Strefa czasowa UTC+1godz.


Dzisiaj jest 18 sty 2018, 10:24



Nowy temat Odpowiedz w temacie  [ Posty: 2 ] 
Autor Wiadomość
 Tytuł: Rapier
Post: 10 cze 2011, 13:08 
Srebrny Rycerz
Awatar użytkownika
Offline
Reputacja: 0
Rejestracja: 01 wrz 2010, 06:15
Posty: 1156
Lokalizacja: Hanysowo
Rapier

Rapier jest bronią białą o długiej, prostej i obusiecznej klindze, dłuższą od szabli. Jego początki sięgają wczesnego renesansu, kiedy to zrodziła się potrzeba broni noszonej "na co dzień" przez mieszczan. Był najpopularniejszą bronią Europy Zachodniej od XVI do XVII wieku. Natomiast w Polsce był używany głównie przez wojska autoramentu cudzoziemskiego (arkebuzerów, rajtarów, dragonów i muszkieterów).
Wbrew obiegowym opiniom jest on stosunkowo ciężką i powolną bronią (jego waga porównywalna jest do późnych mieczy jednoręcznych) – wymagał od posługującego się nim szermierza sporej sprawności fizycznej. Mimo, iż początkowo na równi służył do cięć i sztychów (pchnięć), w drodze ewolucji jego znaczenie jako broni siecznej zanikło. Za rapier należy uznać każdą jednoręczną broń białą posiadająca podkrzyże (ricasso) wraz z wolnym do niego dostępem od strony kosza, pełną oślą podkowę (pas d'ane) oraz głownię przeznaczoną głównie do pchnięć.
Powyższa definicja jest oparta na kryterium funkcjonalności.

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Żródło: Tekst - wikipedia
Na górę
  Wyświetl profil  
 
 Tytuł:
Post: 10 cze 2011, 15:10 
Paladyn
Awatar użytkownika
Offline
Reputacja: -2
Rejestracja: 27 sie 2010, 11:12
Posty: 2277
Lokalizacja: Miasto słynące z syrenki i spalin
Rapier to długa broń sieczna przeznaczona do cięcia i kłucia (później wyłącznie do sztychów). Wyewoluował ze średniowiecznych mieczy rycerskich. Powstał na początku renesansu jako odpowiedź na potrzebę broni noszonej codziennie, będącą jakoby częścią garderoby. Istniały dwa rodzaje tej broni: rapiery bojowe oraz rapiery pojedynkowe. Jego popularność zdecydowanie zmalała w XVIII w. na rzecz szpady.
Broń ta posiadała długą obusieczną klingę, dłuższą od szabli, zwykle od 100 do 125 cm długości i 2-3 cm szerokości. Charakterystyczne dla niej było podkrzyże (z włoskiego ricasso), czyli tępa i nie profilowana część głowni na której zwykle spoczywał palec wskazujący oraz oprawa rękojeści zrobiona tak, aby ochraniała władającą rapierem rękę.
Rapiery pojedynkowe były często bardzo bogato ozdobione. Całą rękojeść pokrywano ciętą w żelazie płaskorzeźbą, przez co mogły rywalizować z najbardziej wyrafinowanymi wytworami broni orientalnej. Pochwy rapierów wykonywano najczęściej ze skóry lub z drewna obciąganego aksamitem. Wbrew powszechnym przekonaniom oręż ten był stosunkowo powolny i ciężki (na początku ważył około 1,2 kg, czyli tyle co późniejsze miecze), władanie nim wymagało sporej sprawności fizycznej. Zwykle głownia i rękojeść była wykonywana osobno, przez wyspecjalizowanych wytwórców, następnie montowano je w oddzielnym warsztacie, nadając broni ostateczny kształt. Najsławniejsze warsztaty wytwarzające głownie znajdowały się w Toledo, Solingen i Mediolanie.
Oręż ten w wersji bojowej był znacznie szerszy, jego szerokość mogła dochodzić do 5 cm. Przeznaczony był głównie do uderzeń, rzadko kiedy bardziej ozdobiony. Używany głównie przez różne formacje jazdy. Jako broń wojskowa był stosowany do XVIII w. Dzięki swojej konstrukcji stosowany był zamiast forkietów jako podpórka do muszkietu (pochwy tych rapierów miały specjalne zakończenie umożliwiające wbicie w ziemię).
W związku ze zmianami w stylu szermierczym rapier ulegał ciągłej ewolucji. Z początku nie różniły się za nadto od mieczy. Rękojeści nie były zabudowane, charakterystyczna była ośla podkowa, czyli dwa pręty osłaniające podkrzyże. W XVI w. w Hiszpanii pojawiła się oprawa rękojeści typu koszowego, bardzo rozbudowana w formie, szczelnie okrywająca rękę. Ujęcie rękojeści przy zadawaniu ciosu było inne niż przy zadawaniu sztychu, więc jego oprawa rękojeści przybrała (w celu możliwości silniejszego ujęcia oręża) formę umożliwiającą przełożenie palca środkowego i wskazującego na krzyż jelca aby objąć ricasso.
Rapiery pojedynkowe były lżejsze i delikatniejsze w formie od bojowych, o wiele bardziej wystawnie ozdobione. Z wiekiem przestano używać cięć (chociaż możliwość ich używania pozostała) na rzecz pchnięć. Najciekawszym rodzajem tego oręża był rapier połączony z pistoletem bardzo popularny w XVI w. Interesujące były tak zwane rapiery bliźnie, czyli dwa rapiery noszone w jednej pochwie. Charakteryzowały się specyficzną formą rękojeści, powstałą tak, jakby w efekcie przecięcia broni wzdłuż od głowicy aż po szczyt głowni.
Rapier był często używany wraz z lewakiem, czyli sztyletem służącym do parowania ciosów. Jego popularność rozwinęła się szczególnie we Włoszech i w Hiszpanii na początku renesansu. Miał za zwyczaj 30 cm, Charakteryzował się rękojeścią składającą się z występujących po stronie wewnętrznej tarczek wygiętych owalnie lub trójkątnie.
W Polsce rapir, bo tak brzmiała staropolska nazwa tej broni, nie zdobył zbytniej popularności. Był używany głównie przez wojska autoramentu cudzoziemskiego (dragonów, arkebuzów i rajtarów) oraz oficerów piechoty i artylerie.

Źródła:
- "1000 słów o broni białej i uzbrojeniu obronnym" pana Kwaśniewicza,
- "Broń w dawnej Polsce" pana Żygulskiego,
- artykuł na gmfie.
Na górę
  Wyświetl profil  
 
Wyświetl posty nie starsze niż:  Sortuj wg  
Nowy temat Odpowiedz w temacie  [ Posty: 2 ] 

Strefa czasowa UTC+1godz.


Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika i 3 gości


Nie możesz tworzyć nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz dodawać załączników

Szukaj:
Przejdź do: