Strefa czasowa UTC+1godz.


Dzisiaj jest 18 sty 2018, 12:59



Nowy temat Odpowiedz w temacie  [ Posty: 11 ]  Przejdź na stronę 1, 2  Następna
Autor Wiadomość
 Tytuł: Demony, symbole i rytuały - teksty literackie
Post: 27 paź 2008, 21:05 
Rycerz
Awatar użytkownika
Offline
Reputacja: 0
Rejestracja: 27 paź 2008, 19:59
Posty: 769
Lokalizacja: Hyrule
Demony i egzorcyzmy w Piśmie Świętym

Oblicze demonów, złych istot duchowych, zarysowywało się z wolna do*piero w objawieniu. Na początku autorzy biblijni posługiwali się przy tym pewnymi elementami zaczerpniętymi z wierzeń ludowych, nie wiążąc ich na razie wcale z tajemnicą szatana. Pod koniec zaś wszystko nabrało specjal*nego znaczenia w świetle Chrystusa, który przyszedł na ziemię, by uwolnić człowieka od szatana i od jego poddanych.

Źródło: SŁOWNIK TEOLOGII BIBLIJNEJ, POD RED. Xaviera Leona-Doufoura, Pallottinum, Poznań 1994.
STARY TESTAMENT
1. Pierwsze przebłyski wiary w demony

Wschód starożytny przypisywał swoistą osobowość tysiącom tajemniczych sił, których obecności dopatrywano się poza wszelkim złem, jakie nawiedzało człowieka. W religii babilońskiej istniała bardzo skomplikowana demonologia oraz liczne egzorcyzmy, które miały na celu uwolnienie ludzi, rzeczy albo miejsc osaczonych przez demony. Te obrzędy, w swej istocie magiczne, stanowiły bardzo ważną część medycy*ny, ponieważ każdą chorobę przypisywano działaniu jakiegoś złego ducha.

Stary Testament nigdy nie odrzucał istnienia i działalności tego rodzaju bytów. Posługiwał się folklorem, który zaludnia wszelkie ruiny i miejsca opuszczone obecnością różnych straszydeł, mieszających się z dzikimi zwierzę*tami: kosmate satyry (Iz 13, 21; 34, 13, LXX), Lilit, czyli demon nocy (Iz 34, 14). Oddaje się na ich pastwę miejsca przeklęte, jak Babilon (Iz 13) albo kraina Edomu (Iz 34, LXX). Obrzęd ekspiacji poleca wydać demonowi Azazelowi kozła obarczonego grzechami Izraela (Kpł 16, 10). Wokół człowieka chorego wyczuwano również obecność złych duchów, które go dręczyły. Początkowo takie nieszczęścia, jak zaraza (Ps 91, 6; Hab 3, 5), gorączka (Pp 32, 24; Hab 3, 5) uważano także za dopust Boży: zsyła je Bóg na ludzi obciążonych jakąś winą, tak jak zesłał ducha złego na Saula (l Sm 16, 14 n. 23; 18. 10; 19, 9), Anioła-Niszczyciela na Egipt, na Jerozolimę albo na armię asyryj*ską (Wj 12, 23; 2 Sm 24, 16; 4 Krl 19, 35).

Lecz po niewoli różnica pomiędzy światem anielskim a diabelskim zaryso*wuje się wyraźniej. W Księdze Tobiasza wiadomo już, że to demony nękają człowieka (Tob 6, 8), a misja aniołów ma na celu zwalczać demony (Tob 8, 3). Aby jednak przedstawić najgorszego spośród nich, tego, który zabija, autor nadal bez wahania odwołuje się do folkloru perskiego i nadaje temu demonowi imię Asmodeusza (Tob 3, 8; 6, 14). Widać stąd, że Stary Testament, podtrzymując zdecydowanie istnienie i działalność zarówno złych duchów, jak i aniołów, przez długi czas przedstawia ideę dość nie sprecyzowaną, gdy chodzi o ich naturę i stosunek do Boga.
2. Demony ubóstwione

Tymczasem świat pogański ulegał ustawicznej pokusie zjednania sobie złych duchów przez oddawanie im kultu ofiarniczego, czyli krótko mówiąc, przez uznawanie ich za bóstwa. Izrael nie uchronił się również od tej pokusy. Opuszczając swojego Stwórcę, zwracał się również ku �innym bogom" (Pp 13, 3. 7. 14), czyli inaczej mówiąc, ku demonom (32, 17), posuwając się aż do składania im ofiar z ludzi (Ps 106, 37). Uprawiał nierząd z satyrami (Ppł 17, 7), którzy nawiedzali swe wysoko położone i zakazane miejsca (2 Krn 11, 15). Tłumacze greccy Starego Testamentu ułożyli w pewien system tę demoniczną interpretację bałwochwalstwa, utożsamiając formalnie demonów z bożkami pogańskimi (Ps 96, 5; Bar 4, 7) i wprowadzając ich nawet do tych kontekstów, w których oryginał hebrajski o nich nie mówił (Ps 91, 6; Iz 13, 21; 65, 3). W ten sposób demony zaczynają stanowić świat rywalizujący z Bogiem.
3. Armia szatańska

Według przekonania późniejszego judaizmu ten świat demonów organizuje się w sposób bardziej systematyczny. Demony są uważane za upadłych aniołów, wspólników grzechu szatana i obecnych jego pomocników. Chcąc przedstawić ich upadek, pisarze z epoki późnego judaizmu odwołują się bądź do mitycznego obrazu wojny gwiazd (por. Iz 14, 12), bądź do opowiadania o pierwotnej wojnie Jahwe z bestiami, które są uosobieniem morza, bądź wreszcie przejmują starą tradycję dotyczącą synów Bożych, którzy zapłonęli miłością do śmiertelnych niewiast (Rdz 6, l nn; por. 2 P 2, 4), lub po prostu przedstawiają demonów jako buntowników bluźniących Bogu (por. Iz 14, 13 n; Ez 28, 2). Jakkolwiek by było, demony uchodzą za istoty nieczyste, odznaczające się pychą i rozpustą. Nękają ludzi i usiłują wciągnąć ich do złego. Aby ich zwalczyć, człowiek ucieka się do egzorcyzmów (Tob 6, 8; 8, 2 n; por. Mt 12, 27), które nie mają już teraz jak ongiś w Babilonie charakteru magii, ale są pewną formą modlitwy błagalnej: żywi się bowiem nadzieję, że Bóg poskromi szatana i jego zwolenników, jeśli się człowiek odwoła do potęgi Jego imienia (Zch 3, 2; Jud 9). Wiadomo zresztą, że anioł Michał i jego niebieskie wojska prowadzą ustawiczną walkę z demonami i przychodzą z pomocą człowiekowi (por. Dn 10, 13).


NOWY TESTAMENT
1. Jezus jako zwycięzca szatana i demonów

Życie i działalność Jezusa są umieszczone w perspektywie tego pojedynku pomiędzy dwoma światami, zaś stawką walki jest ostatecznie zbawienie człowieka. Jezus osobiście przeciwstawia się szatanowi i odnosi nad nim zwycięstwo (Mt 4, 11 paral.; J 12, 31). Zwalcza On również złe duchy mające w posiadaniu grzeszną ludzkość i pokonuje ich na ich własnym terenie.

Taki jest sens tych licznych opowiadań, w których występują opętani: opętany z synagogi w Kafarnaum (Mk l, 23-27 paral.) i ten z Gadary (Mk 5, l-20 paral.), córka Syrofenicjanki (Mk 7, 25-30 paral.) i epileptyk (Mk 9, 14-29 paral.), opętany niemowa (Mt 12, 22 nn, paral.) i Maria z Magdali (Łk 8, 2). Naj*częściej opętania szatańskie i zwykłe choroby mieszają się nawzajem (por. Mt 17, 15. 18); i tak mówi się raz, że Jezus leczy opętanych, a kiedy indziej, że wyrzuca z nich czarty (Mk l, 34-39). Nie podając w wątpliwość przypadków zupełnie oczywistego opętania (Mk l, 23 n; 5, 6), należy sobie zdawać sprawę z przekonań ówczesnych, które przypisywały wprost demonom zjawi*ska stanowiące przedmiot badań dzisiejszej psychiatrii (Mk 9, 20 nn). Ale przede wszystkim trzeba pamiętać o tym, że wszelka choroba jest dowodem potęgi szatana nad człowiekiem (por. Łk 13, 11).

Kiedy Jezus staje wobec jakiejś choroby, to tym samym staje naprzeciw szatanowi, dokonując zaś uzdrowienia, tym samym odnosi zwycięstwo nad szatanem. Demony osiadłe tu na ziemi czują się panami, a Jezus przychodzi właśnie po to, by ich wytracić (Mk l, 24). Wobec władzy, jaką okazuje nad demonami, tłumy są pełne zdumienia (Mt 12, 23; Łk 4, 35 nn). Jego nieprzy*jaciele mówią: �Przez Belzebuba, przywódcę złych duchów, wyrzuca złe du*chy" (Mk 3, 22 paral.); �Czyż nie ma On sam złego ducha?" (Mk 3, 30; J 7, 20; 8, 48 n. 52; 10, 20 n). Ale Jezus daje takie oto prawdziwe wyjaśnienie: On wyrzuca złe duchy mocą Ducha Św., i to jest dowód, że Królestwo Boże już przyszło do ludzi (Mt 12, 25-28 paral.). Szatan czuł się mocnym, ale oto został pokonany przez mocniejszego od siebie (Mt 12, 29 paral.).

Odtąd już egzorcyzmy będą przeprowadzane w imię Jezusa (Mt 7, 22; Mk 9, 38 n). Wysyłając swoich uczniów na misje, Jezus przekazuje im władzę nad złymi duchami (Mk 6, 7. 13 paral.). I rzeczywiście uczniowie stwierdzają, że demony są im posłuszne, co jest oczywistym dowodem klęski szatana (Łk 10, 17-20). Taki więc będzie, poprzez wszystkie wieki, jeden ze znaków towarzyszących, razem z cudami, głoszeniu Ewangelii (Mk 16, 17).
2. Walka prowadzona przez Kościół

W Dziejach Apostolskich rzeczywi*ście są opisy uwolnień od demonów (Dz 8, 7; 19, 11-17). Ale pojedynek po*między wysłannikami Jezusa a demonami przybiera teraz inne formy: jest to walka z magią, z zabobonami wszelkiego rodzaju (Dz 13, 8 nn; 19, 18 n) iż wiarą w duchy wróżebne (Dz 16, 16), jest to walka z bałwochwalstwem, które polega na oddawaniu czci demonom (Ap 9, 20) i na zasiadaniu ludzi do wspól*nego z nimi stołu (l Kor 10, 20 n), jest to wreszcie walka z fałszywą mądroś*cią (Jk 3, 15), z szatańskimi teoriami, którymi ciągle usiłuje się zwieść ludzi (l Tym 4, 1), z pseudocudotwórcami pozostającymi na usługach Bestii (Ap 16, 13 n). Szatan ze swymi wspólnikami prowadzą swoje dzieło poza tymi wszy*stkimi czynami ludzkimi, które się przeciwstawiają rozwojowi Ewangelii. Na*wet wszystkie owe próby, które znosi Apostoł, mogą być przypisane aniołowi szatana (2 Kor 12, 7). Ale dzięki Duchowi Świętemu obecnie jesteśmy w sta*nie odróżniać duchy (l Kor 12, 10) i potrafimy przeciwstawić się nadużywa*niu nas przez fałszywe uroki świata złych duchów (por. l Kor 12, l nn). Za angażowany na wzór Jezusa w wojnę na śmierć i życie, Kościół zachowuje niewzruszoną ufność; szatan, pokonany już, ma bardzo ograniczoną władzę. Gdy przyjdzie kres czasów, nastąpi ostateczna klęska jego i wszystkich tych, którzy go wspierają (Ap 20, 1 nn. 7-10).
Na górę
  Wyświetl profil  
 
 Tytuł: Buddyjska Walka z Demonami
Post: 27 paź 2008, 21:09 
Rycerz
Awatar użytkownika
Offline
Reputacja: 0
Rejestracja: 27 paź 2008, 19:59
Posty: 769
Lokalizacja: Hyrule
Buddyjska Walka z Demonami

Pogląd buddyjski na naturę demonów i walkę z nimi przedstawia chociażby Lama Maczig Labdron, a jak wiadomo buddyzm kładzie nacisk na wewnętrzną walkę z demonami na poziomie własnych zmysłów i umysłu, chociaż nie stoi to w sprzeczności z ich istnieniem w światach astromentalnych oraz z całą bogatą buddyjską mitologią demonów z ich rozlicznymi klasami, sferami i piekłami. Dość wspomnieć o asurach, piśaćach i pretach jako najczęściej wymienianych rodzajach negatywnych istot o szkodliwym charakterze. Tyle, że buddyzm, skądinąd słusznie nie przypisuje demonom boskiego, trwałego charakteru, a wiąże ich istnienie z przemijającym planem Kama-manasu, ze światem subtelnym, astralnym i mentalnym, który ulega unicestwieniu razem z jego szkaradnymi bóstwami. Światy prawdziwie boskie, oświecone i wyzwolone, to znacznie wyższy poziom istnienia. Prawdziwi Bogowie stoją ponad światem demonów, półbogów, siddhów czy jakszasów, a także ludzi. Demon Maya (Mara, Marya, Mary), który kusił Gautama Buddha podobnie jak biblijny Szatan (Satan) jest bytem realistycznym, chociaż jest istotą przynależną do świata nietrwałego i przemijalnego, jednak walka stoczona jest ciężka i odbywa się na poziomie umysłu oraz zmysłów, które uwalniają się od pokuszenia oraz zwiedzenia. Maczig Labdron tak powiada: Słuchaj, mój synu, nauczę cię natury demonów (asurów). To, co nazywamy demonem, asurą, jest czymś czarnym i ogromnym. Ktokolwiek widzi go, czuje wielkie przerażenie i trzęsie się od stóp do głów. Ale tak naprawdę demony w świecie Rzeczywistości nie istnieją! Prawda na ich temat jest następująca: wszystko, co tylko przeszkadza w osiągnięciu wyzwolenia, jest demonem. Nawet ukochani i czuli krewni mogą stać się demonem, jeśli stanowią przeszkodę w praktyce. Lecz największym demonem z nich wszystkich jest wiara w ego jako trwałą i niezależną zasadę. Jeśli nie zniszczysz tego lgnięcia do ego, demony będą miotać tobą w górę i w dół. Musisz więc mądrze i pilnie praktykować. Zniszcz tego demona wiary w ego!

Istnieją także trzy inne rodzaje demonów, które powstają w powiązaniu z tym lgnięciem do ego, tak więc łącznie mamy cztery rodzaje demonów, które należy zniszczyć. Możemy je nazwać uchwytnymi demonami, nieuchwytnymi demonami, demonami hedonistycznych przyjemności oraz demonami podmiotowości. Jednak wszystkie one są związane z wiarą w ego. Najpierw weźmy pod uwagę tak zwane uchwytne demony. Oko widzi kształt i kolor Czujemy pociąg do barwnych kształtów, które uważamy za przyjemne, a te które uznajemy za szpetne, odstręczają nas. Ta sama rzecz ma miejsce wtedy, kiedy ucho słyszy, nos wącha, język smakuje, a ciało doświadcza namacalnych wrażeń. Przyjemne obiekty zmysłowe przyciągają, a nieprzyjemne odpychają. Jednak zawsze wtedy, gdy zostajesz schwytany przez pragnienie awersji, mówię ci: to są demony! Te obiekty, które wzbudzają uczucia miłości i nienawiści, tak jakby były rzeczywiste, ta cała obsesyjna postawa wobec percepcji zmysłowej, są to warunki, które powodują smutek i cierpienie czujących istot. Wiążą wszystkie istoty z frustrującym przepływem nieustannego stawania się. Dlatego są zwane demonami. A ponieważ na te demony składa się wiara w to, że przyjemne i nieprzyjemne obiekty zmysłowe są czymś konkretnym i rzeczywistym, dlatego zwie się je uchwytnymi. Mój synu, ponieważ wszystkie takie przywiązania i obsesje, czy są one dobre czy złe, są demonami, zniszcz je. Ponadto, moje dziecko, weź pod uwagę to, że chociaż kolory i kształty są obecne, nie są niczym rzeczywistym. Chociaż są obecne, ta struktura nie ma żadnej trwałej istoty. Musisz zrozumieć to, że żadna akceptacja czy negacja jakiejkolwiek formy nie jest rzeczywista! Prawda, nie możesz powstrzymać pojawiania się form, ale nie musisz kurczowo trzymać się tego, co się jawi. Usuwając namiętny stosunek do zwykłych zjawisk, uwalniasz się od przeszkód, które pochodzą z kształtów i kolorów. To samo stosuje się do dźwięków, smaków, zapachów i wrażeń cielesnych. Mam nadzieję, że teraz we właściwy sposób rozumiesz, jak uchwytne rzeczy mogą być demonami i w jaki sposób można się od nich uwolnić.

Ponieważ jesteś dzieckiem tej linii, słuchaj dobrze, ponieważ opiszę teraz nieuchwytne demony i sposób ich działania. Zwróć na to uwagę i zachowaj na stale w umyśle. Nazywamy je nieuchwytnymi demonami, ponieważ nie pojawiają się w sposób konkretny jako obiekty zmysłów. Są raczej najrozmaitszymi, przyjemnymi bądź nieprzyjemnymi doświadczeniami, które powstają w samym umyśle. Doświadczenia, które budzą nasze przerażenie lub niezadowolenie, nazywamy demonami, a czyste doświadczenia wesołości i pobudliwości nazywamy bogami. Jeśli wplatasz swój umysł w któreś z nich, staniesz się emocjonalnie niestabilny. Chociaż emocje nie istnieją jako coś uchwytnego i nie manifestują żadnej substancji jak rzeczywiste, konkretne obiekty, to wciąż mają określoną zdolność szkodzenia ci, kiedy biegasz tu i tam, próbując się do nich dostosować. Dlatego są zwane demonami. Jak długo nie mają trwałej natury i nie są obecne jako coś uchwytnego, są zwane nieuchwytnymi demonami. W rzeczywistości, od samego początku ani dobro, które nazywamy półbogami, ani zło, które nazywani diabłami, ani nawet sam umysł, który ma obsesję na punkcie pozytywnych lub negatywnych właściwości, nigdy naprawdę nie istniał. Nie ma w sobie nawet tyle rzeczywistości, co czubek włosa! Są one niczym, nie mają żadnej podstawy. Nie należy jednak tłumić tych emocjonalnych obsesji, takich jak sentymentalizm itp. Bez względu na to, jakie powstają doświadczenia, pozytywne czy negatywne, nie próbuj na siłę wyrzucać ich ze swojej świadomości, ani angażować się w nie, tworząc na ich temat wyobrażenia, by potem wpaść we własne koncepcje. Bez względu na to, jakie myśli czy wspomnienia powstaną w twoim umyśle, po prostu pozwól im być. Cała aktywność umysłu jest po prostu lśniącą jasnością wielkiego obszaru umysłu. Ten umysł jest jak wielki ocean, który nigdy się nie zmienia, chociaż fale marszczą jego powierzchnię. A zatem, bez względu na to, jakie przyjemne czy nieprzyjemne rzeczy się pojawią, nie próbuj ich pobudzać poprzez ciągłe rozmyślanie nad nimi. Jeśli po prostu pozostawisz je w spokoju, nieuchwytne demony znikną same z siebie.

Teraz, mój synu, prześledźmy zachowanie demonów hedonistycznej przyjemności. Pewne stany mentalne mają rozbudowane i pozytywne właściwości, takie jak radość i obfitość. Zafascynowani takimi doświadczeniami, światowi ludzie zawsze dążą do znalezienia się w sytuacjach, które je wytwarzają. Są na przykład tacy, którzy gromadzą bogactwo i zaszczyty i przyciągają dużą publiczność, która ogląda oblicza bóstw i mamrocze magiczne formuły do poskromienia złych duchów i znalezienia ukojenia w bólu i chorobie. Kurczowo trzymają się wyjątkowych doświadczeń medytacyjnych, które dają im postrzeganie pozazmysłowe i zdolność interpretowania snów Rozwijają promienną moc ciała, mowy i umysłu, która nieodparcie przyciąga bogów, demony i ludzi. Oczarowani nimi zwolennicy zasypują ich ofiarami z jedzenia, bogactwa i przyjemności, służą im bezgranicznie i czczą. Takie przyjemności powodują ostatecznie powstanie olbrzymiej dumy i arogancji, które ukrywają ścieżkę do wyzwolenia. Dlatego są zwane demonami. Jednak te tak zwane demony hedonistycznej przyjemności są oparte wyłącznie na fikcyjnych projekcjach umysłu. Bez względu na to, co i jak się pojawia, nie ma naprawdę takiej rzeczy, jak podmiot, który chwyta przedmiot. Nie ma zjawiska, nie ma umysłu, ani żadnej interakcji pomiędzy nimi. W umyśle nie powstaje żadna radość ani szczęście, nie ma też obiektów, którym można by przypisać istnienie w absolutnym znaczeniu; nie ma w nich niczego absolutnego choćby na czubek włosa! Możesz dostrzec, że wszystko to jest jak sen i zjawisko; weź to sobie więc do serca. Tylko głupi umysł angażuje się w podobne do snu, zjawiskowe właściwości. Uczyń z tego swoje wewnętrzne doświadczenie, a całkowicie uwolnisz się od nadmiernego bogactwa, które w istocie jest niczym, mimo iż umysł je obiektywizuje. Zachowaj przeświadczenie o istnieniu wielkiej, nieograniczonej pustki wszystkiego i całkowicie zdaj sobie sprawę z tego, że wszystkie zjawiska są iluzoryczne i podobne do snu. Przyjmij sny i zjawiska za ścieżkę i zniszcz iluzoryczne demony hedonistycznej przyjemności. Wówczas odkryjesz prawdziwe znaczenie życia jako zjawiskowego i podobnego do snu.

Czwartą grupę demonów, moje dziecko, są demony podmiotowości. Korzenie wszystkich pozostałych demonów spotykają się w podmiotowości, tak więc rzeczą o najwyższej doniosłości jest odcięcie ich u źródła. Ta podmiotowość jest również zwana wiarą w ego. Wiara w ego jest korzeniem wszelkiego zła i przyczyną wszystkich błędów w życiu. Odkąd zaczynamy uważać za ego to, co nie jest ego, umysł staje się emocjonalnie niestabilny. To, co nazywamy podmiotowością, oznacza, że wszystko, co się pojawia, pozytywne czy negatywne, uznaje się za coś realnego i lgnie do tego. Jednak zarówno ten przedmiot (który został wciągnięty na pole podmiotu), jak i ten podmiot (który wciąga na swoje pole przedmiot), razem ze wszystkimi bytami tego zjawiskowego świata, wewnątrz i na zewnątrz, które uważamy za "ja" i "moje" - dla tych o wyższym zrozumieniu są niczym. Pozbądź się wszystkich tych demonów, które uniemożliwiają ci osiągnięcie wyzwolenia, całego tego lgnięcia do zjawisk jako prawdziwych. Kiedy nie ma już podmiotu, który podąża za doświadczeniem, pozytywnym czy negatywnym, i kiedy rozpuszczą się wszystkie fikcyjne osądy mentalne widzenia i pragnienia, znika wszystko, co miało coś wspólnego z postulatami umysłu. Teraz możesz coś zrozumieć ze zniszczenia tego lgnięcia do ego. Musisz zablokować nieograniczony wypływ emocji i uwolnić się od wewnętrznych i zewnętrznych przywiązań. Musisz wyraźnie rozpoznać, że w rzeczywistości nie ma przywiązania do niczego w ogóle. Kiedy powstrzymasz lgnięcie do zjawisk jako czegoś ontologicznie rzeczywistego, ujrzysz, że ostateczna natura prawdy jest tak samo nieistniejąca jak rozległe i puste jest niebo. Wówczas zniszczysz demony podmiotowości, a wraz z nimi wszystkie demony powstałe z braku stabilności emocjonalnej. Mówiąc wprost, jeśli ego jest czymś rzeczywistym, wtedy demony również istnieją. Jeśli takie ego nie istnieje, wówczas demony również nie istnieją. A wtedy dla nieistniejącego ego nie będzie żadnych przeszkód. Strach nie istnieje, dygotanie od stóp do głów nie istnieje. Wrodzona świadomość jest wolna od wszelkich ograniczeń. Poszerzając swoją świadomość na wszystko, co może być poznane, zasmakujesz wyzwolenia od czterech rodzajów demonów. Na tym kończymy wymienianie czterech demonów oraz wyjaśnienia o tym, jak je zniszczyć i osiągnąć wolność samowyzwolenia. Ta nauka jest tylko krótkim, prostym zarysem, lecz ty, Gani, który jesteś dla mnie jak syn, i wszyscy inni, którzy macie szczęście, że ją słyszycie, niech ona przeniknie do waszego umysłu! Szybko i pilnie zastosujcie w praktyce te naukę. Niech pobudzi w was wrażliwość i poszerzy waszą świadomość tak, aby przyniosła innym pożytek. To tyle chciałam powiedzieć. - Tyle wzniosłe nauki Buddha Gautama o demonach, a właściwie kontynuatorów nauczania tego wielkiego Proroka i Awatara.

Egzorcyzm to praca na wielu płaszczyznach, tak samemu ze sobą jak i z pomocą mistrza uwalniającego jak to powiedziano, z sieci dziesięciu tysięcy sideł zastawianych na ludzką dusze przez rzesze demonów mroku, iluzji i zwiedzenia jakie wyłażą z zakamarków mrocznej części astralnego i mentalnego świata. Uwolnienie nie jedno ma imię, a najlepszą bronią duchową przed licznymi sidłami ciemności i mroku jest odwieczna zasada trzymania się Trzech Klejnotów Drogi Bożej: Guru, Dharmy i Sanghi. Kto trzyma się Drogi, Boga, Absolutu, ten trzyma się Guru Dharmy i Sanghi. Kto trwa w trzech wielkich Klejnotach: Śiva, Guru, Marga, ten trwa i w trzech mniejszych Klejnotach: Śri Guru, Dharma, Sangha. I w nich przyjmuje schronienie.
Na górę
  Wyświetl profil  
 
 Tytuł: Lista demonów
Post: 27 paź 2008, 21:14 
Rycerz
Awatar użytkownika
Offline
Reputacja: 0
Rejestracja: 27 paź 2008, 19:59
Posty: 769
Lokalizacja: Hyrule
72 potężnych królów i książąt demonów


BAEL - Pierwszym głównym duchem jest król rządzący wschodem, nazywany Baelem. Potrafi on sprawić, że jest się niewidzialnym. Włada 66 legionami duchów piekielnych. Przyjmuje różne kształty, czasem jest kotem, czasem ropuchą, czasem człowiekiem, a równie często wszystkimi trzema. Głos ma chrapliwy. Ten, kto go wzywa, powinien mieć ze sobą jego znamię na lamenie. Inaczej, duch ten może mu się nie podporządkować.

AGARES - Drugim duchem jest książę, nazywany Agreasem lub Agaresem, znajdujący się pod zwierzchnictwem wschodu. Jego wygląd sprawia miłe wrażenie, mimo że ukazuje się pod postacią starego męża ujeżdżającego krokodyla i trzymającego krogulca na pięści. Dzięki nim potrafi zmieniać bieg wydarzeń i sprowadzać uciekinierów. Naucza wszystkich języków. Potrafi niszczyć duchowe i doczesne godności oraz wywoływać trzęsienia ziemi. Niegdyś należał do chóru cnót. Rozporządza 31 legionami duchów. Ten, kto go wzywa, powinien mieć ze sobą jego znamię lub pieczęć na lamenie. Inaczej, duch ten może mu się nie podporządkować.

WASSAGO - Trzecim duchem jest potężny prałat, mający tę samą naturę, co Agares. Nazywa się Wassago. Jest to dobry duch, którego zadaniem jest mówienie o rzeczach przeszłych i tych, które dopiero nastąpią. Zajmuje się także odkrywaniem rzeczy ukrytych i zagubionych. Rządzi 26 legionami duchów. Oto jego pieczęć.

SAMIGINA lub GAMIGIN - Czwartym duchem jest Samigina, wielki markiz. Ukazuje się pod postacią konika lub osiołka, a na rozkaz mistrza może przyjąć ludzkie kształty. Przemawia ochrypłym głosem. Włada 30 legionami istot piekielnych. Rozprawia o naukach wyzwolonych i pokazuje martwe dusze osób, które umarły w grzechu. Przyzywający go powinien mieć ze sobą jego pieczęć, etc.

MARBAS - Piątym duchem jest Marbas. Jest on wielkim przywódcą. Pojawia się najpierw pod postacią wielkiego lwa, lecz na rozkaz mistrza może przyjąć ludzki kształt. Mówi o rzeczach ukrytych i trzymanych w tajemnicy. Sprowadza choroby i je leczy. Ponadto, obdarza wielką mądrością i wiedzą na temat mechaniki i w rozmaity sposób przeobraża ludzi. Rządzi 36 legionami duchów. Należy mieć ze sobą tę jego pieczęć.

VALEFOR - Szóstym duchem jest Valefor. Jest on potężnym księciem, który ukazuje się pod postacią lwa z głową ryczącego osła. Jest to dobry duch pomocniczy, który niestety czasami sprowadza swoich patronów na ścieżkę kradzieży. Rządzi 10 legionami duchów. Należy mieć ze sobą jego pieczęć i to niezależnie od tego, czy chce się mieć w nim swego ducha pomocniczego.

AMON - Siódmym duchem jest Amon. Jest to bardzo potężny i najsurowszy z markizów. Ukazuje się pod postacią wilka z ogonem węża. Rzyga ogniem. Na rozkaz maga może przyjąć postać człowieka z głową przypominającą łeb kruka z dużymi kłami. Może też po prostu wyglądać jak człowiek z głową kruka. Zna tajemnice przeszłości i przyszłości. Wywołuje wendettę i godzi poróżnionych przyjaciół. Rządzi 40 legionami duchów. Należy mieć ze sobą tę jego pieczęć, etc.

BARBATOS - Ósmym duchem jest Barbatos. Jest on wielkim księciem, który pojawia się, gdy słońce znajduje się w znaku Strzelca. Towarzyszą mu zawsze czterej szlachetni królowie i oddziały wojska. Obdarza darem rozumienia śpiewu ptaków i głosu innych stworzeń, jak na przykład szczekania psów. Wie w jaki sposób odnaleźć skarby ukryte przez magów i złamać nałożoną nań klątwę. Niegdyś należał do chóru cnót i jeszcze coś z tego w nim pozostało. Zna przeszłość oraz to, co ma się dopiero zdarzyć. Potrafi godzić przyjaciół oraz ludzi władzy Włada 30 legionami duchów. Należy mieć ze sobą tę jego pieczęć, która skłania go do posłuszeństwa.

PAJMON - Dziewiątym duchem w tym porządku jest Pajmon, wielki król i wierny sługa LUCYFERA. Ukazuje się pod postacią człowieka siedzącego na wielbłądzie ze skrzącym się drogimi klejnotami diademem na głowie. Kroczy przed nim legion duchów, złożony z ludzi z trąbkami, pięknie brzmiącymi cymbałami oraz innymi instrumentami muzycznymi. Posiada tubalny głos, którym grzmi na powitanie. Trudno go zrozumieć, jeśli nie zmusi się go do wyraźnego mówienia. Zna się na wszystkich sztukach i naukach oraz innych sprawach tajemnych. Może objawić tajemnice ziemi oraz sekret jej spoczywania na wodzie. Naucza tego, czym jest umysł i gdzie się on znajduje. Można dowiedzieć się od niego wszystkiego na temat każdej dowolnej rzeczy. Rozdaje i potwierdza zaszczyty. Podporządkowuje magowi każdą wybraną przez niego rzecz i osobę. Rozporządza dobrymi duchami pomocniczymi, które mogą nauczyć maga różnych sztuk. Należy go wypatrywać na zachodzie. Pochodzi z chóru panowań. Rozporządza 200 legionami duchów, część z nich jest aniołami, część jest potęgami. Jeśli się chce go przywołać, trzeba mu złożyć coś w ofierze. Pojawi się wtedy w towarzystwie dwóch królów, LABALA i ABALIMA, a także innych potęg i 25 legionów. Podległe im duchy nie zawsze muszą im towarzyszyć, chyba że taka jest wola maga. Ten, kto go wzywa, powinien mieć ze sobą jego znamię na lamenie, etc.

BUER - Dziesiąty duch to Buer, wielki przywódca. Ukazuje się pod postacią strzelca, wtedy gdy słońce znajduje się w tym znaku. Naucza filozofii natury, filozofii moralnej, logiki, a także własności wszystkich ziół i roślin. Przywraca zdrowie chorym. Rządzi 50 legionami duchów. Ten, kto go wzywa, powinien mieć ze sobą jego znamię na lamenie, jeśli chce go podporządkować sobie.

GUSJON - Jedenasty duch w tym porządku to wielki, silny książę o imieniu Gusjon. Wygląda jak ksenopilus (niebieskogłowe stworzenie o zdeformowanej czaszce). Opowiada o zdarzeniach, które miały miejsce, które właśnie się toczą i które dopiero się zdarzą. Potrafi odpowiedzieć na każde pytanie. Godzi zwaśnionych przyjaciół. Rozdaje zaszczyty i godności. Włada 40 legionami duchów. Oto jego pieczęć, którą należy mieć ze sobą.

SYTRI - Dwunasty duch to Sytri, wielki prałat. Ukazuje się magowi jako postać z głową leoparda i skrzydłami gryfa, lecz na jego rozkaz przyjmuje piękny, ludzki kształt. Rozpala namiętność kobiet do mężczyzn i mężczyzn do kobiet. Potrafi nakłonić ich do rozebrania się. Rządzi 60 legionami duchów. Oto jego pieczęć, którą należy nosić przed sobą jako lamen.

BELET - Trzynasty duch nazywany jest Beletem (bądź Byletem). Jest to potężny, przerażający król, który ujeżdża bladego konia przy odgłosach trąbek i innych instrumentów muzycznych. Na pierwszy rzut oka, sprawia wrażenie bardzo gniewnego, sprawdzając tym samym odwagę egzorcysty. Zwycięsko z tej próby można wyjść tylko trzymając w dłoni leszczynową różdżkę. Należy skierować ją na południe i na wschód, zakreślić nią trójkąt za kręgiem, a następnie odpowiednimi zaklęciami zmusić go, by zajął w nim miejsce. Jeśli jednak duch ów nie wstąpi do trójkąta, należy powtórzyć zaklęcia, a wtedy z pewnością stanie się posłuszny i zajmie miejsce w trójkącie, gotów spełnić rozkazy egzorcysty. Należy jednak pamiętać o tym, by odnosić się do niego z szacunkiem należnym wielkiemu królowi i zawsze dotykać twarz srebrnym pierścieniem znajdującym się na palcu środkowym lewej ręki, podobnie jak to się czyni w obecności AMAYMONA. Ten wielki król Belet może obdarzyć maga miłością tak mężczyzny, jak i kobiety, przez dowolny okres czasu. Pochodzi z chóru mocy i rządzi 85 legionami duchów. Oto jego szlachetna pieczęć, którą należy mieć ze sobą podczas tej operacji magicznej.

LERAJE lub LIRAJKA - Czternasty duch nazywa się Leraje bądź Lirajka i jest bardzo potężnym markizem, ukazującym się pod postacią łucznika ubranego w zieleń, trzymającego łuk i kołczan. Wywołuje wszystkie wielkie potyczki i bitwy, będąc też odpowiedzialnym za szybkie gnicie ran po strzałach z łuku. Dlatego też związany jest ze znakiem Strzelca. Rządzi 30 legionami. Oto jego pieczęć, etc.

ELIGOS - Piętnastym duchem w tym porządku jest Eligos, wielki książę, który ukazuje się pod postacią przystojnego rycerza, dzierżącego lancę, sztandar i węża. Odnajduje ukryte rzeczy i zna się na przyszłości. Dysponuje też wiedzą na temat wojen oraz gromadzenia żołnierzy. Odpowiedzialny jest za miłość władców i znanych osobistości. Rządzi 26 legionami duchów piekielnych. Oto zaś jego pieczęć, której jest posłuszny.

ZEPAR - Szesnastym duchem jest Zepar. Jest on wielkim księciem. Ukazuje się w czerwonej postaci i zbroi, przypominając żołnierza. Jego zadaniem jest rozpalanie w kobietach miłości do mężczyzn oraz podtrzymywanie w nich tej miłości. Potrafi ich także rozłączać. Rządzi 26 legionami duchów piekielnych. A oto jego pieczęć, której jest posłuszny, gdy ją tylko zobaczy, etc.

BOTIS - Siedemnastym duchem jest Botis, wielki przywódca i hrabia. Ukazuje się magowi pod postacią ohydnej żmii, lecz na jego rozkaz przyjmuje ludzką postać z dużymi zębami i dwoma rogami, dzierżącą w dłoni błyszczący, ostry miecz. Opowiada o dawnych wydarzeniach i tych, które dopiero nastąpią. Godzi dawnych przyjaciół i wrogów. Włada 60 legionami duchów. Oto jest jego pieczęć, etc.

BATHIN - Osiemnastym duchem jest Bathin. Jest on potężnym i silnym księciem. Ukazuje się pod postacią silnego mężczyzny z ogonem węża, siedzącym na płowym [koniu?]. Zna się na ziołach i kamieniach szlachetnych. Potrafi przemieszczać ludzi z jednego miejsca na inne. Rządzi 30 legionami duchów. Oto jest jego pieczęć, którą należy mieć ze sobą, etc.

SALLOS - Dziewiętnastym duchem jest Sallos (bądź Salios). Jest on wielkim, potężnym księciem, który ukazuje się pod postacią dzielnego żołnierza ujeżdżającego krokodyla, z książęcą koroną na głowie. Mimo tych wszystkich pozorów, ma on spokojny charakter. Rozpala w kobietach miłość do mężczyzn, a w mężczyznach miłość do kobiet. Rządzi 30 legionami. Oto jego pieczęć, etc.

PURSON - Dwudziestym duchem jest Purson, wielki król. Jego postać przypomina człowieka z lwią twarzą, trzymającego w ręku niebezpieczną żmiję i dosiadającego niedźwiedzia. Poprzedza go głos trąbek. Odkrywa rzeczy ukryte, a nawet skarby. Zna przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. Może przyjmować postać ludzką bądź eteryczną. Odpowiada poprawnie na pytania dotyczące wszystkich spraw ziemskich, w tym również tych, które wiążą się z tajemnicą i boskością oraz stworzeniem świata. Przynosi ze sobą dobre duchy opiekuńcze, a pod jego władaniem znajduje się 22 legionów duchów. Część z nich przynależy do chóru cnót, pozostałe do chóru tronów. Oto jego znak, pieczęć, znamię, któremu jest uległy. Należy mieć go ze sobą w trakcie działania, etc.

MARAKS - Dwudziestym pierwszym duchem jest Maraks. Jest on wielkim hrabią i przywódcą. Pojawia się pod postacią wielkiego byka z ludzką twarzą. Jego zadaniem jest nauczanie astronomii i wszelkich nauk wyzwolonych. Dostarcza też dobrych duchów opiekuńczych. Obdarza mądrością i wiedzą na temat ziół i kamieni szlachetnych. Rządzi 30 legionami duchów. Oto jest jego pieczęć, którą należy mieć ze sobą, etc.

IPOS - Dwudziestym drugim jest Ipos. Jest on hrabią i potężnym prałatem. Ukazuje się pod postacią anioła z głową lwa, gęsimi stopami i zajęczym ogonem. Zna się na tym, co było, jest i będzie. Obdarza ludzi polotem i zuchwałością. Rządzi 36 legionami duchów. Oto jest jego pieczęć, którą należy nosić, etc.

AIM - Dwudziestym trzecim duchem jest Aim. Jest on wielkim, silnym księciem. Ukazuje się pod postacią bardzo przystojnego mężczyzny z trzema głowami. Pierwsza z nich przypomina węża, druga człowieka z dwiema gwiazdami na czole, a trzecia cielę. Dosiada żmii, dzierżąc w ręku głownię, którą podpala miasta, zamki i wielkie place. Obdarza wielką inteligencją i daje poprawne odpowiedzi na pytania dotyczące spraw prywatnych. Rządzi 26 legionami duchów piekielnych. Oto jest jego pieczęć, którą należy nosić, etc.

NABERIUS - Dwudziestym czwartym duchem jest Naberius. Jest to najodważniejszy z markizów, który ukazuje się pod postacią czarnego żurawia, krążącego wokół kręgu. Przemawia ochrypłym głosem. Obdarza elokwencją we wszystkich sztukach i naukach, szczególnie zaś w retoryce. Przywraca utracone zaszczyty i honory. Rządzi 19 legionami duchów. Oto jest jego pieczęć, którą należy nosić, etc.

GLASJA-NABOLAS - Dwudziestym piątym duchem jest Glasja-Nabolas. Jest on potężnym przywódcą i hrabią. Ukazuje się pod postacią psa ze skrzydłami gryfa. Naucza bardzo szybko wszystkich sztuk i nauk. Jest odpowiedzialny za przelew krwi i ludobójstwo. Zna się na przeszłości i przyszłości. Może sprowadzać miłość przyjaciół, jak i nieprzyjaciół. Może obdarzyć człowieka darem niewidzialności. Pod jego władaniem znajduje się 36 legionów duchów. Oto jest jego pieczęć, etc.

BUN, bądź BIM - Dwudziestym szóstym duchem jest Bun (bądź Bim). Jest to silny, wielki i potężny książę. Pojawia się pod postacią smoka z trzema głowami, jedną przypominającą psa, drugą przypominającą gryfa i trzecią jakby ludzką. Wysławia się dostojnie i stosownie. Przenosi trupy i gromadzi duchy na nagrobkach. Obdarza ludzi bogactwem, mądrością i elokwencją. Na żądanie, dostarcza prawdziwych odpowiedzi. Rządzi 30 legionami duchów. Oto jest jego pieczęć, której jest posłuszny. Ma też drugą pieczęć (która jest tak naprawdę pierwszą, choć gorszą od poprzedniej).

RENOWE - Dwudziesty siódmy duch to Renowe. Pojawia się pod postacią potwora. Znakomicie uczy sztuki retoryki. Ponadto dostarcza dobrych służących, znajomości języków obcych oraz łask ze strony przyjaciół i wrogów. Jest markizem i wielkim księciem, a pod jego dowództwem znajduje się 19 legionów duchów. Oto jest jego pieczęć, etc.

BERYT - Dwudziestym ósmym duchem kolejno okiełznanym przez Salomona jest Beryt. Jest on potężnym, wielkim i straszliwym księciem, znanym też pod dwoma innymi imionami, jakie nadali mu ludzie w dawnych czasach. Niektórzy zwali go Bealem, inni zaś Bofrim (bądź Bolfrim). Ukazuje się pod postacią żołnierza w czerwonym ubraniu, jadącym na koniu i mającym na głowie koronę ze złota. Mówi prawdę na temat przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Przyzywając go, należy posługiwać się pierścieniem, jak to wcześniej opisaliśmy w przypadku postępowania z Beletem. Przemienia wszystkie metale w złoto. Obdarza zaszczytami. Przemawia bardzo czystym, delikatnym głosem. Jest też wielkim łgarzem i nie należy mu ufać. Rządzi 26 legionami duchów. Oto jego pieczęć, etc.

ASTAROT - Dwudziesty dziewiąty duch to Astarot. Jest to potężny, silny książę. Ukazuje się pod postacią szpetnego anioła, który dosiada bestię piekielną o wyglądzie smoka i dzierży żmiję w prawej ręce. Za żadną cenę nie wolno dopuszczać go zbyt blisko, ponieważ jego smrodliwy oddech może zniszczyć węch. Dlatego właśnie mag musi trzymać pierścień magiczny tuż przy swej twarzy, który uchroni go przed tym nieszczęściem. Astarot dostarcza poprawnych odpowiedzi na pytania dotyczące przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Potrafi odkryć każdą tajemnicę. Na rozkaz może opowiedzieć o upadku duchów i o przyczynach własnego upadku. W cudowny sposób potrafi uczynić ludzi biegłymi we wszystkich naukach wyzwolonych. Rządzi 40 legionami duchów. Ten, kto go wzywa, powinien mieć ze sobą jego pieczęć na lamenie. Inaczej, duch ten może mu się nie podporządkować.

FORNEUS - Trzydziestym duchem jest Forneus. Jest to potężny i wielki markiz, który pojawia się pod postacią wielkiego potwora morskiego. W cudowny sposób potrafi uczynić ludzi biegłymi w sztuce retoryki. Przynosi człowiekowi dobre imię oraz znajomość i rozumienie języków. Sprawia, że jest się uwielbianym, tak przez przyjaciół, jak i wrogów. Rządzi 29 legionami duchów, częściowo ze sfery tronów, częściowo zaś ze sfery aniołów. Oto jest jego pieczęć, którą należy ze sobą nosić, etc.

FORAS - Trzydziestym pierwszym duchem jest Foras. Jest on potężnym przywódcą, który przyjmuje postać silnego mężczyzny. Obdarza człowieka znajomością właściwości ziół i kamieni szlachetnych. A także naucza logiki i etyki we wszystkich ich aspektach. Na życzenie, może uczynić człowieka niewidzialnym, długowiecznym i elokwentnym. Odnajduje skarby i rzeczy zagubione. Rządzi 29 legionami duchów. Oto zaś jego pieczęć, którą należy nosić ze sobą, etc.

ASMODAY - Trzydziestym drugim duchem jest Asmoday, zwany też Asmodajem. Jest on wielkim królem, silnym i potężnym. Ma trzy głowy. Jedna z nich to głowa byka, druga to głowa człowieka, trzecia to głowa barana. Ma też ogon węża, a z jego ust tryskają płomienie. Jego stopy mają błony jak u gęsi. Siedzi na piekielnym smoku i dzierży w dłoni lancę ze sztandarem. Jest on wybrańcem AMAYMONA, krocząc przed innymi w jego orszaku. Jeśli chce się go przywołać, należy to uczynić z dala i twardo stać na nogach z odsłoniętym kapturem. W przeciwnym razie łatwo być zwiedzionym przez AMAYMONA. A gdy już zobaczy się postać Asmodaya, trzeba zawołać go po imieniu, pytając: "Czy jesteś Asmadoyem?". On zaś nie zaprzeczy i powolutku skłoni się do ziemi. Asmoday dostarcza pierścieni magicznych. Naucza też sztuk arytmetyki, astronomii, geometrii oraz wszelkich rzemiosł. Gdy mu się rozkaże, odpowiada dokładnie na każde pytanie. Uczy jak stać się niewidzialnym. Pokazuje gdzie są ukryte skarby. Potrafi też je strzec. Włada 72 legionami duchów piekielnych AMAYMONA. Oto jest jego pieczęć, którą należy nosić na piersi jako lamen, etc.

GAAP - Trzydziestym trzecim duchem jest Gaap. Jest on wielkim przywódcą i potężnym prałatem. Pojawia się, gdy słońce znajduje się w którymś z południowych znaków. Przyjmuje ludzką postać i kroczy przed czterema wielkimi, potężnymi królami, jakby był ich przewodnikiem na drodze. Jego zadaniem jest pogrążanie ludzi w nieprzytomności i niewiedzy. Tym niemniej, może ich również nauczyć filozofii i wszystkich nauk wyzwolonych. Wywołuje miłość i nienawiść. Uczy metod konsekracji tego, co należy do królestwa jego pana i władcy, AMAYMONA. Pomaga w zabieraniu innym magom ich duchów opiekuńczych. Zna się na przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Na rozkaz egzorcysty, może go szybko przenieść z miejsca na miejsce. Włada 66 legionami duchów, a należał kiedyś do chóru potęg. Oto jest jego pieczęć, którą należy nosić ze sobą, etc.

FURFUR - Trzydziesty czwarty duch to Furfur. Jest on wielkim, potężnym hrabią, który pojawia się pod postacią jelenia z płonącym ogonem. Nigdy nie mówi prawdy, chyba że się go do tego zmusi lub zamknie w trójkącie. Przyjmuje wtedy postać anioła i mówi ochrypłym głosem. Rozpala miłość między kobietą i mężczyzną. Umie rozpętać burze, huragany, sztormy i powodować uderzenia pioruna tam, gdzie mu się każe. Na zawołanie opowiada o rzeczach tajnych i boskich. Włada 26 legionami. Oto jest jego pieczęć, etc.

MARCHOSJAS - Trzydziesty piąty duch to Marchosjas. Jest on wielkim, potężnym markizem, ukazującym się pod postacią wilka, ze skrzydłami gryfa i ogonem węża. Pluje ogniem. Lecz z czasem, na rozkaz egzorcysty, przyjmuje ludzką postać. Jest też dobrym wojownikiem. Należał kiedyś do chóru panowań. Rządzi 30 legionami duchów. Podobno wyjawił swemu władcy, którym był Salomon, że po 1200 latach powróci na siódmy tron. Oto jest jego pieczęć, którą należy nosić jako lamen, etc.

STOLAS lub STOLOS - Trzydziestym szóstym duchem jest Stolas, zwany też Stolosem. Jest on wielkim, potężnym prałatem, ukazującym się pod postacią olbrzymiego kruka. Z czasem przyjmuje jednak ludzką postać. Naucza astronomii oraz właściwości ziół i kamieni szlachetnych. Rządzi 26 legionami duchów. Oto jest jego pieczęć, etc.

FENIKS - Trzydziestym siódmym duchem jest Feniks (lub Fejniks). Jest on wielkim markizem. Ukazuje się pod postacią ptaka feniksa i przemawia głosem dziecka. Zanim pokaże się egzorcyście, słychać melodyjne dźwięki, które należy zignorować i zmusić go do przyjęcia ludzkiej postaci. Wtedy wysławiać się będzie pięknie na temat wszystkich cudownych nauk. Feniks jest świetnym poetą i spełnia każde życzenie. Wierzy też, że w ciągu 1200 lat powróci na siódmy tron (tak przynajmniej powiedział Salomonowi). Włada 20 legionami duchów. Oto jest jego pieczęć, etc.

HALFAS lub MALTHUS - Trzydziestym ósmym duchem jest Halfas, nazywany też Malthusem (lub Malthasem). Jest on wielkim hrabią. Ukazuje się pod postacią bociana o ochrypłym głosie. Jego zadaniem jest budowanie wieży i wyposażanie ich w broń i amunicję. Wysyła wojowników na miejsca bitwy. Rządzi 26 legionami duchów. A oto jego pieczęć, etc.

MALFAS - Trzydziesty dziewiąty duch to Malfas. Ukazuje się pod postacią kruka, lecz na rozkaz egzorcysty, przyjmuje ludzką postać. Dźwięk jego głosu jest chrapliwy. Jest potężnym przywódcą. Buduje domy i fortece. Dostarcza wiedzy na temat myśli, zamiarów i uczynków wrogów. Przydziela duchy opiekuńcze. Z chęcią przyjmuje ofiary, lecz równie chętnie wprowadza wówczas swojego dobroczyńcę w błąd. Rządzi 40 legionami duchów. A oto jego pieczęć, etc.

RAUM - Czterdziestym duchem jest Raum. Jest on wielkim hrabią, który ukazuje się pod postacią kruka. Dopiero na żądanie maga przyjmuje ludzką postać. Zajmuje się kradzieżą skarbów z dworów królewskich i dostarczaniem ich na wskazane miejsce. Burzy miasta, pozbawia ludzi godności i zaszczytów, a także opowiada o tym, co było, jest i będzie. Rozpala miłość między przyjaciółmi i wrogami. Należał niegdyś do chóru tronów. Rządzi 30 legionami duchów. Oto jest jego pieczęć, którą należy nosić ze sobą, etc.

FOKALOR - Czterdziesty pierwszy duch to Fokalor, zwany też Forkalorem i Furkalorem. Jest on potężnym, silnym księciem. Przyjmuje ludzką postać ze skrzydłami gryfa. Pod tą postacią zabija ludzi i ciska ich w fale. Przewraca też statki wojenne, ponieważ włada zarówno wiatrami, jak i wodami. Egzorcysta może jednak zabronić mu tego czynić. Po tysiącu latach ma nadzieję powrócić na siódmy tron. Rządzi 30 legionami duchów. A oto jego pieczęć, etc.

WEPAR - Czterdziestym drugim duchem jest Wepar lub Wefar. Jest on wielkim, silnym księciem, który ukazuje się pod postacią syreny. Włada wodami i jest przewodnikiem uzbrojonych statków. Na rozkaz maga może wywołać sztorm i sprawić, że morze zapełni się statkami. Potrafi też doprowadzić ludzi do śmierci w ciągu trzech dni, na skutek gnijących i robaczywiejących ran. Rządzi 29 legionami duchów. A oto jego pieczęć, etc.

SABNOK - Czterdziestym trzecim duchem, którego król Salomon okiełznał w naczyniu z mosiądzu, jest Sabnok. Jest to potężny, wielki, silny markiz, mający postać uzbrojonego żołnierza z głową lwa, dosiadającego płowego konia. Jego zadaniem jest budowanie fortec, zamków i miast oraz wyposażanie ich w broń itp. Może też na długi czas otworzyć w człowieku ropiejące i robaczywiejące rany. Na życzenie maga dostarcza mu duchów opiekuńczych. Dowodzi 50 legionami duchów. A oto jego pieczęć, etc.

SZAKS - Czterdziestym czwartym duchem jest Szaks, zwany też Szazem (bądź Szassem). Jest on wielkim markizem. Pojawia się pod postacią bociana. Mówi ochrypłym acz delikatnym głosem. Na rozkaz egzorcysty potrafi odebrać wzrok, słuch i rozsądek każdej wskazanej osobie. Kradnie pieniądze z zamożnych domów i zwraca je po upływie 1200 lat. Porywa konie i inne dobra wskazane mu przez egzorcystę. Wcześniej jednak musi zostać zamknięty w kręgu, ponieważ w innym razie nie będzie można ufać jego słowom. Znajduje ukryte rzeczy, których nie strzegą wściekłe duchy. Czasem też może sprowadzić przyjazne duchy opiekuńcze. Rządzi 30 legionami duchów. Oto zaś jego pieczęć, etc.

WIN - Czterdziestym piątym duchem jest Win, zwany też Winą. Jest on wielkim królem i hrabią. Pojawia się pod postacią lwa ujeżdżającego czarnego konia i trzymającego żmiję w ręce. Zajmuje się poszukiwaniem ukrytych rzeczy, czarownic i czarowników. Zna dobrze to, co minęło, co się dzieje i co zaistnieje. Na rozkaz egzorcysty buduje wieże, przewraca wielkie kamienne bloki. Wpływa na przybór wód. Włada 36 legionami duchów. Oto zaś jego pieczęć, którą należy nosić ze sobą, etc.

BIFRONS - Czterdziesty szósty duch ma na imię Bifrons. Niektórzy nazywają go również Bifrousem i Bifrowsem. Jest hrabią o wyglądzie potwora, który zmienia na ludzki kształt pod wpływem rozkazów egzorcysty. Jego zadaniem jest uczyć astrologii, geometrii oraz innych sztuk i nauk. Zna działanie drzew oraz moc kamieni szlachetnych. Przenosi trupy z miejsca na miejsce. Podobno też zapala światła na grobach umarłych. Pod jego dowództwem znajduje się 6 legionów duchów. Oto jest jego pieczęć, której się podporządkuje, etc.

UWALL, WUAL lub WOWAL - Czterdziesty siódmy duch nazywany jest Uwallem, Wualem, bądź Wowalem. Jest on wielkim, potężnym i silnym księciem. Ukazuje się pod
postacią potężnego wielbłąda, lecz na życzenie egzorcysty przyjmuje ludzki kształt. Mówi wtedy w języku egipskim, dalekim jednak od doskonałości. Jego głównym zajęciem jest wzbudzanie miłości w kobietach. Umie też opowiadać o tym, co było, jest i będzie. Nawiązuje przyjaźń między przyjaciółmi i wrogami. Należał kiedyś do chóru potęg. Włada 37 legionami duchów. Oto zaś jest jego pieczęć, którą należy sporządzić i nosić ze sobą, etc.

HAAGENTI - Czterdziestym ósmym duchem jest Haagenti. Jest on przywódcą, pojawiającym się pod postacią potężnego byka ze skrzydłami gryfa. Na rozkaz egzorcysty przyjmuje ludzką postać. Obdarza ludzi mądrością i udziela im wskazówek w różnych sprawach. Umie też przemieniać wszystkie metale w złoto, wino w wodę i wodę w wino. Włada 33 legionami duchów. A oto jego pieczęć, etc.

KROCEL - Czterdziestym dziewiątym duchem jest Krocel, zwany też Krokelem. Ma postać anioła. Jest wielkim, silnym księciem. Naucza geometrii i sztuk wyzwolonych. A na życzenie egzorcysty może wydawać z siebie głośne dźwięki, takie jak na przykład szum spiętrzonej wody. Umie doprowadzać wodę do wrzenia i odnajdywać gorące źródła. Jak wyznał Salomonowi, należał przed upadkiem do chóru potęg. Włada 48 legionami duchów. Oto jest jego pieczęć, którą należy nosić ze sobą, etc.

FURKAS - Pięćdziesiątym duchem jest Furkas. Jest on rycerzem, posiadającym wygląd srogiego starca z długą brodą i siwymi włosami, dosiadającego płowego rumaka, z ostrą bronią w dłoni. Jego zadaniem jest nauczanie różnych aspektów filozofii, astrologii, retoryki, logiki, chiromancji i piromancji. Pod jego rządami znajduje się 20 legionów duchów. Oto jego pieczęć i znamię, etc.

BALAM - Pięćdziesiąty pierwszy duch to Balam lub Balaam. Jest on przerażającym, wielkim i potężnym królem o trzech głowach. Pierwsza z nich przypomina głowę byka, druga głowę człowieka, a trzecia łeb barana. Posiada też ogon węża i płomienne oczy. Dosiada wściekłego niedźwiedzia i trzyma krogulca na dłoni. Przemawia ochrypłym głosem, odpowiadając na pytania o przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. Obdarza ludzi niewidzialnością i polotem. Włada 40 legionami duchów. Oto jego pieczęć, etc.

ALLOCES - Pięćdziesiątym drugim duchem jest Alloces, nazywany też Alokasem. Jest on wielkim, potężnym i silnym księciem ukazującym się pod postacią żołnierza na dużym koniu. Jego twarz jest płomienna i przypomina lwa. Z oczu biją mu płomienie. Ma ochrypły, hałaśliwy głos. Naucza astronomii i wszystkich sztuk wyzwolonych. Przynosi ze sobą duchy opiekuńcze. Rządzi też 36 legionami duchów. Oto jego pieczęć, etc.

KAMIO lub KAJM - Pięćdziesiąty trzeci duch to Kamio, zwany też Kajmem. Jest on wielkim przywódcą o postaci kosa, który na rozkaz maga staje się człowiekiem z ostrą szablą. Odpowiada wtedy na pytania otoczony gorejącym żarem, bądź płonącym popiołem. Jest utalentowanym rozmówcą. Uczy rozumienia śpiewu ptaków, ryku bydła, szczekania psów i szumu fal. Odpowiada na pytania o to, co ma się zdarzyć. Niegdyś należał do chóru aniołów, lecz teraz włada 30 legionami duchów piekielnych. Oto jest jego pieczęć, którą należy nosić ze sobą, etc.

MURMUR lub MURMUS - Pięćdziesiąty czwarty duch nazywa się Murmur, choć czasem zwą go także Murmusem i Murmuksem. Jest on wielkim księciem i hrabią. Ukazuje się pod postacią wojownika ujeżdżającego gryfa, z koroną książęcą na głowie. Kroczą przed nim jego posłańcy przy wtórze trąb. Zajmuje się nauczaniem filozofii. Może też doprowadzić dusze zmarłych przed oblicze egzorcysty i zmusić je do odpowiedzi na jego pytania. Należał kiedyś trochę do chóru tronów i chóru aniołów. Rządzi teraz 30 legionami duchów. Oto zaś jego pieczęć, etc.

OROBAS - Pięćdziesiątym piątym duchem jest OROBAS, wielki i potężny prałat, ukazujący się pod postacią konia, który na rozkaz egzorcysty przyjmuje wizerunek człowieka. Jego zadaniem jest odkrywanie tego, co należy do przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Rozdziela zaszczyty i urzędy. Godzi przyjaciół i wrogów. Opowiada o boskości i stworzeniu świata. Jest wiernym sługą egzorcysty, chroniąc go przed zakusami innych duchów. Włada 20 legionami duchów. Oto jego pieczęć, etc.

GREMORY lub GAMORI - Pięćdziesiątym szóstym duchem jest Gremory, nazywany też Gamorim. Jest on silnym, potężnym księciem, który pojawia się pod postacią pięknej kobiety, z książęcą koroną na głowie. Dosiada dużego wielbłąda. Opowiada o tym, co było, jest i będzie. Wie też, gdzie leżą ukryte skarby. Zapewnia miłość tak młodych, jak i starych kobiet. Rządzi 26 legionami duchów.

WOSE lub WOSO - Pięćdziesiątym siódmym duchem jest Oso, nazywany też Ose lub Woso. Jest on wielkim przywódcą, który ukazuje się pod postacią leoparda, lecz z czasem przemienia się w człowieka. Przekazuje wiedzę o naukach wyzwolonych. Dostarcza też odpowiedzi na pytania dotyczące rzeczy boskich i tajemnych. Potrafi nadać dowolny kształt wybranej przez maga osobie do tego stopnia, że ona sama w pełni identyfikuje się z ta nową postacią. Rządzi 3 legionami duchów. Oto zaś jego pieczęć, etc.

AMY lub AWNAS - Pięćdziesiątym ósmym duchem jest Amy, nazywany też Awnasem. Jest on wielkim przywódcą, który najpierw pojawia się pod postacią ognia, by w końcu przyjąć ludzkie rysy. Obdarza cudowną znajomością astrologii i wszystkich sztuk wyzwolonych. Dostarcza przyjaznych duchów opiekuńczych. Potrafi też wykraść skarb strzeżony przez duchy. Rządzi 36 legionami duchów. Oto jego pieczęć, etc.

ORIAKS lub ORIAS - Pięćdziesiąty dziewiąty duch to Oriaks. Niektórzy nazywają go Oriasem. Jest wielkim markizem i pokazuje się pod postacią lwa, który jedzie na potężnym, silnym koniu z wężowym ogonem. W swojej prawej ręce trzyma dwa syczące węże. Naucza tajemnic gwiazd, wiedzy o domach planetarnych i ich znaczeniach. Potrafi nadać człowiekowi dowolny kształt. Zajmuje się także rozdawaniem zaszczytów i tytułów. Godzi przyjaciół i wrogów. Rozporządza 30 legionami duchów. Oto jego pieczęć, etc.

WAPULA lub NAFULA - Sześćdziesiątym duchem jest Wapula, czy też Nafula. Jest on wielkim, potężnym, silnym księciem, który pojawia się pod postacią lwa ze skrzydłami gryfa. Naucza ludzi rękodzieła i każdego fachu. Przekazuje też wiedzę z zakresu filozofii i innych nauk. Włada 36 legionami duchów. Oto jest jego pieczęć, znamię, które należy nosić ze sobą, etc.

ZAGAN - Sześćdziesiątym pierwszym duchem jest Zagan. Jest on wielkim królem i przywódcą. Ukazuje się pod postacią byka ze skrzydłami gryfa, lecz po chwili przyjmuje wygląd człowieka. Obdarza ludzi mądrością. Przemienia wino w wodę, krew w wino oraz wodę w wino. Potrafi także przemienić każdy metal w kruszec, który jest lepszy od niego, a nawet sprawić by głupcy stali się mędrcami. Rządzi 33 legionami duchów. Oto zaś jego pieczęć, etc.

WOLAK, WALAK, WALU, ŁALAK - Sześćdziesiąty drugi duch to Wolak, Walak, bądź też Walu. jest on potężnym, wielkim przywódcą, który ma wygląd dziecka ze skrzydłami anioła, jadącego na dwugłowym smoku. Wie gdzie znajdują sięskarby i gdzie przebywają węże. Bez problemu przynosi je egzorcyście. Rządzi 38 legionami duchów. Oto zaś jego pieczęć, etc.

ANDRAS - Sześćdziesiątym trzecim duchem jest Andras. Jest on wielkim markizem. Ukazuje się pod postacią anioła z głową puchacza. Dosiada silnego czarnego wilka i trzyma w ręce ostry, błyszczący miecz. Zajmuje się wzniecaniem kłótni. Jeśli zaś egzorcysta będzie postępował z nim nieopatrznie, może sprowadzić śmierć na siebie i swoich towarzyszy. Rządzi 30 legionami duchów. Oto zaś jego pieczęć, etc.

HAURES, HAURAS, HAWRES lub FLAUROS - Sześćdziesiąty czwarty duch to Haures. Posiada on także inne liczne imiona, takie jak Hauras, Hawres i Flauros. Jest on wielkim księciem o wyglądzie potężnego, przerażającego lamparta. Na rozkaz egzorcysty przyjmuje ludzką postać z płomiennymi oczami i strasznym obliczem. Odpowiada na pytania dotyczące przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Nie można jednak spodziewać się po nim prawdziwej odpowiedzi, jeśli wcześniej nie zapędzi się go do trójkąta. Inaczej, umiejętnie sprowadzi egzorcystę na manowce. Umie opowiadać o stworzeniu świata, o istocie boskiej oraz o upadku własnym i innych duchów. Jeśli taka jest wola egzorcysty, może zniszczyć i spalić jego wrogów. Chroni go także przed zakusami innych duchów. Rządzi 36 legionami. Oto zaś jego pieczęć, którą należy nosić jako lamen, etc.

ANDREALFUS - Sześćdziesiątym piątym duchem jest Andrealfus, potężny markiz, który ukazuje się, robiąc wiele szumu, pod postacią pawia. Z czasem przyjmuje ludzką postać. Naucza wtedy geometrii oraz wszystkiego, co wiąże się z pomiarami i astronomią. Potrafi zamieniać ludzi w ptaki.

CYMEJES, CIMEJES lub KYMERIS - Sześćdziesiąty szósty duch to Cymejes, nazywany też Cimejesem i Kymerisem. Jest on wielkim, potężnym i silnym markizem, wyglądającym na dzielnego wojaka, który dosiada pokaźnego, czarnego wierzchowca. Panuje nad wszystkimi duchami w Afryce. Naucza biegłości w gramatyce, logice i retoryce. Potrafi odnaleźć rzeczy zagubione i ukryte, a także skarby. Rządzi 20 legionami istot piekielnych. Oto zaś jego pieczęć, etc.

AMDUSJAS lub AMDUKIAS - Sześćdziesiąty siódmy duch to Amdusias, znany też jako Amdukias, wielki i silny książę, pojawiający się pod postacią jednorożca. Na rozkaz egzorcysty przyjmuje ludzki kształt. Z czasem też sprawia, że rozbrzmiewają trąby i inne instrumenty. Wygina drzewa zgodnie z wolą egzorcysty. Dostarcza wspaniałych duchów opiekuńczych. Rządzi 29 legionami duchów. Oto zaś jego pieczęć, etc.

BELIAL - Sześćdziesiątym ósmym duchem jest Belial, potężny król, stworzony tuż po LUCYFERZE. Ukazuje się pod postacią dwóch pięknych aniołów siedzących na rydwanie z ognia. Ma dar pięknej mowy i lubi opowiadać o tym jak jako jeden z pierwszych aniołów upadł z nieba. Twierdzi też, że należał do klasy aniołów przewyższającej archanioła Michała i jemu podobnych. Zajmuje się rozdawaniem godności i ważnych stanowisk w państwie. Godzi ze sobą przyjaciół i wrogów. Dostarcza wspaniałych duchów opiekuńczych i rządzi 80 legionami duchów. Należy pamiętać o tym, by składać mu ofiary i podarunki, ponieważ w przeciwnym razie nie można na niego liczyć. Tylko przy użyciu boskiej mocy można zmusić go do mówienia prawdy. Oto zaś jego pieczęć, którą należy nosić ze sobą, etc.

DEKARABIA - Sześćdziesiątym dziewiątym duchem jest Dekarabia. Ukazuje się pod postacią gwiazdy w pentaklu, lecz na życzenie egzorcysty przyjmuje ludzki wygląd. Wykazuje się znajomością cech ptaków i kamieni szlachetnych. Potrafi też sprawić, by nagle, na oczach maga, pojawiły się różnorakie gatunki ptaków, które, choć nie prawdziwe, śpiewają i piją tak jak normalne ptaki. Włada 30 legionami duchów, sam będąc wielkim markizem. Oto zaś jego pieczęć, którą należy nosić, etc.

SAJR, SER, lub SEJR - Siedemdziesiąty duch to Sajr, nazywany też Serem lub Sejrem. Jest on potężnym prałatem, podwładnym AMAYMONA, króla wschodu. Ukazuje się pod postacią pięknego mężczyzny, ujeżdżającego skrzydlatego konia. Słynie z tego, że szybko pojawia się i znika. Odpowiedzialny jest także za nagłe znikanie rzeczy. Potrafi przenosić rzeczy w mgnieniu oka na drugi kraniec ziemi. Dysponuje wiedzą na temat każdej kradzieży, jaka się dokonała, a także na temat ukrytych skarbów. Ma zawsze dobry charakter i gotów jest spełnić wszystkie życzenia maga. Włada 26 legionami duchów. Oto zaś jego pieczęć, którą należy nosić, etc.

DANTALION - Siedemdziesiątym pierwszym duchem jest Dantalion. Jest to potężny, wielki książę, który objawia się pod różnymi ludzkimi postaciami. Może mieć twarz tak kobiety, jak i mężczyzny. W prawej ręce trzyma księgę. Każdego może nauczyć dowolnej sztuki lub nauki, ponieważ zna myśli wszystkich mężczyzn i kobiet, i może je zmieniać do woli. Wie także, w jaki sposób wywołać miłość oraz potrafi w każdej chwili pokazać podobiznę jakiegokolwiek człowieka. Włada 36 legionami duchów. Oto zaś jego pieczęć, którą należy nosić, etc.

ANDROMALIUS - Siedemdziesiąty drugi duch w tym porządku ma na imię Andromalius. Jest on potężnym, wielkim hrabią, przyjmującym postać człowieka trzymającego wielkiego węża w dłoni. Jego zadaniem jest zwracanie skradzionych rzeczy wraz ze złodziejem. Wykrywa też wszelkie oszustwa i niegodziwości. Karze złodziei i złych ludzi. Odnajduje ukryte skarby. Rządzi 36 legionami duchów. Oto zaś jego pieczęć, którą należy nosić, etc.

Przedstawionych tu zostało 72 potężnych królów i książąt, których król Salomon zagonił wraz ze wszystkimi legionami do mosiężnego naczynia. Na ich czele znajdowali się BELIAL, BILET, ASMODAY i GAAP. Kiedy Salomon zamknął ich wszystkich w tym naczyniu, przy pomocy boskiej mocy cisnął je do głębokiego jeziora, czy też do dziury w Babilonie. Babilończycy dostawszy się tam, sądzili że znaleźli skarb. Postanowili więc otworzyć naczynie. A wtedy wydostały się z niego na świat hordy duchów, które zajęły swe dawne miejsca. I tylko Belial skrył się w pustej figurze i zajął się przepowiadaniem przyszłości dla tych, którzy składają mu ofiary. Od tego czasu, Babilończycy zaczęli czcić jego posąg jako Boga.

PIEKIELNE IMIONA
Abaddon - (hebrajskie) niszczyciel
Adramelech - diabeł samaryjski
Ahpuch - diabeł Majów
Amen - egipski bóg życia i płodności, z głową barana
Apollyon - grecki synonim Szatana, złośliwy chochlik
Aryman - diabeł mazdejski
Asmodeusz - hebrajski diabeł rozkoszy cielesnych i przepychu, pierwotnie "istota osądzająca"
Astaroth- fenicka bogini pożądania, odpowiednik babilońskiej Isztar
Azazel - (hebrajskie) uczył ludzi wyrabiania broni i kosmetyków
Baalberith - kanaański bóg porozumienia, z którego później uczyniono diabła
Bafomet - czczony przez templariuszy jako symbol Szatana
Balaam - hebrajski demon skąpstwa i chciwości
Bast - egipska bogini rozkoszy przedstawiana pod postaci kota
Beelzebub - (hebrajskie) Władca Much, określenie zapożyczone z symboliki skarabeusza
Behemot - hebrajska personifikacja Szatana przedstawiana pod postacią słonia
Beherit - syryjskie imię Szatana
Bil, - celtycki bóg Piekła
Chemosh - bóg ludu Moabitów, następnie diabeł
Cimeries - jeździ na czarnym koniu i włada Afryką
Coyote - demon Indian amerykańskich
Czort - rosyjskie imię Szatana, "czarny bóg"
Dagon - mściwy demon filistyński, władca mórz
Damballa - bóg-wąż czczony wśród wyznawców voodoo
Demogorgon - greckie imię diabła, które, według wierzenia, nie może być znane śmiertelnikom.
Diabolos - (greckie) "spływający w dół"
Dracula - rumuńskie imię diabła
Emma-O - japoński władca Piekła
Eurynomos - grecki książę śmierci
Fenrir - syn Lokiego, przedstawiany pod postacią wilka
Gorge - skrót od Demorgorgon, greckiego imienia diabła
Haborym - hebrajski synonim Szatana
Hekate - grecka bogini świata podziemnego i czarów
Isztar - babilońska bogini płodności
Kali - (sanskryckie) córka Sziwy, wysoka kapłanka thugów
Lilith - hebrajska kobieta-demon, pierwsza żona Adama, która wprowadziła go w arkana magii
Loki - diabeł w mitologii germańskiej
Mammon - aramejski bóg bogactwa i zysku
Mania - etruska bogini Piekła
Mantus - etruski bóg Piekła
Marduk - bóg miasta Babilon
Mastema - hebrajski synonim Szatana
Mefistofeles - (greckie) ten, który unika światła; patrz: Faust
Melek Taus - diabeł jezydów
Metztli - aztecka bogini nocy
Mictlan - aztecki bóg śmierci
Midgard - syn Lokiego, przedstawiany jako wąż
Milcolm - diabeł Ammonitów
Moloch - demon fenicki i kanaański
Mormo - (greckie) władca upiorów, partner Hekate
Naamah - hebrajska kobieta-demon uwodząca mężczyzn
Nergal - babiloński bóg Hadesu
Nihasa - diabeł Indian amerykańskich
Nija - polski bóg podziemnego świata
O-Yama - japońskie imię Szatana
Pan - grecki bóg pożądania, następnie wrzucony pomiędzy diabły
Pluton - grecki bóg podziemnego świata
Prozerpina - grecka królowa podziemnego świata
Pwcca - walijskie imię Szatana
Rimmon - demon syryjski czczony w Damaszku
Sabazios - pochodzenia frygijskiego utożsamiany z Dionizosem, kult węża
Sachmet - egipska bogini zemsty
Saitan - henochiański równoznacznik Szatana
Sammael - (hebrajskie) "jad Boga"
Sammu - diabeł środkowoazjatycki
Sedit - diabeł Indian amerykańskich
Set - diabeł egipski
Shaitan - arabskie imię Szatana
Supay - bogini świata podziemnego Inków
Siwa - (sanskryckie) niszczyciel
Tamuz - sumeryjski bóg, któremu później przypisano diabelstwo
T'an-mo - chiński odpowiednik diabła, symbolizujący żądzę i zawiść
Tezcatlipoca - aztecki bóg Piekła
Thot - egipski bóg magii
Tunrida - skandynawska kobieta-diabeł
Tyfon - grecka personifikacja Szatana
Yaotzin - aztecki bóg Piekła
Yen-lo-Wang - chiński władca Piekła
Na górę
  Wyświetl profil  
 
 Tytuł: Demon - Czym i Kim jest demon - definicja
Post: 27 paź 2008, 21:20 
Rycerz
Awatar użytkownika
Offline
Reputacja: 0
Rejestracja: 27 paź 2008, 19:59
Posty: 769
Lokalizacja: Hyrule
Demon (gr. δαίμων daimon - dosł. ten, który coś rozdziela lub ten, który coś przydziela, także: nadprzyrodzona potęga, dola; łac. daemon) � istoty występujące w wielu wierzeniach ludowych, mitologiach i religiach, które zajmują pozycję pośrednią między bogami a ludźmi, między sferą ziemsko-ludzką, materialną a sferą boską, czysto duchową; istoty o cechach na wpół ludzkich, na wpół boskich; najczęściej są to nieprzyjazne człowiekowi duchy, związane pierwotnie z pojęciem nieczystości sakralnej.

W religii greckiej demon to początkowo nieosobowa moc nadprzyrodzona, którą z czasem zaczęto wyobrażać sobie w postaci różnych duchów podrzędnych bogom. Pierwotnie pojęcie to miało charakter ambiwalentny, stanowiło zarówno pozytywne jak i negatywne określenie nadludzkiej istoty - demony bywały groźne, ale i dobrotliwe (jako takie pełniły na przykład funkcję duchów opiekuńczych - w takim rozumieniu pisali o demonach m.in. Platon, Sokrates, Heraklit). Od czasów Ksenokratesa, wraz z rozwojem koncepcji dualizmu, demony zaczęto utożsamiać przede wszystkim ze złem, bowiem wszelkie uwikłanie w materię uważano za złe (więc i istoty powiązane z materią choćby częściowo).

W historii religii można zaobserwować, że często demonami stawały się zdegradowane bóstwa politeistyczne wyparte w toku rozwoju wierzeń z panteonu głównych bóstw. Często też podporządkowywano obcych bogów własnemu Bogu (w religiach monoteistycznych), degradując ich do poziomu demonów (dobrym przykładem takiego zjawiska jest �zdemonizowanie� Baala w Starym Testamencie).

Na kształtowanie się demonologii w judaizmie (a za judaizmem w chrześcijaństwie i islamie) wielki wpływ miały irańskie wierzenia: manicheizm, mazdaizm i zaratusztrianizm. Demony w tych religiach także zajmują pośrednią pozycję między ludźmi a Bogiem. Od czasów św. Augustyna uznano je za istoty jednoznacznie złe i zidentyfikowano z diabłami.

W wierzeniach słowiańskich najczęściej występujące typy demonów to: rusałki, południce, strzygi, topielice, latawce, płanetnicy, ubożęta i skrzaty oraz tzw. �bobo�.

Sposoby przedstawiania demonów odzwierciedlały lęki oraz niebezpieczeństwa grożące człowiekowi, ale także nadzieje i sposoby obrony przed zagrożeniami (w przypadku demonów dobrotliwych).

Jedno z najczęstszych wyobrażeń to demon o postaci drapieżnego zwierzęcia (otwarta paszcza z wielkimi zębami, ogromne oczy, ostre pazury), pojawiający się w nocy w miejscach budzących grozę. Napada jak dzikie zwierzę, przynosząc śmierć, zagrożenie, niszcząc materialne podstawy bytu. Czasem demony w takiej postaci utożsamiane są z groźnymi zjawiskami przyrody oraz niebezpiecznymi impulsami wypływającymi z wewnętrznej natury człowieka (głównie z agresją i popędem seksualnym, wykraczającymi poza normy kulturowe; przykładem może być kozioł-diabeł jako symbol nieokiełznanej seksualności).

Demony często pełnią także funkcję strażników, chroniących określone terytorium w imieniu jego �pana�. Takie demony najczęściej przedstawiano w postaci pól ludzkiej, pół zwierzęcej. Tak właśnie pierwotnie wyobrażano sobie cherubiny, strażników raju.

Ponadto wiele wyobrażeń demonicznych odwołuje się do postaci, które na ogół są człowiekowi życzliwe, a szkodzą mu jedynie w słusznym gniewie; demony często też wiąże się z postaciami zmarłych, niebezpiecznymi duchami przodków.

Przed demonami mają chronić m.in. amulety, specjalne zaklęcia, ofiary błagalne.

Według założeń spirytyzmu demon to określenie ducha trzeciego rzędu.
Na górę
  Wyświetl profil  
 
 Tytuł: Goecja - przywoływanie demonów z piekła
Post: 03 lis 2008, 13:23 
Pisarz
Awatar użytkownika
Offline
Reputacja: 0
Rejestracja: 29 paź 2008, 23:38
Posty: 80
Goecja (z gr. wycie) - słowem tym określa się system magiczny opierający się na przyzywaniu duchów i demonów z piekła do realnego świata by służyły one celom przyzywającego je maga. Tradycja goetii jest bardzo stara, a jej korzenie wywodzone są powszechnie od biblijnego króla Salomona, któremu Bóg miał dać władzę przyzywania i kontroli demonów.

Jakkolwiek sama Biblia na ten temat milczy, wiele śladów takiego wierzenia występuje od starożytności w żydowskich legendach, Talmudzie, pismach Józefa Flawiusza i Koranie. Ponoć Salomon zamknąć miał wszystkie duchy w specjalnym naczyniu które wrzucił do jeziora nieopodal Babilonu. Babilończycy jednak odnaleźli je i myśląc, że zdobyli skarb nieopatrznie otworzyli naczynie wypuszczając duchy. Jedynie Belial (68 duch) skrył się w pustej figurze i zajął się przepowiadaniem przyszłości tym, którzy oddawali mu cześć.

Szczególnie mocno wierzenie to zostało podchwycone przez kabalistów, którzy nie tylko wierzyli, że Salomon mógł przyzywać demony, ale również przypisywali mu autorstwo traktatów magicznych opisujących jak należy to robić. Najsłynniejszą z okultystycznych ksiąg, za autora której uważa się króla Salomona, jest "Goecja" - I księga "Lemegetonu" (często zwanego Mniejszym Kluczem Salomona). Drugą księgą "Lemegetonu" jest "Theurgia Goetia". Jakkolwiek "Goecji" przypisuje się wzmiankowane wcześniej starożytne korzenie, wszystkie zachowane wydania tych ksiąg datuje się najdalej na XVI i XVII w.

Sam system magii opisany w księgach jest niezwykle skomplikowany, podobnie zresztą jak inne systemy magii ceremonialnej z tego czasu. Duchy (jest ich 72) posiadają ścisłą hierarchię, w rytuałach wymaga się spełnienia wielu bardzo konkretnych i niełatwych warunków. Rytuały muszą być odprawiane w bardzo konkretnym miejscu, czasie, z użyciem bardzo konkretnych narzędzi. Dodatkowe warunki dotyczą samego przyzywającego który musi osiągnąć doskonałość by nie paść ofiarą przyzwanych potęg.

"Goecja" doczekała się swego najbardziej znanego wydania w 1904 r. dzięki Aleisterowi Crowleyowi i McGregorowi Mathersowi.



Wersja koscielna.

Najsłynniejszą z okultystycznych ksiąg, za autora której uważa się króla Salomona, jest "Goecja"(nazwa ta pochodzi od greckiego goetia - wycie), czyli I księga "Lemegetonu", nazywanego również "Małym Kluczem Salomona". Do czasów współczesnych zachowały się co najmniej cztery wersje tego dzieła, lecz żadna z nich nie pochodzi z czasów dawniejszych aniżeli przełom XVI i XVII.

Zgodnie z legendami Agares (zwany również Agreas, Aguares), niegdyś anioł należący do chóru cnót, obecnie książę piekła, dowodzący 31 legionami złych duchów jest istotą może nie tyle znaczącą, co nie "pomniejszą". Nie rozumiem z czego wynika ubliżanie bądź zapominanie o niektórych demonach zamkniętych przez króla Salomona w mosiężnym naczyniu. Przecież te 72 duchy zostały w końcu uwolnione i są obecne na ziemi. Ponadto imię Agares jest wykorzystywane przez niektore spółki, co świadczy, że demony są poważane bądź oddawana jest im cześć. Czy w takim wypadku nie powinny być te "duchy" (jak nie raz jest o nich mowa) traktowane z większym szacunkiem przez kościół? I dlaczego w ogóle kościół nie ma w programie lekcji religii wykładów na temat demonów? Czy nie jest tu prawdziwe sformułowanie antycznych "wiedźm", że ten kto nie wierzy (a więc nie zna) jest bardziej podatny na działanie wszelkiej magii (a wiec i działanie tych demonów)?




Na pytanie nadesłane przez Czytelnika odpowiada ks. Roman Zając - biblista i demonolog z KUL. Artykuł publkujemy za zgodą Autora - dziękujemy!


Wszystkie te informację o demonie Agaresie pochodzą z legend żydowskich i poglądów okultystycznych, natomiast Biblia milczy całkowicie o jakichkolwiek związkach Salomona z demonami i rzekomej władzy, którą miał nad nimi posiadać.

Jako pierwszy wspomina o tym Józef Flawiusz: "Tak wielka była roztropność i mądrość, której Bóg udzielił Salomonowi, że przewyższał on nią wszystkich ludzi dawnych, a nawet Egipcjanie, którzy ponoć górują nad wszystkimi ludźmi bystrością umysłu, nie tylko nie dorównywali Salomonowi, ale pozostawali daleko w tyle za roztropnością króla. [...] Bóg obdarzył go również znajomością sztuki stosowanej przeciwko demonom w celu wspomagania i leczenia ludzi. Układał więc Salomon zaklęcia przynosząc ulgę w chorobach i zostawił po sobie formuły egzorcyzmów, za pomocą których ludzie opętani przez demony mogą je wygnać tak, że nigdy nie wrócą. Taki rodzaj leczenia do dziś dnia wielką cieszy się u nas powagą. Byłem na przykład świadkiem jak pewien Eleazar, mój rodak, w obecności Wespazjana, jego synów, trybunów i tłumu innych żołnierzy uwalniał ludzi opętanych przez demony, a dokonywał tego leczenia w następujący sposób: Do nozdrzy opętanego przytykał pierścień, pod którego pieczęcią znajdował się jeden z korzeni określonych przez Salomona, a gdy ów człowiek go powąchał, Eleazar wyciągał zeń demona przez nozdrza: wówczas uleczony natychmiast padał na ziemię. Eleazar zaś zaklinał demona - wypowiadając imię Salomona i powtarzając ułożone przez niego zaklęcia - by nigdy już nie wrócił do tego człowieka. A pragnąc przekonać widzów, że istotnie ma taką moc, stawiał w pobliżu puchar albo miednicę pełna wody i nakazywał demonowi, wychodzącemu z człowieka, by przewrócił to naczynie, dając widzom dowód, iż opuścił człowieka. Gdy tak się działo, w całej pełni objawiała się roztropność i mądrość Salomona" [Flawiusz Józef, Dawne Dzieje Izraela, Oficyna Wydawnicza RYTM, Warszawa 1997, (8, 2, 5) s. 372].

Podobne opinie znajdziemy w Talmudzie, poza tym w Koranie mamy wzmiankę, że Prorok Sulejman (czyli właśnie biblijny Salomon) dostał jako dar od Allacha możliwość kontroli nad dżinnami, a one były mu posłuszne (Koran, 27:39).

Kabaliści przypisywali Salomonowi napisanie różnych ksiąg zawierających wiedzę tajemną. Jak wiadomo, Kabała była jednak ezoterycznym nurtem judaizmu, potępianym przez judaizm ortodoksyjny. Najsłynniejszą z okultystycznych ksiąg, za autora której uważa się króla Salomona, jest "Goecja"(nazwa ta pochodzi od greckiego goetia - wycie), czyli I księga "Lemegetonu", nazywanego również "Małym Kluczem Salomona". Do czasów współczesnych zachowały się co najmniej cztery wersje tego dzieła, lecz żadna z nich nie pochodzi z czasów dawniejszych aniżeli przełom XVI i XVII.

Dzieło to przedstawia szczegółową charakterystykę 72 demonów, które król Salomon miał niegdyś rzekomo mocą swych wielkich zaklęć zamknąć w mosiężnym naczyniu. Jak głosi legenda, od tamtej chwili duchy te zmuszone były służyć każdemu, kto poznał ich magiczne pieczęcie i w zakreślonym kręgu magicznym wypowiedział Salomonowe zaklęcia.

Dawni magowie przywoływali demony "Goecji" z czterech stron świata. Każdy z kierunków miał swego władcę. Wschodem rządził Oriens, zachodem Pajmon, północą Ariton, a południem Amajmon. Książę, nazywany Agreasem lub Agaresem, znajdował się pod zwierzchnictwem wschodu. Potrafił on rzekomo zmieniać bieg wydarzeń, nauczał wszystkich języków oraz wywoływał trzęsienia ziemi. Demony piastowały różne urzędy: królewski, książęcy, hrabiowski itd. Dzięki temu hierarchia demoniczna przypominała rządy na ziemi. Salomon zamknął ich wszystkich w naczyniu, które wrzucił do głębokiego jeziora, czy też do dziury w Babilonie. Babilończycy dostawszy się tam, sądzili, że znaleźli skarb. Postanowili więc otworzyć naczynie. A wtedy wydostały się z niego na świat hordy duchów, które zajęły swe dawne miejsca. I tylko Belial (68 duch) skrył się w pustej figurze i zajął się przepowiadaniem przyszłości dla tych, którzy składali mu ofiary.

Najsłynniejszą współczesną wersję "Goecji" opracował w 1904 roku słynny angielski satanista Aleister Crowley. Zdając sobie sprawę z naiwności wcześniejszych teorii o demonach, uznał, że demony są tak naprawdę nieznanymi obszarami naszej psychiki. Wiedzę od nich zdobywało się dzięki trwałej ich obecności w Zbiorowej Nieświadomości, a różnego rodzaju "dary" poprzez stymulację nieznanych obszarów mózgu. Według Crowley'a zbuntowany, nieposłuszny demon to tak naprawdę zbuntowana część naszej psychiki. Demony w tym pojęciu, są tylko bytami półautonomicznymi, nakładkami stworzonymi przez naszą psychikę, dla różnych emocji i cech. Według innej współczesnej teorii okultystycznej istoty demoniczne znane z "Goecji" są bytami wykreowanymi przez świadomość Ziemi (różne ruchy zakładają bowiem, że Ziemia jest istotą rozumną), natomiast ludzie i inne istoty są "neuronami" w jej umyśle. Ziemia stworzyła demony, a ludzie je tylko odkryli, bo posiadają w sobie część "kodu" psychicznego demonów. Są więc formami w pełni autoniomicznymi i odrębnymi od człowieka, lecz paradoksalnie będącymi jego częścią.

Podkreślam raz jeszcze, że zarówno wierzenia dawnych okultystów, jak i tych współczesnych, nie mają absolutnie nic wspólnego z Biblią i wiarą chrześcijańską. Biblijny władca Salomon nigdy nie uwięził żadnych demonów. Jest to zwykła bajka. Imiona demonów są również wymyślone i mają różne pochodzenie. Oczywiście wszelki okultyzm jest sprzeczny z wiarą w Chrystusa i zakazany przez Biblię, o czym mówi się już na katechezach szkolnych. Chrześcijanin nie powinien stosować żadnych praktyk przywołujących demony, nawet jeśli ich imiona są fikcyjne, a opisywane w "Goecji" istoty nie istnieją. Otwiera to bowiem człowieka na autentyczną (już nie tylko wymyśloną) rzeczywistość demoniczną, wrogą człowiekowi. Okultyści nie mają żadnej władzy nad prawdziwymi złymi duchami i nie są w stanie zmusić ich za pomocą jakichś amuletów, czy pieczęci do posłuszeństwa. Jedynie Chrystus ma władzę nad demonami i ci którzy w imię Chrystusa wypędzają złe duchy, zgodnie z Jego obietnicą. Bawiąc się w okultyzm można doprowadzić do zniewolenia samego siebie i oddania się we władzę złych mocy. Odsyłam tu do mego artykułu na temat opętań.
Na górę
  Wyświetl profil  
 
 Tytuł: Hierarchie Demonów
Post: 02 sty 2009, 17:43 
Obywatel
Awatar użytkownika
Offline
Reputacja: 0
Rejestracja: 30 gru 2008, 15:44
Posty: 38
Lokalizacja: Alagaësia
1. Collin de Plancy "Dictionaire Infernale" (1863)
- Asmodeus - Niszczyciel
- Astaroth - Zapewnia przyjaźń wielkich władców
- Behemoth - Demon pobłażania
- Ronwe - Demon znający języki
- Urobach - z niższego rzędu demonów
- Andras - Wielki Markiz Piekielny, sieje niezgodę i kłótnie
- Beelzebub - Władca Much


2. Francis Barrett "The Magus" (1801)
- Mammon - Książę kusicieli
- Asmodeus - Książę zemsty
- Satan - Książę oszustów
- Belzebuth - Główny spośród fałszywych bogów
- Pytho - Książę duchów fałszu
- Belial - Książę niesprawiedliwości
- Merihim - Książę duchów zarazy
- Abbadon - Książę wojny
- Astaroth - Książę oskarżycieli i inkwizytorów


3. "Grimoire Honoriusza"
PODSTAWOWE DUCHY PIEKIELNE

- Lucifer - Imperator
- Beelzebub - Książę
- Astarot - Wielki Diuk


WYŻSZE DUCHY
- Lucifage Rofocale - Premier
- Satanchia - Wielki Generał
- Agaliarept - również generał
- Feurety - Porucznik Dowódca
- Sargantanas - Major
- Nebiros - Marszałek Polny


DUCHY PODWŁADNE
Bael, Bathim, Agares, Pursan, Marbas, Abigar, Pruslal, Loray, Aamon, Valefar, Barbatos, Forau, Buer, Ayperos, Gusoyn, Nuberus, Botis, Glasyabolis

4. Johan Weyer "Hierarchy of Hell"
- Beelzebuth - Najwyższy wódz
- Satan - Zajmuje drugie miejsce jako książę ciemności
- Euronymous - Książę śmierci
- Moloch - Książę ziemi łez
- Pluto - Książę ognia
- Baal - Dowódca piekielnej armii
- Lucifer - Wymierza sprawiedliwość
- Asmodeus - Hazard
- Baalberith - Minister paktów i traktatów
- Proserpine - Książę demonicznych duchów
- Astaroth - Książę i skarbnik piekła
- Nergal - Szef tajnej policji
Chamos, Melchom, Bahamoth, Dagon, Adramalek


5. Sebastein Michaelis "Histoire admirablede la Possession et conversion d'une penitente" (1613)
PIERWSZA HIERARCHIA

- Belzebuth - duma
- Leviathan - wiara
- Asmodeus - przepych
- Balberith - bluźnierstwo i morderstwo
- Astaroth - próżność i lenistwo
- Verrine - niecierpliwość
- Gresil - nieczystość
- Sonnilon - nienawiść

DRUGA HIERARCHIA
- Carreau - brak litości
- Carnivean - obsceniczność
- Oeillet - bogactwa i dobrobyt
- Rosier - love
- Verrier - nieposłuszeństwo

TRZECIA HIERARCHIA
- Belial - arogancja
- Olivier - okrucieństwo i chciwość
- Juvart - demoniczne opętanie


6. John Wier - hierarchia
- Bael - Król, Władca Wschodu, dowodzi 66 legionami
- Forcas - Prezydent
- Beur - Prezydent i dowódca 50 legionów
- Marchocias - Markiz i dowódca 30 legionów
- Behamoth - nieznane


7. Peter Binsfeld - Demony Siedmiu Grzechów Głównych (1589)
- Lucifer - duma
- Mammon - skąpstwo
- Asmodeus - lubieżność
- Satan - gniew
- Beelzebub- żarłoczność
- Leviathan - zawiść
- Belphegore - lenistwo


8. Faust - Hierarchia Królestw
- Beelzebub - Północ
- Lucifer - Wschód
- Belial - Południe
- Astaroth - Zachód
- Phlegathon - Środek


9. Różne środniowieczne hierarchie:

SIEDMIU KSIĄŻĄT PIEKIELNYCH:
- Baal-Beryth - mistrz rytuałów i paktów
- Dumah - dowódca demonów gehenny
- Meririm - książę powietrza
- Rahab - książę oceanów
- Sariel - książę księżyca
- Mephistopholes - niszczyciel
- Lucifer Rofocale - pierwszy minister i kontroluje bogactwa

ARCYDEMONY PIEKIELNE:
- Adramaleck - Książę Ognia
- Carniveau - Demon Opętania
- Python - Książę kłamiących duchów
- Mammon - Książę kusicieli, skąpstwa i chciwości
- Rimmon - Książę błyskawic i burz

ARCYDEMONICE - jedna z niewielu hierarchii żeńskich demonów:
- Leviathan - Smok Chaosu
- Barbelo - nieznana
- Proserpine - Niszczycielka
- Astarte - Królowa duchów zmarłych
- Agrat-bat-mahlaht - Jedna z żon Szatana i demonica nierządnic
- Eisheth Zenunim - Tak jak wyżej
- Lilith - Ulubiona żona Szatana
- Naamah - demonica uwodzenia
Na górę
  Wyświetl profil  
 
 Tytuł: Symbole demonów
Post: 13 mar 2009, 22:06 
Założyciel
Awatar użytkownika
Offline
Reputacja: 0
Rejestracja: 26 paź 2008, 22:34
Posty: 416
Obrazek



Pentakle trzech książąt piekielnych

Obrazek
Na górę
  Wyświetl profil  
 
 Tytuł:
Post: 16 gru 2009, 16:17 
Wojownik
Offline
Reputacja: 0
Rejestracja: 23 gru 2008, 19:21
Posty: 465
Lokalizacja: Piekło
[SIZE="3"]72 duchy Goecji według Crowleya[/SIZE]

1. Król Bael
2. Książę Agares
3. Prałat Wassago
4. Markiz Samigina
5. Przywódca Marbas
6. Książę Walefor
7. Markiz Amon
8. Książę Barbatos
9. Król Pajmon
10. Przywódca Buer
11. Książę Gusjon
12. Prałat Sytri
13. Król Belet
14. Markiz Leraje
15. Książę Eligos
16. Książę Zepar
17. Przywódca i hrabia Botis
18. Książę Bathin
19. Książę Sallos
20. Król Purson
21. Przywódca i hrabia Maraks
22. Prałat Ipos
23. Książę Aim
24. Markiz Naberius
25. Przywódca i hrabia Glasja-Labolas
26. Książę Bun
27. Markiz i hrabia Renowe
28. Książę Beryt
29. Książę Astarot
30. Markiz Forneus
31. Przywódca Foras
32. Król Asmoday
33. Prałat i przywódca Gaap
34. Hrabia Furfur
35. Markiz Marchosjas
36. Prałat Stolas
37. Markiz Feniks
38. Hrabia Halfas
39. Przywódca Malfas
40. Hrabia Raum
41. Książę Fokalor
42. Książę Wepar
43. Markiz Sabnok
44. Markiz Szaks
45. Król i hrabia Win
46. Hrabia Bifrons
47. Książę Wual
48. Przywódca Haagenti
49. Książę Krocel
50. Rycerz Furkas
51. Król Balam
52. Książę Alloces
53. Przywódca Kajm
54. Książę i hrabia Murmur
55. Prałat Orobas
56. Książę Gremory
57. Przywódca Ose
58. Przywódca Amy
59. Markiz Orias
60. Książę Wapula
61. Król i przywódca Zagan
62. Przywódca Walak
63. Markiz Andras
64. Książę Haures
65. Markiz Andrealfus
66. Markiz Cymejes
67. Książę Amdusjas
68. Król Belial
69. Markiz Dekarabia
70. Prałat Sajr
71. Książę Dantalion
72. Hrabia Andromalius

Przyporządkowanie rodzajów pieczęci według sprawowanych urzędów:
królowie – pieczęcie w złocie
książęta – pieczęcie w miedzi
prałaci – pieczęcie w cynie
markizowie – pieczęcie w srebrze
przywódcy – pieczęcie w rtęci, przy czym Crowley sugeruje, że być może jednak powinny być one wykonane z mieszaniny miedzi i srebra lub srebra i rtęci
hrabiowie – pieczęcie w miedzi i srebrze, zmieszanych w równych proporcjach, przy czym Crowley sugeruje, że być może jednak powinny być one wykonane z żelaza
rycerze – pieczęcie w ołowiu
Na górę
  Wyświetl profil  
 
 Tytuł: Lista demonów oraz znaki potrzebne do ich przywoływania
Post: 23 wrz 2010, 13:43 
Założyciel
Awatar użytkownika
Offline
Reputacja: 0
Rejestracja: 26 paź 2008, 22:34
Posty: 416
Obrazek
Na górę
  Wyświetl profil  
 
 Tytuł: Rozdroża
Post: 20 sty 2011, 21:33 
Wojownik
Awatar użytkownika
Offline
Reputacja: 0
Rejestracja: 20 gru 2010, 22:28
Posty: 150
Rozdroże (ang. crossroad) - miejsce, gdzie dwie drogi krzyżują się pod kątem prostym w wielu miejscach na świecie obrosło w legendy i było przedmiotem kultu.

Na rozdrożach grasowały demony, duchy, koboldy i wróżki. Rozdroże było miejscem pochówku dla samobójców i morderców. Rozdroże było miejscem, gdzie kobiety w ukryciu grzebały swoje nienarodzone dzieci. Na rozdrożu składano ofiary bogom, by chronić ludzi przed złem, które czaiło się w ciemności. Rozdroże zawsze było miejscem decyzji, zarówno tej realnej, fizycznej, jak i duchowej. Wybór właściwej drogi mógł zaważyć na całym życiu ziemskim i pośmiertnym.

W starożytnej Grecji na rozdrożach stawiano kamienne słupy upamiętniające boga Hermesa. W Starożytnym Rzymie strażnikiem rozdroży był bóg Merkury. W Indiach posągi Bhairava, starszej wersji wielkiego boga Śiwy, pełniły straż na skrzyżowaniu na obrzeżach wsi. W Afryce, prawie każda grupa kulturowa miała swoją własną wersję boga rozdroża i zaimportowała ją wraz z napływem niewolników do Ameryki. W Europie do dzisiaj przetrwał zwyczaj stawiania kapliczek z wizerunkami świętych przy skrzyżowaniach wiejskich dróg. Prawdziwe rozdroże, takie poza granicami miasta, nie należy do nikogo. Jest to więc odpowiednie miejsce do przeprowadzenia magicznych rytuałów.

Przesądy, czy jak kto woli, wierzenia związane z tym miejscem istnieją w wielu odmianach. Dwa najważniejsze to afro-amerykańska tradycja Hoodo i europejska tradycja powiązana z kultem demonów. Są one ze sobą związane, ale istnieją między nimi pewne różnice.

W obrzędach Hoodo na rozdrożu wzywa się „czarnego pana", niektóre źródła podają, że jest to Legba[1]. Jest on pośrednikiem pomiędzy światem żywych i umarłych. Prosi się go przede wszystkim o talent (gra na instrumentach, talent pisarski, artystyczny itp.) W zamian ofiarowuje się wykupne. Ceną może być dusza, ale walutą są również np. baryłki rumu, ofiara z żywej istoty itp. Nie wywiązanie się z umowy przez wzywającego karane jest rozszarpaniem nieszczęśnika na strzępy przez „czarne psy", lub zamianą w zombie. O tym typie obrzędu wspomina się niejasno w Supernatural, w odniesieniu do legendy o bluesowym artyście Robercie Johnsonie.

Tradycja europejska przypisuje obrzędy odprawiane na rozdrożach kultowi demonów. Wezwanie demona następowało poprzez zakopanie w „martwym punkcie" na środku skrzyżowania pudełka zawierającego obraz śmiertelnika chcącego dokonać transakcji, trochę ziemi cmentarnej i kość czarnego kota. Przedmiotem transakcji zawieranej z demonem mogło być w zasadzie wszystko, ceną najczęściej była dusza wzywającego.

Podobno, aby naprawdę przywołać demona na rozdrożu, najlepiej jest pochować nóż splamiony własną krwią, w centrum na skrzyżowaniu, przysypując go ziemią ze świeżego grobu, wnosząc jednocześnie modły do Hekate.

Źródło: Supernatural.com.pl
Na górę
  Wyświetl profil  
 
Wyświetl posty nie starsze niż:  Sortuj wg  
Nowy temat Odpowiedz w temacie  [ Posty: 11 ]  Przejdź na stronę 1, 2  Następna

Strefa czasowa UTC+1godz.


Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika i 1 gość


Nie możesz tworzyć nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz dodawać załączników

Szukaj:
Przejdź do: