dla mugoli - jest gotowy zatłuc ludzi grubą pałką.
Harry poznał te stworzenia na lekcji obrony przed czarną magią prowadzonej przez profesora Lupina.

***


Lunaballa (ang. Mooncalf) - niezwykle nieśmiałe stworzenie, opuszczają swe nory tylko podczas pełni księżyca. Mają gładkie, bladoszare ciała, wyłupiaste okrągłe oczy na czubku głowy i cztery nogi o wielkich płaskich stopach. Podczas pełni lunaballe wykonują tylnymi nogami skomplikowane tańcze. Podejrzewa się, że to jest to rodzaj zalotów. Obserwowanie ich tańca w pełni jest badzo fascynującym przeżyciem, oraz bardzo opłacalnym. Gdyż jeśli zbierze się ich srebrzyste odchody i rozsypie na grządkach jak nawóz, to rośliny urosną szybko i będą mocne. Spotykane są na całym świecie.

***


Nundu - najgroźniejsze stworzenie na świecie. Wschodnioafrykańskie, gigantyczne lamparty, które potrafią mimo swych rozmiarów poruszać się bezszelestnie. Ich oddech sprowadza zarazę, mogącą zabić całą wioskę. Niewiele o nim wiadomo, bo nigdy nie został pokonany przez grupę liczącą mniej niż stu czarodziejów.

***


Ognisty krab (ang. Fire Crab) - jak sama nazwa wskazuje są to ogniste kraby. Pochodzą z Fidżi, gdzie część wybrzeża została zamieniona w rezerwat ognistych krabów. Gdyż mugoli mogłyby przyciągnąć ich piękne skorupy czy czarodziejów, którzy zrobiliby z nich kociołki. Kraby mają własny mechanizm obronny, w razie zagrożenia miotają płomienie ze swojego tylnego końca. Eksportuje się je również jako zwierzęta domowe, ale wymagana jest specjalna licencja.

***


Karkus – wcześniejszy dowódca olbrzymów, których Rubeus Hagrid wraz z Olimpią Maxime poznali podczas wyprawy w góry na rozkaz Albusa Dumbledore'a. Karkus był pokojowo nastawiony. Został zabity przez Golgomata, który urwał mu głowę.

***


Frydwulfa (ang. Fridwulfa) – matka Hagrida i Graupa. Opuściła rodzinę (tata Hagrida był człowiekiem), gdy Hagrid miał trzy lata. Później znalazła sobie olbrzyma, w którym się zakochała i miała z nim syna, Graupa. W piątym tomie z ust samego Hagrida dowiadujemy się, że już od dawna nie żyje.

***


Mrużka (ang. Winky) – domowa skrzatka. Służyła Barty'emu Crouchowi i opiekowała się jego synem. Została jednak zwolniona, ponieważ pozwoliła, by Barty Crouch junior ukradł różdżkę Harry'ego podczas finału mistrzostw świata w Quidditchu. Od tej pory pracowała w Hogwarcie, razem ze Zgredkiem, choć nie była z tego zadowolona. Doszło do tego, że została alkoholiczką. Upijała się do nieprzytomności kremowym piwem, które dla szkrzatów jest bardzo mocne. Gdy Harry Potter i jego przyjaciele próbowali z nią rozmawiać czkała i napomkiwała o Barty Crouchu.

***


Bujdka (ang. Hokey) – skrzatka, która służyła Chefsibie Smith, odległej potomkini Helgi Hufflepuff. Była dobrze traktowana przez swoją panią.
Oskarżona o zamordowanie swojej właścielki. Według Ministerstwa Magii nieumyślnie dosypała do przygotowywanego napoju rzadką truciznę. Okolicznością łagodzącą był podeszły wiek skrzatki i rzekome przyznanie się do winy. Dokładniejszego śledztwa nie przeprowadzono. Jednak Albus Dumbledore wywnioskował z jej wspomnień, że Voldemort zmodyfikował jej pamięć i zaszczepił jej fałszywe wspomnienia, tak jak wcześniej zrobił to w przypadku Morfina Gaunta.

***


Tebo - guźce popielatowego koloru, żyjące w Zairze i Kongo. Mogą stawać się niewidzialne, co sprawia, że bardzo trudno przed nimi uciec czy go złapać. Są nadzwyczaj niebezpieczne. Ich skóra jest wysoko ceniona surowcem na ubrania i ochraniacze.

***


Nargle (ang. Nargle) - stworzenia, których istnienie bezskutecznie próbuje udowodnić Ksenofilius Lovegood redaktor gazety "Żongler". I właśnie w swojej gazecie publikuje artykuły na ich temat. Według Ksenofiliusa i jego córki Luny Lovegood, Nargle zamieszkują jemiołę, niestety nikt nie wie jak one wyglądają ponieważ nikt tak naprawdę nie wierzy w ich istotnie oprócz rodziny Lovegood.[/align]

[color="SeaGreen"]///[Dragu: Edytowane z powodu chaotycznej organizacji tekstu.][/color]

_________________
Im bardziej zbliżamy się do naszych marzeń, tym bardziej Własna Legenda staje się jedyną, prawdziwą racją bytu.
Na górę
  Wyświetl profil  
 
 Tytuł:
Post: 03 sie 2012, 18:42 
Potępiony
Awatar użytkownika
Offline
Reputacja: 18
Rejestracja: 23 gru 2010, 20:27
Posty: 3843
Lokalizacja: Poznań
Płeć: Mężczyzna
Obrazek

Obrazek

Obrazek

Akromantula – gigantyczny ośmiooki pająk, porośnięty grubymi czarnymi włosami, o rozstawie nóg sięgającym do 15 stóp. Akromantula posiada szczypce, które wydają charakterystyczny klekot podczas mówienia lub gdy jest zdenerwowany, oraz bardzo silny jad, trudny do zdobycia, w szczególności od żywych osobników, warty do 100 galeonów za pół litra. Śmiertelnym wrogiem akromantuli, jak i wszystkich innych pająków, są bazyliszki.

Akromantule posiadają zdolność mowy, jednak są bardzo niebezpieczne i nie da się ich oswoić, jedynym znanym wyjątkiem, jest Aragog wychowany przez Hagrida. Podczas swojego pobytu w szkole, Hagrid wszedł w posiadanie jaja akromantuli. Pająk ten hodowany przez Hagrida, uciekł do Zakazanego Lasu, po tym jak próbowano go złapać jako potwora z Komnaty Tajemnic. W lesie tym założył swoją "rodzinę", z pomocą Hagrida, który sprowadził drugą aromantulę aby mógł on mieć potomstwo. Aragog zabraniał swojemu stadu atakować Hagrida, ale gdy Harry razem z Ronem przyszli do ich gniazda, przedstawiając się jako przyjaciele Hagrida, nie miał oporów przed wydaniem ich na żer swojemu stadu. Są mięsożerne i gotowe atakować ludzi. Pochodzą z dżungli Borneo, a ich jaja należą do towarów niewymienialnych klasy A (oznacza to bardzo wysokie kary za ich import lub sprzedaż).

Po śmierci Aragoga, reszta pająków stała się agresywna, a raczej przestała być miła.W VII. tomie akromatule po śmierci zostały wykorzystane przez śmierciożerców w ataku na Hogwart. Są 2 na liście najbardziej niebezpiecznych zwierząt świata.


Źródło: Wikipedia.pl

_________________
Obrazek

We're hiding here inside the dream and all our doubts are now destroyed. The guidance of the morning star will lead the way into the void.”
Na górę
  Wyświetl profil  
 
 Tytuł:
Post: 04 sie 2012, 08:28 
Potępiony
Awatar użytkownika
Offline
Reputacja: 18
Rejestracja: 23 gru 2010, 20:27
Posty: 3843
Lokalizacja: Poznań
Płeć: Mężczyzna
Obrazek

Bahanka – do pozbycia się ich, czyli debahanizacji (ang. de-Doxying), używa się płynu "Bahanocyd" (ang. Doxycide).

Fred i George Weasleyowie próbowali użyć ich jadu do produkcji Bombonierek Lesera.

Źródło: Wikipedia.pl

***

Obrazek

Widłowąż – trójgłowy wąż o długości ok. 6 – 7 stóp. Widłowęże pochodzą z Burkina Faso (małego afrykańskiego kraju). Są pomarańczowego koloru w czarne pasy, przez co łatwo go zauważyć i właśnie dlatego Ministerstwo Magii z Burkina Faso przeznaczyło część lasów, wyłącznie do ich dyspozycji. Mimo że nie należą do agresywnych zwierząt, były swego czasu bardzo popularne wśród czarnoksiężników ze względu na swój imponujący i budzący respekt wygląd. Składają jaja otworem gębowym i są to jedyne znane stworzenia magiczne, zachowujące się w ten sposób. Jaja są bardzo cenne, bowiem używa się ich do eliksirów poprawiających sprawność umysłową. Handel jajami i dorosłymi osobnikami tego stworzenia wręcz kwitnie na czarnym rynku, już od kilku wieków.


Źródło: Wikipedia.pl

_________________
Obrazek

We're hiding here inside the dream and all our doubts are now destroyed. The guidance of the morning star will lead the way into the void.”
Na górę
  Wyświetl profil  
 
 Tytuł:
Post: 04 sie 2012, 08:29 
Potępiony
Awatar użytkownika
Offline
Reputacja: 18
Rejestracja: 23 gru 2010, 20:27
Posty: 3843
Lokalizacja: Poznań
Płeć: Mężczyzna
Obrazek

Hipogryf – stworzenie niezwykłego połączenia gryfa (pół orła, pół lwa) i konia. Ich wielkie zakrzywione dzioby mają stalowoszarą barwę, oczy są duże, błyszczące, pomarańczowe. Pazury przednich nóg mają długość pół stopy. Występują w różnych ubarwieniach (Harry spotyka hipogryfy ciemnoszare, brązowe, różowawe, kasztanowe i kruczoczarne).
Hipogryfy są bardzo honorowe. Zbliżając się do hipogryfa należy najpierw się ukłonić. Trzeba patrzeć mu w oczy, starając się nie mrugać, gdyż hipogryfy tego nie lubią. Jeśli hipogryf odwzajemni ukłon, znaczy to że nas zaakceptował i można do niego podejść i go dotknąć. W przeciwnym wypadku należy się jak najszybciej wycofać.

Na hipogryfie można latać, jednak jest to dosyć trudne. Hipogryfy pojawiają się w trzecim tomie. Zostają pokazane Gryfonom i Ślizgonom na pierwszych zajęciach Opieki nad magicznymi stworzeniami, prowadzonej przez Hagrida. Pierwszy zgłasza się Harry, który obłaskawia Hardodzioba. Hagrid wysyła go wtedy na krótki lot na hipogryfie. Później Draco Malfoy, także ćwicząc z Hardodziobem, już po wymianie ukłonów zwraca się do niego, ignorując zalecenia o niedenerwowaniu hipogryfów – Jesteś wielkie, potulne i bardzo brzydkie bydlę. Rozwścieczony hipogryf atakuje go pazurami. Hardodziob zostaje uznany za niebezpiecznego i przeznaczony do ścięcia. Harry i Hermiona uwalniają go, a także Syriusza Blacka, który wraz z hipogryfem ucieka.


Źródło: Wkipiedia.pl

_________________
Obrazek

We're hiding here inside the dream and all our doubts are now destroyed. The guidance of the morning star will lead the way into the void.”
Na górę
  Wyświetl profil  
 
 Tytuł:
Post: 04 sie 2012, 08:31 
Potępiony
Awatar użytkownika
Offline
Reputacja: 18
Rejestracja: 23 gru 2010, 20:27
Posty: 3843
Lokalizacja: Poznań
Płeć: Mężczyzna
Obrazek

Bazyliszek (ang. Basilisk) – ogromny wąż, dorastający do pięćdziesięciu stóp długości i mogący przeżyć wiele setek lat. Bazyliszek rodzi się z kurzego jaja podłożonego ropusze. Są śmiertelnie niebezpieczne, ponieważ jad bazyliszka jest jedną z najsilniej niszczących substancji w świecie czarodziejów a jedynym antidotum na niego są łzy feniksa. Oprócz jadowitych kłów, bazyliszek może również zabijać spojrzeniem – jednak wymagany jest do tego bezpośredni kontakt wzrokowy. Niebezpośrednie spojrzenie, takie jak np. odbite przez wodę lub w lustrze albo oglądane przez jakiś filtr, np. kliszę aparatu, nie jest śmiertelne i wywołuje petryfikację. Spetryfikowanych można ożywić przy pomocy wywaru z mandragory.

Wszystkie akromantule uciekają przed bazyliszkiem, gdyż jest on ich śmiertelnym wrogiem, a on sam lęka się jedynie piania koguta, które jest dla niego zabójcze. Bazyliszek jest posłuszny tylko wężoustym i nie da się go kontrolować w inny sposób. Za twórcę bazyliszka uważa się Herpo Głupca, który był wężousty.
W 2. tomie w Hogwarcie bazyliszek pojawił się jako potwór atakujący czarodziejów i czarownice pochodzących z mugolskich rodzin. Jeden z nich został umieszczony w Hogwarcie przez Salazara Slytherina, gdy ten zażądał by nauczać tylko uczniów z rodzin magicznych. Odchodząc ze szkoły zamknął potwora w magicznie stworzonej komnacie, o której istnieniu nie wiedzieli pozostali założyciele szkoły. Od tego momentu prawowity dziedzic Slytherina otwierał komnatę i wypuszczał bazyliszka by ten oczyszczał szkołę ze "szlam". Gdy Tom Riddle był uczniem otworzył komnatę – wtedy bazyliszek zabił Jęczącą Martę.

Pięćdziesiąt lat później, jego horkruks rozkazuje Ginny zabić zagrażające bazyliszkowi koguty, a później otworzyć komnatę. Bazyliszkowi jednak nie udaje się nikogo zabić, a jedynie spetryfikować kilka osób. Kiedy Harry odkrywa położenie Komnaty, Ginny zostaje uwięziona w jej wnętrzu, tracąc coraz więcej sił życiowych na rzecz odradzającego się Voldemorta. W pokonaniu bazyliszka pomaga Harry'emu feniks Fawkes, który przynosi mu Tiarę Przydziału. Feniks oślepia bazyliszka. Potwór próbuje wyczuć Harry'ego węchem, rzuca się na niego i nabija się na miecz Godryka Gryffindora, który udaje się Harry'emu wydobyć z Tiary. Magiczny miecz absorbuje jad bazyliszka, który wzmacnia go dodatkowo. Trójka przyjaciół używa go później do zniszczenia części Horkruksów. Kiedy jednak goblin Gryfek odbiera im miecz, Ron razem z Hermioną schodzą do Komnaty Tajemnic i zabierają stamtąd kły bazyliszka, by z ich pomocą zniszczyć tiarę Helgi Hufflepuff.


Źródło: Wikipedia.pl

_________________
Obrazek

We're hiding here inside the dream and all our doubts are now destroyed. The guidance of the morning star will lead the way into the void.”
Na górę
  Wyświetl profil  
 
 Tytuł:
Post: 04 sie 2012, 08:33 
Potępiony
Awatar użytkownika
Offline
Reputacja: 18
Rejestracja: 23 gru 2010, 20:27
Posty: 3843
Lokalizacja: Poznań
Płeć: Mężczyzna
Obrazek

Nagini – wąż należący do Lorda Voldemorta pojawia się w powieściach Harry Potter i Czara Ognia, Harry Potter i Zakon Feniksa, oraz Harry Potter i Insygnia Śmierci.
W czwartym tomie powieści jest mowa o tym, że Glizdogon pobierał od niej jad, aby pomóc przetrwać swemu Panu; Nagini również przekazała informację, że mugol Frank Bryce podsłuchiwał rozmowę Voldemorta i Glizdogona. W piątej części wąż atakuje Artura Weasleya w Departamencie Tajemnic powodując ciężkie komplikacje w postaci ran, które nie chcą się zagoić. W VII tomie Nagini dostała od Voldemorta zadanie zatrzymania Harry'ego Pottera w wypadku pojawienia się go w Dolinie Godryka. Przebywając w ciele znanej historyczki magii Bathildy Bagshot zaatakowała Pottera w jej domu.

Albus Dumbledore sądził, że Nagini może być jednym z horkruksów. Jej zachowanie było jak na węża bardzo dziwne, a szczególnie zadziwiające było jej posłuszeństwo oraz przywiązanie do Voldemorta. Dumbledore miał rację, Nagini była horkruksem Voldemorta - stała się nim w wyniku zabójstwa Franka Bryce'a.
Jak poinformowała autorka, Nagini była wężem uwolnionym z ogrodu zoologicznego przez Harry'ego w pierwszej części książki.
Nagini to samica naga (w buddyzmie i hinduizmie rasa półboskich węży). Nagini porozumiewa się z Voldemortem językiem węży. Nagi mają wspólną cechę z bazyliszkami - ich wrogiem są ptaki, a w przypadku Nagiów jest to Garuda, mityczny, potężny ptak. Nagini została zabita mieczem Godryka Gryffindora przez Neville'a Longbottoma podczas bitwy o Hogwart w VII tomie powieści.


Źródło:Wikipedia.pl

_________________
Obrazek

We're hiding here inside the dream and all our doubts are now destroyed. The guidance of the morning star will lead the way into the void.”
Na górę
  Wyświetl profil  
 
Wyświetl posty nie starsze niż:  Sortuj wg  
Nowy temat Odpowiedz w temacie  [ Posty: 8 ] 

Strefa czasowa UTC+1godz.


Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika i 2 gości


Nie możesz tworzyć nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz dodawać załączników

Szukaj:
Przejdź do: